Lucas Jussen heeft er drukke tijden opzitten. Na zijn tour met NJO, waar hij Rachmaninov vertolkte als een grootmeester, heeft hij zich vastgebeten in een reeks recitals, waarin hij een prachtig, niet alledaags programma heeft samengesteld. En het resultaat mag er wezen!
Lucas Jussen begint zijn programma met een weinig opgevoerde sonate. De sonate nummer 3 van Carl Maria von Weber. Het is erg interessant dat musici het publiek laten kennismaken met minder bekende werken. In het geval van Weber is dat zeer geslaagd! Deze sonate, die bestaat uit wel érg veel noten, krijgt de glans en de bravoure die zij verdient. Lucas Jussen deinst niet terug voor dit moeilijke werk! Het publiek is laaiend enthousiast!
Na von Weber is het de beurt aant Brahms' rapsodie n°2. Een kolfje naar de hand van Lucas Jussen. Brahms vond dat dit stuk "molto passionato" gespeeld moest worden. En daar slaagt Lucas Jussen voor de volle honderd procent in, zonder te hervallen in clichés of overdreven toespelingen! Bravo!
Na de pauze brengt Lucas Jussen het werk "Anathema opus 19" van Peter Schat ten gehore. Uiterst moeilijke muziek, geschreven in 1969. Uiteraard ligt muziek als deze niet zo gemakkelijk in de oren als wat klassieke oren gewend zijn, maar ook hier is het de keuze van de solist om het publiek kennis te laten maken met niet-alledaagse werken. Een pluim daarvoor!
Als laatste stuk op het programma kiest Lucas Jussen voor de prachtige, doch moeilijke tweede sonate van Frédéric Chopin, met daarin als derde deel de wereldberoemde Marche funèbre. In dit programma van formaat is Chopin een prachtige afsluiter. De beheersing die Lucas Jussen aan de dag legt is van wereldkwaliteit. Zijn interpretatie van deze Chopin bevalt mij enorm. Zoals eerder gezegd: hervallen in clichés is niets voor Lucas Jussen. Je voelt dat hij weet wat hij speelt, en dat hij nadenkt over de muziek.
Als toemaatje krijgt het publiek de Träumerei uit de Kinderszenen van Schumann te horen. Een prachtige einde van een intens recital!
 |
| (c) Lucas Jussen |
Na von Weber is het de beurt aant Brahms' rapsodie n°2. Een kolfje naar de hand van Lucas Jussen. Brahms vond dat dit stuk "molto passionato" gespeeld moest worden. En daar slaagt Lucas Jussen voor de volle honderd procent in, zonder te hervallen in clichés of overdreven toespelingen! Bravo!
Na de pauze brengt Lucas Jussen het werk "Anathema opus 19" van Peter Schat ten gehore. Uiterst moeilijke muziek, geschreven in 1969. Uiteraard ligt muziek als deze niet zo gemakkelijk in de oren als wat klassieke oren gewend zijn, maar ook hier is het de keuze van de solist om het publiek kennis te laten maken met niet-alledaagse werken. Een pluim daarvoor!
Als laatste stuk op het programma kiest Lucas Jussen voor de prachtige, doch moeilijke tweede sonate van Frédéric Chopin, met daarin als derde deel de wereldberoemde Marche funèbre. In dit programma van formaat is Chopin een prachtige afsluiter. De beheersing die Lucas Jussen aan de dag legt is van wereldkwaliteit. Zijn interpretatie van deze Chopin bevalt mij enorm. Zoals eerder gezegd: hervallen in clichés is niets voor Lucas Jussen. Je voelt dat hij weet wat hij speelt, en dat hij nadenkt over de muziek.
Als toemaatje krijgt het publiek de Träumerei uit de Kinderszenen van Schumann te horen. Een prachtige einde van een intens recital!
Reacties
Een reactie posten