COFENA - Lorenzo Viotti dirigeert het Nederlands Philharmonisch Orkest - donderdag 30 mei - Koningin Elisabethzaal Antwerpen

Als COFENA een concert programmeert - sinds dit jaar doet de organisatie dat trouwens samen met het Antwerp Symphony Orchestra- dan staat dat garant voor kwaliteit. Op 30 mei kwam het Nederlands Philharmonisch Orkest naar Antwerpen met een prachtig programma. Voor de pauze stond het dubbelconcerto voor viool en cello van Brahms geprogrammeerd. De doorwinterde solisten van dienst zijn Maximilian Hornung (cello) en Lisa Batiashvili (viool). Zij zorgen alvast voor een muzikaal hoogtepunt samen met dirigent Lorenzo Viotti. Na de pauze horen we de wat mij betreft mooiste symfonie van Dvořák, nummer 7.

 (c) Brecia Amisano - Teatro alla Scala

Brahms liet zijn dubbelconcerto voor viool en cello voor het eerst opvoeren in oktober 1887 in Keulen door Joachim en Haussmann. Het is het laatst gecomponeerde concertante werk van de componist en het verhaal wil dat het geschreven werd door Brahms om zich te verzoenen met Joachim, met wie hij kort daarvoor een discussie van weinig betekenis had gehad. Het is eveneens zo dat in de romantische periode de vorm van het dubbelconcerto vrij ongebruikelijk was, in tegenstelling tot de barok of de klassieke periode (denk aan Beethovens Triple concerto!). Dat verklaart misschien waarom het werk lang niet erg populair geweest is, desondanks de grote kwaliteit die Brahms erin laat horen! Maximilian Hornung en Lisa Batiashvili zijn twee geknipte solisten voor dit werk, ze waren eerder al eens apart te gast bij COFENA en veroverden nu samen duidelijk de harten van het publiek. Hun samenspel getuigt van een mooie symbiose, en met een orkest op topniveau geeft dit alleen maar vuurwerk natuurlijk. Viotti en zijn orkest maken echt muziek en dat is fijn om te horen.

Na de pauze komt niet toevallig een ander groot componist aan de beurt en dat is Dvořák. Hij was goed bevriend met Brahms. Zijn zevende symfonie werd voor het eerst opgevoerd in Londen in 1885 en deze symfonie heeft nooit de bekendheid gekregen die de negende symfonie wel heeft. Nochtans is het een prachtig werk dat gerust kan tippen aan de 9de symfonie qua intensiteit. Het is ontegensprekelijk een van de meest diepzinnige en volwassen symfonieën van de reeks die hij geschreven heeft: dit werd trouwens al van in het begin gezegd. 

De zevende symfonie werd geschreven ter ere van de Royal Philharmonic Society in Londen, waar Dvořák tot erelid was verkozen een tijd voordien. De overlevering wil dat Dvořák wilde tonen dat hij echt wel het niveau van zijn vriend Brahms kon halen en hij werkte dus hard aan zijn symfonie gedurende vier maanden. Zo heeft hij de introductie van de symfonie drie keer herschreven! En wat leuk is vast te stellen: we horen een stukje uit de cellopartij uit het Andante van het Tweede Pianoconcerto van Brahms bij de fluiten en de klarinetten, en daarna bij de violen. Als dat geen vriendschap is!

Viotti haalt uit het orkest wat er uit te halen valt, het Nederlands Philharmonisch Orkest presteert op topniveau. Als kers op de taart krijgen we nog een wel heel onverwachte toegift. Het orkest staat recht en zingt (!) in koor het Ave verum Corpus van Mozart. Als dat geen mooie verademing is na al het gestileerde tumult van de zevende van Dvořák, dan weet ik het ook niet meer!

Dit was weer een topconcert vlakbij huis! Een zegening!