Jan Lisiecki in recital - vrijdag 13 mei 2022 - Théâtre des Champs-Elysées - Parijs (Frankrijk)

In het kader van zijn tournee met het programma "Poèmes de la nuit", strijkt Jan Lisiecki ook neer in het Théâtre des Champs-Elysées, in het hartje van Parijs. Deze concertzaal mag op zijn minst legendarisch genoemd worden. Alle grote namen uit de klassieke muziekwereld hebben er opgetreden of zullen er nog optreden, getuigen daarvan de vele portretten die in de majestueuze inkomhal aan de muren prijken. Ook de vele affiches aan de gevel van het gebouw die reclame maken voor komende concerten tonen ons hoe legendarisch deze zaal wel moet zijn. Voor mij was het een unieke kans om deze concertzaal eens langs de binnenkant te bekijken en te merken hoe deze zaal "ademt". Elke beweging die je er maakt is hoorbaar, mensen doen zoveel moeite om stil te zijn, en soms hoor je de metro onder de zaal stuiven. Jan Lisiecki laat zich hierdoor in elk geval niet uit zijn lood slaan en geeft een recital dat haast te mooi is om op papier neer te schrijven.

(c) Christoph Koestlin

In november 2021 was ik getuige van het programma "Poèmes de la nuit" in het statige Konzerthaus in Wenen. (Het verslag daarover vind je hier). Ik stelde toen al vast dat dit prachtige recital met zo een geniaal idee is samengesteld, en ik was dan ook erg benieuwd naar de ontwikkeling ervan in de toekomst. Het idee dat ik toen kreeg om naar Parijs te reizen om dit recital nogmaals te horen, heb ik mij nog geen seconde beklaagd. Ik stel vast dat het programma nog meer vorm heeft gekregen, nog meer vrijheid, en dat Lisiecki meer dan ooit de vleugels neemt om zijn interpretatie van Chopin op de planken te zetten, en een plaats te geven in de klassieke muziekwereld.

We krijgen vooral nocturnes te horen, soms afgewisseld met een étude. Op het eerste zicht is dat een gewaagde combinatie, maar het werkt. Lisiecki, die via het programmaboek vriendelijk vraagt om niet te applaudisseren tussen de verschillende werken, dwingt zijn publiek tot luisteren. Elk detail is hoorbaar, elke nuance voel je. En laat dat nu de sterkte zijn van Jan Lisiecki: nuances leggen, accenten durven leggen, en vooral: zijn eigenheid bewaren en Chopin spelen zoals niemand het hem voordeed.

Dat Jan Lisiecki een van mijn absolute topfavorieten blijft, daar is geen twijfel over. Wat zou het fijn zijn om dit recital nog eens te horen. Laat die muziekreisjes maar komen!