Generale repetitie: Noetic/Le Sacre du Printemps - zaterdag 29 januari 2022 - Theater 't Eilandje Antwerpen

Desondanks de jammere annuleringen van de voorstellingen van Noetic en Le Sacre du Printemps in Antwerpen, had ik de kans om de generale repetitie van dit tweeluik bij te wonen, en daar ben ik heel dankbaar voor. De combinatie van Noetic, een choreografie van Sidi Larbi Cherkaoui en Le Sacre du Printemps van Pina Bausch is er eentje om u tegen te zeggen. We hebben hier te maken met twee prachtige choreografieën waarin de essentie van de bewegingstaal die dans is naar boven komt. 

(c) Filip Van Roe

Voor de pauze krijgen we de choreografie van Sidi Larbi Cherkaoui te zien. Het is een choreografie waar ik al langer naar uitkeek, en waarvan ik alleen nog maar flarden had opgevangen via de sociale media. Sidi Larbi Cherkaoui legt in het programmaboekje uit dat noetic een woord is dat uit het Grieks komt en dat het duidt op de relatie met het denken. Hij probeert in deze choreografie een soort kettingreactie te creëren, van bewegingen zoals een zwerm vogels. Als toeschouwer heb je voortdurend het gevoel dat alle dansers in deze choreografie onderdeel zijn van een groter geheel, ze lijken de hele tijd "aan het werk" om een bepaalde structuur "in gang" te zetten. Dit wordt nog extra geaccentueerd door het gebruik van hele lange latten, die in elkaar kunnen gezet worden, en allerlei figuren vormen, tot ze in elkaar klikken als cirkels. Wat daarna volgt is een streling voor het oog. Het bewegen van alle cirkels door elkaar brengt een hele speciale sensatie teweeg, alsof je opgesloten wordt in de binnenkant van een horloge. De tijd tikt... en je kan je er niet tegen verzetten!

Na de pauze is de wereldvermaarde choreografie van Pina Bausch aan de beurt. Het is een unieke gebeurtenis omdat deze choreografie slechts zelden wordt opgevoerd door andere dansers dan die van het gezelschap van Bausch zelf, het Tanztheater Wuppertal. Het aanleren van de choreografie aan de dansers van Ballet Vlaanderen gebeurde dan ook met de grootste aandacht en precisie, en dat uit zich in de uitvoering: wat een absolute transcendente danservaring. Het offer, le sacre, dat gebracht moet worden is groot, en de solo van Nicha Rodboon in deze choreografie is van een ongeziene intensiteit. Rodboon slaagt erin het publiek met verstomming te slaan, niet in het minst in de laatste acht minuten van de voorstelling waarin het offer volbracht wordt en ze zichzelf tot in de dood danst. 

Dat er vele voorstellingen van deze productie geschrapt moeten worden is bijzonder spijtig, gezien het zo een ongelooflijk mooie voorstelling is, waarin je ziet hoe de artiesten zich volledig overgeven aan de dans. Ik hoop dat men de productie later in Antwerpen terug op de planken kan brengen!