In 1969 heeft Jeanne Brabants het toenmalige "Ballet van Vlaanderen" gesticht. Dat het 50 jaar later nog altijd zo een bloeiende compagnie zou zijn, had ze waarschijnlijk nooit kunnen dromen, maar vast staat dat in die afgelopen 50 jaar haar geest van creativiteit en standvastigheid is blijven doorwaaien. Om deze 50 jaar in de verf te zetten, voert Ballet Vlaanderen (zonder de "van") de Cantus Firmus uit, een choreografie van Jeanne Brabants die tot de verbeelding blijft spreken. Daarnaast voert men een werk op van de huidige artistiek directeur, Sidi Larbi Cherkaoui, getiteld "Mea Culpa", waarin hij zoekt naar antwoorden op de vele vragen die kolonisatie/dekolonisatie met zich kunnen meebrengen.
In het eerste deel krijgen we de Cantus Firmus van Jeanne Brabants te zien. Deze choreografie heeft ze gemaakt voor haar leerlingen van de Koninklijke Balletschool in 1968. Daarna zou ze jarenlang de directie van het Ballet Vlaanderen op zich nemen. De choreografie is sober, en wordt gedanst op muziek van Johan Sebastian Bach. B'Rock Orchestra en enkele steengoede zangers zorgen voor de muziek. De choreografie is eenvoudig maar bereikt wat ze beoogt: schoonheid. De kostumering is ook zeer eenvoudig, maar de strakke lijnen in de kostuums zorgen ervoor dat elke vezel in het lichaam van de dansers zichtbaar is. Het is een streling voor het oog. Teun van Roosmalen vormt een prachtig duo met Clàudia Gil Cabús. Ze gaan voor de perfectie, en hebben duidelijk plezier in hun optreden. Een waar plezier om naar te kijken! Ik heb ook enorm veel bewondering voor het duo Brent Daneels en Philipe Lens. Hun feilloze samenwerking zorgt voor vonken op het podium! Alleen maar lof!
Na de pauze krijgen we de Mea Culpa van Sidi Larbi Cherkaoui te zien. Deze productie die oorspronkelijk gecreëerd werd voor Les Ballets de Monte-Carlo, heeft enkele wijzingen ondergaan en wordt nu terug opgevoerd in Antwerpen (en later ook in Gent). De voorstelling doet ons nadenken over "schuld". In hoeverre zijn wij nog altijd verantwoordelijk (of ook niet?) voor de dingen die in het verleden gebeurd zijn? Cherkaoui past deze schuldvraag toe op de situatie van kolonisering in Congo. Eén personage, gedanst door Drew Jacoby, die dat trouwens schitterend doet, vertelt ook haar verhaal. De tekst die we horen is tekst die Cherkaoui letterlijk heeft genomen uit het interview dat hij gedaan heeft met een vrouw die vroeger vaak over en weer reisde naar Congo. Zij was de vrouw van een diamanthandelaar. Ze brengt schrijnende toestanden aan het licht, die de toeschouwer alleen maar tot nadenken aanzetten. In combinatie met de mooie, soms rauwe choreografie, slaat dit in als een bom!
We kunnen weeral genieten van de kwaliteit van de dansers van Ballet Vlaanderen. Matt Foley, Mikio Kato, Nicha Rodboon, Lara Fransen... Namen die ik al vaker vernoemd heb in mijn blog en die blijven uitblinken in pure klasse! Eens te meer toont Brent Daneels in deze choreografie waartoe hij in staat is, en Philipe Lens danst een ongelooflijke en hilarische rol van "Dronken man".
B'Rock Orchestra staat weer in voor de muzikale begeleiding, maar er werd ook beroep gedaan op Kaspy N'Dia en Tister Ikomo. Deze twee zwarte muzikanten zijn een ongelooflijk mooie aanvulling op het klassieke orkest. Door middel van zang, percussie en gitaar creëren ze mee de juiste sfeer, een introspectie tot op het bot! Hun aanwezigheid zet mee het vraagstuk "blank/zwart" in de picture, dat ook in de kostumering heel duidelijk naar voor komt. Bij B'Rock is er een zanger die me bijzonder opvalt. Jan Wouters is een contratenor met een zeer dragende stem. Zijn stem wordt in de zaal gekatapulteerd alsof het niets is. Een kwaliteit waar veel contratenoren jaloers op zouden zijn!
Een mooie balletavond, die aanzet tot nadenken!
 |
| (c) Filip Van Roe |
Na de pauze krijgen we de Mea Culpa van Sidi Larbi Cherkaoui te zien. Deze productie die oorspronkelijk gecreëerd werd voor Les Ballets de Monte-Carlo, heeft enkele wijzingen ondergaan en wordt nu terug opgevoerd in Antwerpen (en later ook in Gent). De voorstelling doet ons nadenken over "schuld". In hoeverre zijn wij nog altijd verantwoordelijk (of ook niet?) voor de dingen die in het verleden gebeurd zijn? Cherkaoui past deze schuldvraag toe op de situatie van kolonisering in Congo. Eén personage, gedanst door Drew Jacoby, die dat trouwens schitterend doet, vertelt ook haar verhaal. De tekst die we horen is tekst die Cherkaoui letterlijk heeft genomen uit het interview dat hij gedaan heeft met een vrouw die vroeger vaak over en weer reisde naar Congo. Zij was de vrouw van een diamanthandelaar. Ze brengt schrijnende toestanden aan het licht, die de toeschouwer alleen maar tot nadenken aanzetten. In combinatie met de mooie, soms rauwe choreografie, slaat dit in als een bom!
We kunnen weeral genieten van de kwaliteit van de dansers van Ballet Vlaanderen. Matt Foley, Mikio Kato, Nicha Rodboon, Lara Fransen... Namen die ik al vaker vernoemd heb in mijn blog en die blijven uitblinken in pure klasse! Eens te meer toont Brent Daneels in deze choreografie waartoe hij in staat is, en Philipe Lens danst een ongelooflijke en hilarische rol van "Dronken man".
B'Rock Orchestra staat weer in voor de muzikale begeleiding, maar er werd ook beroep gedaan op Kaspy N'Dia en Tister Ikomo. Deze twee zwarte muzikanten zijn een ongelooflijk mooie aanvulling op het klassieke orkest. Door middel van zang, percussie en gitaar creëren ze mee de juiste sfeer, een introspectie tot op het bot! Hun aanwezigheid zet mee het vraagstuk "blank/zwart" in de picture, dat ook in de kostumering heel duidelijk naar voor komt. Bij B'Rock is er een zanger die me bijzonder opvalt. Jan Wouters is een contratenor met een zeer dragende stem. Zijn stem wordt in de zaal gekatapulteerd alsof het niets is. Een kwaliteit waar veel contratenoren jaloers op zouden zijn!
Een mooie balletavond, die aanzet tot nadenken!
Reacties
Een reactie posten