Arthur Jussen heeft voor het eerste een volledig solorecital
in in elkaar gestoken en dat verdient alle lof. De jonge Nederlandse pianist
kiest niet de gemakkelijkste weg. Op het programma staat de sonate nr 62 van
Haydn, de bekendste van de reeks, maar zeker niet de eenvoudigste, gevolgd
door de 32 variaties in C WoO 80 van Beethoven. Dan volgen enkele dansen van
Marko Tajčević. Na de pauze krijgen we Ravel voorgeschoteld: Jeux d'eau,
gevolgd door een hoeksteen uit de pianoliteratuur: het Carnaval van Schumann.
 |
| (c) Marco Borggreve |
Haydn componeerde 66 sonates. De 62ste sonate is de laatste
waarvan we met zekerheid kunnen zeggen dat ze gecomponeerd werd door de
componist zelf, en bijgevolg is het ook een van de bekendste van zijn sonates.
Vooral het laatste deel van de sonate valt op. Het is een complex stuk muziek
waarin plaats is voor muzikale verrassingen: chromatiek, plotse stiltes
etc. Arthur Jussen vindt vlot zijn weg
in deze prachtige muziek, die bekroond wordt met een enthousiast publiek.
Als de variaties van Beethoven eraan komen verheug ik mij
op muzikaal vuurwerk. En wat ik hoopte te horen, kreeg ik ook te horen. Een
prachtige interpretatie van de moeilijke variaties die Beethoven op papier
heeft gezet. De vingervlugheid en behendigheid die nodig is om dit te spelen
vereist opperste concentratie. Iets luchtiger wordt het met de zeven
Balkandansen van Tajčević. Prima afsluiter voor het deel voor de pauze.
Na de pauze krijgen we Jeux d'eau van Ravel te horen. We
weten al langer dat dit een van de pronkstukken is van Arthur en gelijk heeft
hij. Dit is muziek die je hoort als je de hemel binnenkomt: klaterende
riviertjes en draaikolkjes, het lijkt wel een echte rivier die voorbijraast.
Arthur heeft de juiste spirit te maken om deze Ravel te spelen. Puur genieten!
De hoofdbrok van de avond zit hem in het Carnaval van
Schumann. Deze muziek wordt beschouwd als een van de hoekstenen van de
pianoliteratuur en bevat enkele zeer ingewikkelde passages. Dat Arthur er voor
kiest om dit stuk aan het einde van een overigens moeilijk programma te
plaatsen, is op zijn minst heldhaftig te noemen. Een zege voor het publiek! Wat
een prestatie.... geen enkele moeilijke passage vertoont moeilijkheden,
integendeel, Arthur Jussen slaagt erin zijn eigen finishing touch toe te voegen
aan de muziek. Adembenemend!
Arthur Jussen bezorgt het publiek een avond om nooit te
vergeten. Zo een moeilijk programma, op wereldniveau, dat verdient een daverend
applaus. De afwezigen hadden zoals steeds ongelijk.
Reacties
Een reactie posten