De New York Philharmonic strandt in Antwerpen. Het is lang geleden dat dit orkest nog in België gespeeld heeft. Op het programma staan Adams, Prokofjev en Berlioz. Alan Gilbert, is chef van dienst in een overvolle Elisabethzaal.
 |
| (c) Alan Gilbert |
Om met de deur in huis te vallen: Gilbert haalt niet uit dit orkest wat erin misschien wel inzit. Bij Adams' Chairman dances, waarin de link met zijn belangrijkste werk Nixon in China zeer duidelijk is, maken de blazers heel wat fouten. Dat is eigenlijk pijnlijk. Er zijn echter ook wel wat momenten waarin men merkt dat we met een wereldorkest te maken hebben... maar feit blijft dat de klank de zaal eigenlijk niet ten volle vult. De vraag is of dit een probleem is van de dirigent, van het orkest, of van de zaal. Dat laatste zou pijnlijk zijn, maar de toekomst zal het moeten uitwijzen.
In het Prokofjev vioolconcerto 1 waarin Frank Peter Zimmermann de solopartij voor zich neemt, stellen we hetzelfde probleem vast. Er zit veel meer in deze muziek dan wat we te horen krijgen.
Maar de teleurstelling van de avond is de Symphonie fantastique van Berlioz. Met veel tralala presenteert het orkest een Berlioz zoals die niet moet zijn. Men kan zich afvragen waarom dit typisch Amerikaans ensemble niet eerder kiest voor bijvoorbeeld West Side Story. Forte-passages zijn zo luid dat ze bijna lelijk worden. Contrasten tussen zacht en hard worden de zaal in geprojecteerd alsof het aangenaam is om naar te luisteren.
Het publiek gaat uit haar dak. Een staande ovatie sleurt nog een tweede stuk Berlioz uit de branding, weliswaar met dezelfde roekeloosheid die de avond karakteriseert.
Reacties
Een reactie posten