 |
| (c) Nicolas van Poucke |
De tijdreis begint met Händel. Nicolas van Poucke opent zijn recital met de "Suite in E-groot"(HWV 430) van Händel, een ontdekking voor mij. Vanaf de eerste tonen grijpt hij de aandacht van het publiek. Zijn spel is helder, vastberaden en roept veel emoties op.
De reis zet zich voort met Beethoven’s "Appassionata" (sonate nr. 23), waarbij van Poucke het publiek met zijn pianospel bij de keel grijpt. Wat een doorleefde uitvoering, wat een passie! De naam "Appassionata" doet deze sonate eer aan, want het werk vat de intense, emotionele diepgang van Beethoven perfect samen. Beethoven zou ooit gezegd hebben: "Lees The Tempest van Shakespeare!", als het ging over zijn 23ste sonate. Net als het toneelstuk draait de sonate om een wervelwind van emoties, uitbarstingen van kracht en dramatiek. Van Poucke zorgt ervoor dat het publiek met ingehouden adem naar zijn doorleefde vertolking luistert. Geweldig!
Na de pauze brengt van Poucke de intrigerende "Davidsbündlertänze", op. 6 van Schumann ten gehore. Dit werk, met zijn 18 sublieme deeltjes, heeft een bewongen ontstaansgeschiedenis. Van Poucke slaagt erin om iedere deeltje te spelen zoals de titel voorschrijft: van "mit gutem Humor" en "Wild und lustig" tot "Ungeduldig" en "Innig". Het is een echt leuk om te horen hoe hij de karakteristieken van elk stuk zo treffend weet over te brengen. Het publiek beloont hem terecht met een staande ovatie!
Als encore volgt de betoverende "Traumes Wirren" uit de "Fantasiestücke", op. 12 van Schumann. Een adembenemend, spannend slot van een werkelijk fenomenaal recital!
Reacties
Een reactie posten