Naar een opera van Wagner gaan is altijd een beetje binnenstappen in een parallelle wereld. Wagner heeft in zijn opera's een heel eigen soort universum gecreëerd, dat erg herkenbaar is, maar soms ook wel bevreemdend. Zijn doorgaans lange opera's zorgen ervoor dat je als luisteraar meegezogen wordt in een urenlange Unendliche Melodie, een soort droom om in te verdwalen. Voor de productie van Tristan und Isolde heeft Opera Vlaanderen de niet onbesproken Franse regisseur Philippe Grandieux aangetrokken. Hij kiest voor een radicale regie, die duidelijk zorgt voor heel uitgesproken en vaak tegengestelde meningen in het publiek.
 |
| (c) Annemie Augustijns / postproductie Corinne Thevenon |
Dat Grandieux van oorsprong een filmregisseur is, kunnen we afleiden uit het concept dat hij kiest voor deze regie van Tristan und Isolde. Grandieux kiest ervoor om een groot doorzichtig scherm voor de scène te plaatsen, waarop beelden geprojecteerd worden. De zangers staan achter dit scherm in het donker en zijn slechts matig zichtbaar door het scherm heen. Het effect is dat we te maken krijgen met een duistere enscenering, zonder boventitels. Grandieux wil dat het publiek zich laat "onderdompelen" in de beelden, en de muziek. Ik vraag me wel af of ik het als zanger zou pikken om gedurende 4,5 uur achter een scherm te worden gezet en zo toch wel een stuk de connectie met het publiek te verliezen.
De beelden die Grandieux projecteert op het scherm hebben in elke akte hun eigen thema, maar centraal staat de figuur van een vrouw. De figuur van deze naakte vrouw versmelt soms met de daarop volgende beelden, en zo krijgen we een hele eigen esthetiek voorgeschoteld. Toegegeven, ik ben het geseksualiseer van de operaregieën van werken van Wagner eigenlijk wel beu en ik vind het te gemakkelijk, maar anderzijds was ik toch aangenaam verrast op welke manier Grandieux hier te werk gaat. Zijn beelden zijn op een bepaalde manier wel esthetisch, maar, vooral in de tweede akte zijn ze te hyperkinetisch, en doe ik regelmatig mijn ogen dicht. Het gaat dan niet over de beelden op zich, maar over de manier waarop ze gemonteerd zijn. Ze leiden me af van de muziek, en dat is net wat Grandieux niet bedoeld had, vrees ik.
De sterren van de avond zijn de dirigent, de leden van het orkest en de solisten. Samuel Sakker is een overtuigende Tristan, en zijn Isolde is er eentje van wereldkwaliteit: Carla Filipcic Holm is een overtuigende Isolde die wat mij betreft gerust bij de top der Wagnervertolkers gezet kan worden, net als Brangäne, vertolkt door Dshamilja Kaiser, ook zij levert topkwaliteit. Ik vind het interessant om nieuwe stemmen te horen op het podium: daar is Opera Vlaanderen écht goed in, de castingmedewerkers in hun huis doen hun werk naar mijn mening voortreffelijk!. Ik ben zeker ook fan van Vincenzo Neri en Hugo Kampschreur, twee jonge zangers die Wagnerwaardig werk leveren! Alejo Pérez, de dirigent van dienst, het symfonisch orkest van Opera Vlaanderen laten nogmaals zien dat ze in staat zijn om topkwaliteit te kunnen leveren. Pérez geeft elk instrument zijn waarde, en zo heb ik bijvoorbeeld geleerd hoeveel mooie passages er in de opera verwerkt zijn voor de harp. Dat was mij vroeger nooit echt opgevallen.
Ik ben fan van deze productie omwille van de grote kwaliteit van de stemmen, de muzikaliteit die nooit moet onderdoen voor de toch wel erg speciale regie, en het feit dat Grandieux en het hele team er in geslaagd zijn om mij mee te nemen in de koortsdroom die de opera van Tristan und Isolde eigenlijk wel is.
Reacties
Een reactie posten