Recital Aaron Pilsan - dinsdag 4 november 2014- Bozar

Elk jaar kiest ECHO, de European Concert Hall Organisation, enkele beloftevolle jonge musici uit, die de kans krijgen om een toer te maken door de prestigieuze Europese concertzalen die bij de organisatie zijn aangesloten. Het is een absoluut unieke kans voor de solisten om promotie te maken, om podiumervaring op te doen, maar het is ook niet te versmaden kans voor het publiek om de grote sterren van de toekomst aan het werk te zien in het begin van hun carrière. Zo ook met Aaron Pilsan, de 19-jarige Oostenrijkse pianist, die onder ander gestudeerd heeft aan het Mozarteum in Salzburg.

(c) Roland Rasemann

Aaron Pilsan is een begaafd pianist. Dat is wel het minste wat je kan zeggen. Zijn programma is er een voor een kennerspubliek, en dat is riskant. Voor de pauze staat de vijfde partita van Bach geprogrammeerd, samen met de Eroica Variaties van Beethoven. Zij die van piano houden kennen deze stukken door en door, en bepaalde critici zitten dan ook op het puntje van hun stoel om alles af te breken. Maar dat afbreken is er voor mij echt niet bij. Integendeel, ik word eerder van dat puntje van mijn stoel geblazen door heerlijk pianospel, zonder franjes. Heel eerlijk, en met een opvallende linkerhand! Pilsan slaagt erin een evenwicht te creëren tussen links en rechts, en slaagt erin alle mogelijkheden van zijn Steinway tentoon te spreiden zonder al te veel theatraliteit. Meer zelfs: deze Eroica Variaties waren een openbaring voor mij; Pilsan heeft ze trouwens op CD opgenomen.

Na de pauze is het tijd voor wat moderner werk. Jörg Widmann componeerde "Elf Humoreske" en daaruit krijgen we enkele extracten voorgeschoteld. Mooi gespeeld, maar mij onbekend, dus reden te meer om alles eens terug te beluisteren. Szymanowski met zijn Métopes is wél bekend, en daarmee maakt deze jonge pianist de juiste keuze. Een vlekkeloos parcours alvorens te beginnen aan het gevaarlijkste stuk van de avond: Chopin.

Ik hou altijd mijn hart vast als jonge pianisten zich wagen aan Chopin. Zoveel "groten" zijn hen voorgegaan, en het lijkt dan ook onmogelijk hen te evenaren, maar dat zal Pilsan worst wezen. Zijn andante spianato et Grande polonaise brillante klinken als kristal in de oren. Heel zuiver pianospel met de juiste inleving. Hier is een wereldster aan het werk.

Het publiek wordt achteraf getrakteerd op de bloedmooie Berceuse van Chopin en de Etude n° 12 (opus 25), mijn lievelingsetude op de koop toe, die bekend staat om haar reeks gebroken akkoorden en dreunende melodie. De kwaliteit van het pianospel blijft vlekkeloos.

Dat deze jongeman aan een grote reis begonnen is, staat vast. En dat het belangrijk is dat het publiek zijn appreciatie uit voor de jonge generatie die zo hard en goed werkt, staat buiten kijf. Over minder dan tien jaar zien we Pilsan terug in Carnegie Hall, zijn palmares aan prijzen en onderscheidingen liegt er alvast niet om. Een prachtig recital om nooit te vergeten.