Het is lang geleden (van in 2009) dat Gustavo Dudamel nog eens in Bozar langskwam. Samen met het Simón Bolívar Symphony Orchestra brengt hij een programma dat hij, voor het concert begint, opdraagt aan de vrede en de tolerantie. Beethoven, die zelf een voorvechter was van het vrijheidsideaal bijt de spits af. Daarna volgen enkele uittreksels uit opera's van Wagner. Een programma om u tegen te zeggen, zoveel is zeker!
 |
| (c) Gustavo Dudamel |
Dat Gustavo Dudamel ondertussen een wereldster is aan het dirigentenfirmament, behoeft geen uitleg. Zijn CV en discografie zijn na zijn benoeming tot directeur van bovengenoemd orkest in 1999 alleen maar gegroeid. Een indrukwekkend palmares staat op zijn naam. En blijkbaar vindt het publiek dat best in orde, want Bozar zit tot in de nok gevuld. Dit concert kadert in een duo van concerten. Op 12 januari volgt een tweede concert met Mahler 5 als hoofdschotel.
Dudamel kiest voor een grote bezetting. Iedereen mag meedoen. Zowel voor de Beethoven als voor de Wagner wordt het onderste uit de kan gehaald. Mensen die kiezen voor een iets intiemere uitvoering van Beethovens vijfde, blijven wat op hun honger zitten, maar het gebaar van samenhorigheid dat Dudamel hier mee wil bereiken is eens zo groot. De vijfde symfonie komt krachtig over en Dudamel tovert Bozar om tot het Walhalla van de klassieke muziek.
Dat Walhalla komt na de pauze aan bod in de verschillende extracten uit Wagneropera's. Wanneer Siegfried sterft, op het einde van zijn treurmars, weergalmt het geluid van een mobiele telefoon door de zaal. Het kon niet strategischer. Dat maakt het concert extra menselijk.
Als toemaatje heeft men Isoldes Liebestod voorzien. Moet ik er een tekening bijmaken?
Reacties
Een reactie posten