Naar aanleiding van de opening van het Letse voorzitterschap (van de Europese Unie) werd Elīna Garanča gevraagd om te komen zingen op het inauguratieconcert. Het was haar tweede kans in enkele weken tijd om het Brusselse publiek in vervoering te brengen. Enkele weken geleden zou ze ook al optreden in Brussel met La mort de Cléôpatre, maar toen moest ze afzeggen wegens ziekte. Jammer genoeg was deze wereldstem, die ik voor het eerst hoorde samen met Kaufmann in Baden-Baden in juli 2013, weer ziek. Toch besloot ze op te treden, om haar landgenoten niet teleur te stellen. Een moedige beslissing, die niet lang heeft mogen duren. Na de pauze geeft Elīna Garanča op. De verkoudheid is te hardnekkig.
 |
| (c) Elīna Garanča |
De man met het dirigeerstokje is de echtgenoot van Elīna Garanča. Karel Mark Chichon dirigeert het Nationaal Orkest van België. Zoals de trouwe lezers van mijn blog weten noem ik het Nationaal Orkest soms ook de Nationale Ramp (violisten eten kauwgom op het podium en blazers lijken wel te sterven ter plekke). Het orkest doet zich vanavond dan ook alle eer aan op dat gebied. Het is echt jammer dat zij altijd wereldsterren als Garanča moeten begeleiden.
Het orkest niet in acht genomen trekt de mezzosopraan zich aardig uit de slag, desondanks haar verkoudheid. Les nuits d'été, van Berlioz, is een prachtig werk en een kolfje naar de hand van de wereldstem die Garanča heeft. Na de korte ouverture van Eriks Esenvalds is het een verademing om deze grote kwaliteit te horen.
Na de pauze zou Garanča de aria van Jeanne uit La Pucelle d'Orléans van Tjajkovski zingen. Jammer genoeg geeft ze verstek. Ik besluit dan ook wijselijk om het vervolg van het concert, zonder één van mijn favoriete stemmen, links te laten liggen. Voor een goede versie van De Vuurvogel van Stravinsky heb ik het Nationaal Orkest van België niet nodig.
Hopelijk mogen we Elīna Garanča snel weer eens in Brussel begroeten. Dat het een feest is als ze wel in vorm is, staat alvast genoteerd.
Reacties
Een reactie posten