Der Freischütz, de opera van Weber, is een klassieker in operaland. Het is niet eenvoudig meer om deze opera, die toch wel op zijn minst uniek te noemen is, op een originele manier aan het publiek voor te stellen. Opera Vlaanderen kiest voor regisseur Christoph Marthaler, die in samenwerking met Anna Viebrock (die zorgt voor de scenografie en de kostumering) zorgt voor een "uitgerokken" versie van Der Freischütz. De talrijke gesproken teksten in deze opera werden herschreven en zorgen voor een aanzienlijke verlenging van de duurtijd van het geheel. Je wordt als toeschouwer mee "opgesloten" in de soms enge denkwereld van de personages.
 |
| (c) Annemie Augustijns |
We bevinden ons in een soort clublokaal van een jagersclub, dat veel wegheeft van een parochiecentrum uit lang vervlogen tijden, zoals we dat eigenlijk nog steeds kennen in Vlaanderen. Een typisch decor voor de het werk van Marthaler, een hermetisch afgesloten kader waarin het hele plot zich afspeelt. We maken van in het begin kennis met alle personages, en de herhaling van dezelfde dialogen, naar analogie met de herhalingen in de muziek zorgen voor een bedrukte sfeer. Het publiek voelt zich direct geconfronteerd met de uitzichtloosheid van de situatie waarin de personages zich bevinden.
Na geruime tijd komt het verhaal van Der Freischütz los en leren we de personages beter kennen. Max, een mislukte jager, mag trouwen met Agathe als hij raak schiet tijdens een schietproef. En daar is het verhaal dan ook mee samengevat. De absurditeit hiervan wordt door Marthaler aangehaald als drijfreden voor zijn regie: absurdistische dialogen, repetitieve grappen, het is een recept voor heel wat lachsalvo's uit het publiek. Wanneer Ännchen (gespeeld en gezongen door de geweldige Rosemary Hardy) voor de zoveelste keer een vallend portret van de grond opraapt, voorbode van veel onheil, kunnen we niet anders dan ons mee ergeren aan de troosteloze situatie waarin de personages zich bevinden. Troosteloos, maar ergens ook hoopvol, want er is steeds de hoop dat Max raak zal schieten.
We worden meegesleurd in een stroom aan intriges, en we zijn getuige van een orkest in topvorm. Een extra applaus voor de selectie van blazers, die regelmatig op de scène te bewonderen vallen, vooral in de stukken waarin de veelvuldige volksmuziek uit deze opera aan bod komt. Koor en orkest leveren een prachtprestatie, onder leiding van Stephan Zilias.
Deze productie is een uitdaging voor het publiek! Alle conventies die mensen verwachten bij Der Freischütz worden over boord gegooid, en in de plaats krijgen we een nieuwe kijk op de realiteit van het verhaal: dit is volgens Marthaler geen sprookje met een "happy end" maar eerder een aanklacht tegen de verstarring en de tics waarin mensen verstrikt geraken als ze niet meer met een open blik rondom zich heel willen kijken. Een aanrader in de bizarre tijden waarin we leven, en waarin de samenleving ogenschijnlijk rechtser en rechtser wordt.
Reacties
Een reactie posten