Eliahu Inbal is de dirigent die ik enkele maanden geleden nog aan het werk zag in De Doelen in Amsterdam. Toen al viel me op dat deze man beschikt over de gave om zeer punctueel te dirigeren en het orkest enorm gelijk te laten spelen. Dat heeft hij in DeSingel herhaald, met een concert georganiseerd door Opera Vlaanderen: de Vier Letzte Lieder van Strauss worden gevolgd door de vierde symfonie van Mahler. Datzelfde programma kwam al eens aan bod, een aantal weken geleden in DeSingel, maar toen met het Budapest Festival Orchestra. Sopraan van dienst is Marion Ammann.
De Vier Letzte Lieder van Strauss behoren bij veel musici tot het standaardrepertoire, maar er zijn er evenveel die de uitvoering ervan verprutsen. Deze vier liederen zijn zo delicaat, op gebied van ademhaling, balans met het orkest, kleur... dat je al een ijzersterke solist nodig hebt om ze tot een goed einde te brengen. En daar is Opera Vlaanderen in geslaagd. Marion Ammann heeft een hele mooie stem en zingt de liederen overtuigend. Ze wint aan overtuigingskracht naar het einde toe. Inbal krijgt het orkest zover om over te gaan tot een degelijke begeleiding al duurt het even eer ze erin komen. Het bulldozergehalte in het eerste lied is hoog, maar dat heeft deels ook te maken met de vrij kleine stem van Ammann.
In de vierde symfonie van Mahler wordt het laatste deel steeds uitgelicht als het opvallendste, omdat er tekst opstaat. Marion Ammann komt terug op het podium voor dit prachtig stuk muziek, een beschrijving van hoe de hemel eruitziet, en van wie daar zoal rondloopt en de plak zwaait. Ammann is de gedroomde sopraan voor dit stukje muziek, en de avond eindigt dan ook in absolute schoonheid.
 |
| (c) Marion Ammann |
De Vier Letzte Lieder van Strauss behoren bij veel musici tot het standaardrepertoire, maar er zijn er evenveel die de uitvoering ervan verprutsen. Deze vier liederen zijn zo delicaat, op gebied van ademhaling, balans met het orkest, kleur... dat je al een ijzersterke solist nodig hebt om ze tot een goed einde te brengen. En daar is Opera Vlaanderen in geslaagd. Marion Ammann heeft een hele mooie stem en zingt de liederen overtuigend. Ze wint aan overtuigingskracht naar het einde toe. Inbal krijgt het orkest zover om over te gaan tot een degelijke begeleiding al duurt het even eer ze erin komen. Het bulldozergehalte in het eerste lied is hoog, maar dat heeft deels ook te maken met de vrij kleine stem van Ammann.
In de vierde symfonie van Mahler wordt het laatste deel steeds uitgelicht als het opvallendste, omdat er tekst opstaat. Marion Ammann komt terug op het podium voor dit prachtig stuk muziek, een beschrijving van hoe de hemel eruitziet, en van wie daar zoal rondloopt en de plak zwaait. Ammann is de gedroomde sopraan voor dit stukje muziek, en de avond eindigt dan ook in absolute schoonheid.
Reacties
Een reactie posten