De eerste keer het Concertgebouworkest live horen. Check. Gek genoeg had ik dit orkest, dat echt wel bij de allerbesten ter wereld hoort, nog nooit live gehoord. In mijn cd-rekje staan talloze opnames van dit legendarische orkest, dat furore maakt sinds 1888. Alle muzikanten worden streng geselecteerd en behoren bij de top in het genre. Ze worden opgeleid om de blijkbaar typische Concertgebouwklank in ere te houden. Aan het roer van dit Nederlandse schip staat de 31-jarige (!) Robin Ticciati, de Brits-Italiaanse dirigent die gerust een rising star genoemd kan worden in het land der dirigenten. Alleen al het feit dat hij voor dit wereldorkest staat, spreekt boekdelen.
 |
| (c) Robin Ticciati |
De opzet van het programma dat het Concertgebouworkest brengt is een reis doorheen de Franse 19de eeuwse muziek. Fauré mag de spits afbijten met toneelmuziek uit Pelléas en Mélisande. Vanaf de eerste noot wordt duidelijk dat Ticciati het orkest perfect in de hand heeft. Hij heeft een mooie slagtechniek en het orkest is in elk geval ook in vorm. Een prachtige klank stijgt op tot in de nok van de zaal, en ik maak voor het eerst kennis met de magie van dit orkest.
Na deze inleiding krijgen we La Mort de Cléopâtre te horen, een stuk dat niet veel mensen kennen, van de hand van Berlioz. Hij schreef het ooit voor een wedstrijd, en het werd bejubeld én bekritiseerd omwille van het experimentele karakter van het werk. Normaal gezien zou één van mijn lievelingsmezzo's, Elīna Garanča, in Bozar zijn om dit werk te zingen, maar ze moest afhaken wegens ziekte. Ze werd vervangen door de wereldberoemde Vesselina Kasarova, die net hoge ogen heeft gescoord met haar nieuwe cd. Ik was dan ook erg benieuwd. Jammer genoeg beantwoordt Kasarova nog niet in de verste verte aan de verwachtingen. Ze lijkt het werk voor de eerste keer te zingen, verliest zich in de partituur, brabbelt er op los, van haar Frans is echt geen énkel woord te verstaan, en het ergste van al: ze zingt niet op toon. Dit is echt zeer jammer en een grote gemiste kans, eens te meer omdat het werk bijna nooit opgevoerd wordt. Het orkest is wél standvastig, al een geluk.
Na deze teleurstelling kan het orkest pas écht tonen wat het waard is in een schitterende uitvoering van Ravel. De Valses nobles et sentimentales maken de ramp van voor de pauze meer dan goed, om dan nog maar te zwijgen over de monumentale uitvoering van La mer van Debussy.
Ik ben een tevreden man na al dat moois, en heb enorm veel respect voor een dirigent als Ticciati. Als je dit realiseert op je 31ste kan je maar één ding zijn: een genie.
Reacties
Een reactie posten