Mijn favoriete violist Lorenzo Gatto bracht net een nieuwe cd uit van Beethovens Vioolconcerto en twee romances van dezelfde componist. Hiervoor werkte hij samen met de jonge dirigent Benjamin Levy en het Orchestre de chambre Pelléas. Het resultaat mag er wezen. Een prachtige, oprechte interpretatie van één van Beethovens mooiste werken. Ik was dan ook heel verheugd om Lorenzo Gatto dit concerto te horen spelen in Bozar, met Jan Willem de Vriend aan het roer en als orkest het Nationaal Orkest van België.
Het Nationaal Orkest van België, in kleine bezetting, gelukkig, opent het concert met de Ouverture van Lucio Silla (Mozart). Het is meteen duidelijk dat Jan Willem de Vriend hard gewerkt heeft met het orkest. Er lijkt wel een nieuw elan van uit te gaan, misschien zijn de nieuwe gezichten in het orkest de oorzaak. Een mooi afgewerkte ouverture, als inleiding op een overigens heel mooi concert.
Waar ik voor gekomen was, was uiteraard het Vioolconcerto van Beethoven uitgevoerd door Lorenzo Gatto. Dit concerto is zeer bekend en vele interpretaties gingen Lorenzo Gatto voor. Maar wat direct opvalt is de zeer eigen Gatto-dynamiek die de violist in het werk steekt. De eerste beweging (Adagio-Allegro) wordt ingeleid met vijf lichte paukenslagen, waarna het thema wordt ingezet, en de solist pas ettelijke maten later invalt. Deze solopartij staat meteen in contrast met het meeslepende orkestgeluid. Heel fijn vioolspel met een prachtige cadenza naar het einde toe.
Het tweede deel (Andante con moto) is een deel waarin de solopartij meer opgaat in het orkest. Een hele mooie lijn wordt uitgesponnen. Lorenzo Gatto vindt het perfecte evenwicht met dirigent en orkest. Heel mooi om horen!
Daarna het derde en voor het publiek ook meest bekende deel. Lorenzo Gatto zet in met het thema, het orkest volgt. Krachtige muziek, bijzonder mooi geïnterpreteerd door de solist en dirigent de Vriend.
Na de pauze volgt Symfonie nummer 39 van Mozart. Ook hier merk ik dat de afwerking goed gebeurt. En daar ben ik blij om.
Afwezigen hebben ongelijk, want solisten van eigen bodem die zulke kwaliteit produceren zijn heel zeldzaam. Bravissimo Lorenzo Gatto!
 |
| (c) JN Doumont |
Het Nationaal Orkest van België, in kleine bezetting, gelukkig, opent het concert met de Ouverture van Lucio Silla (Mozart). Het is meteen duidelijk dat Jan Willem de Vriend hard gewerkt heeft met het orkest. Er lijkt wel een nieuw elan van uit te gaan, misschien zijn de nieuwe gezichten in het orkest de oorzaak. Een mooi afgewerkte ouverture, als inleiding op een overigens heel mooi concert.
Waar ik voor gekomen was, was uiteraard het Vioolconcerto van Beethoven uitgevoerd door Lorenzo Gatto. Dit concerto is zeer bekend en vele interpretaties gingen Lorenzo Gatto voor. Maar wat direct opvalt is de zeer eigen Gatto-dynamiek die de violist in het werk steekt. De eerste beweging (Adagio-Allegro) wordt ingeleid met vijf lichte paukenslagen, waarna het thema wordt ingezet, en de solist pas ettelijke maten later invalt. Deze solopartij staat meteen in contrast met het meeslepende orkestgeluid. Heel fijn vioolspel met een prachtige cadenza naar het einde toe.
Het tweede deel (Andante con moto) is een deel waarin de solopartij meer opgaat in het orkest. Een hele mooie lijn wordt uitgesponnen. Lorenzo Gatto vindt het perfecte evenwicht met dirigent en orkest. Heel mooi om horen!
Daarna het derde en voor het publiek ook meest bekende deel. Lorenzo Gatto zet in met het thema, het orkest volgt. Krachtige muziek, bijzonder mooi geïnterpreteerd door de solist en dirigent de Vriend.
Na de pauze volgt Symfonie nummer 39 van Mozart. Ook hier merk ik dat de afwerking goed gebeurt. En daar ben ik blij om.
Afwezigen hebben ongelijk, want solisten van eigen bodem die zulke kwaliteit produceren zijn heel zeldzaam. Bravissimo Lorenzo Gatto!
Reacties
Een reactie posten