Het gebeurt niet iedere dag dat één van de beste orkesten van de wereld neerstrijkt in Brussel. Het gebeurt ook niet iedere dag dat men in Bozar de schandalige prijs van 145 euro vraagt voor een goed ticket. Maar als de Berliner Philharmoniker op het programma staat gebeurt dat gewoon. Heel lang aanschuiven dus, in de hoop om nog een last-minute ticketje te pakken te krijgen, en het is gelukt! Chef dirigent Sir Simon Rattle leidt het orkest. Magistraal, zo noem ik hem.
Bozar stond op stelten. Letterlijk dan. Voor de gelegenheid was de blauwe loper uitgerold, want een niet nader genoemde Deutsche Bank organiseerde een gala ter ere van de komst van de Berliner Philharmoniker. Zorgvuldig uitgekozen toiletjes schrijden voorbij, en de zaal zit propvol. De Berliner zet zich schrap, maestro Rattle krijgt een daverend applaus en enkele tellen later wordt de derde symfonie van Brahms ingezet. Het is de dada van Sir Rattle. En het geluid dat een orkest van dit kaliber produceert is op zijn minst fenomenaal te noemen. De fond die zo eigen is aan de Berliner, maar die ik nu pas voor het allereerst live heb gehoord, zorgt mee voor een zorgvuldig, tot in de details uitgewerkte uitvoering van de Brahmssymfonie. Rattle geeft de mensen tussen de vier delen geen kans om luidkeels te beginnen rochelen en hoesten, neen... hier telt de muziek.
Na de pauze worden we getrakteerd op een hedendaags werk, dat geschreven werd in opdracht van de Berliner Philharmoniker en Carnegie Hall. Of het mijn ding is, weet ik nog niet. Zulke werken moet ik meermaals horen vooraleer ik er echt een mening over kan hebben. Georg Friedrich Haas schrijft met "Dark Dreams" een werk dat volgens mij moeilijk is om in balans te krijgen, maar zoals gezegd: een orkest van dit kaliber is in staat tot nuance. De klankkleuren die in dit werk naar voor komen zijn adembenemend, en je hoort zo alle instrumenten eens van hun "duistere" kant, zoals waarschijnlijk wel de bedoeling is in een werk met zo een titel.
En Rattle houdt het hoogtepunt van de avond voor op het laatst. La mer van Debussy, het lijkt wel het lievelingswerk van het orkest. Zo doorleefd, zo mooi. Er zijn haast geen woorden voor om deze schoonheid te beschrijven.
En dat is wat deze avond was: één en al schoonheid, met een strikje errond!
 |
| (c) Mat Hennek voor Emi Classics |
Na de pauze worden we getrakteerd op een hedendaags werk, dat geschreven werd in opdracht van de Berliner Philharmoniker en Carnegie Hall. Of het mijn ding is, weet ik nog niet. Zulke werken moet ik meermaals horen vooraleer ik er echt een mening over kan hebben. Georg Friedrich Haas schrijft met "Dark Dreams" een werk dat volgens mij moeilijk is om in balans te krijgen, maar zoals gezegd: een orkest van dit kaliber is in staat tot nuance. De klankkleuren die in dit werk naar voor komen zijn adembenemend, en je hoort zo alle instrumenten eens van hun "duistere" kant, zoals waarschijnlijk wel de bedoeling is in een werk met zo een titel.
En Rattle houdt het hoogtepunt van de avond voor op het laatst. La mer van Debussy, het lijkt wel het lievelingswerk van het orkest. Zo doorleefd, zo mooi. Er zijn haast geen woorden voor om deze schoonheid te beschrijven.
En dat is wat deze avond was: één en al schoonheid, met een strikje errond!
Reacties
Een reactie posten