Lucia di Lammermoor, een van dé belcanto-opera's van Donizetti, is misschien wel een van de bekendste titels van de componist. Voor de opvoering in het unieke Théâtre Impérial in Compiègne, werd beroep gedaan op de jonge dirigent Jakob Lehmann, die gespecialiseerd is in historisch geïnformeerde belcanto-uitvoeringen en de jonge regisseur Simon Delétang. Beiden vormen een topteam samen met het Orkest van de Opera van Massy en een schare aan prachtige solisten.
(c) Opéra de Compiègne
Deze productie, die verschillende theaters aandoet, met zelfs verschillende orkesten in de orkestbak, is er eentje om u tegen te zeggen, niet in het minst door het feit dat ze een historisch geïnformeerde versie van Lucia di Lammermoor brengt. Dit wil zeggen dat we eigenlijk luisteren naar een "oerversie" van het werk, ontdaan van alle franjes die er bij zijn gevoegd in de jaren na de première. Het is natuurlijk verleidelijk om een partituur als die van deze opera, op te voeren met heel veel extra versieringen, maar dat maakt wel dat men de partituur moet aanpassen. Lehmann kiest ervoor zich te houden aan de muzikale tekst van de componist, en brengt een partituur waarvan de tessituur dus hoger is dan de versies die we vaak horen, en waarbij er minder typische belcanto-versieringen te vinden zijn. Desondanks dit feit vind ik persoonlijk dat er nog erg veel spectaculaire zangkunstjes op te merken zijn die het geheel erg behapbaar en genietbaar maken: deze productie is van hoog niveau!
Het orkest en de zangers staan onder de deskundige leiding van Jakob Lehmann, die we onlangs nog in Antwerpen aan het werk hoorden met het Symfonieorkest Vlaanderen. Het is leuk hem eens bezig te zien in een operaproductie! Hij leidt het geheel met verve en geeft duidelijke directie aan de prachtige zangers.
Laura Ulloa is een beklijvende Lucia die haar rol perfect beheerst. Niet eenvoudig, want deze versie van de opera wordt niet vaak opgevoerd. Haar stem is krachtig en stabiel in zowel het hogere als het lagere register. Een plezier om haar aan het werk te horen. Stavros Mantis is wat mij betreft een van de sterren van de avond, zijn ongelooflijk krachtige stem reikt tot in alle hoeken van het theater en hij overtuigt ook absoluut met zijn acteerwerk. Diezelfde eigenschappen vinden we terug bij Andres Agudelo die de rol van Edgardo voor zijn rekening neemt. Sophie Belloir zingt een evenwichtige en mooie Alisa en Jean Vincent Blot, die de rol van Raimondo voor zijn rekening neemt, overtuigt zonder schijnbare moeite.
Dat het een prachtige avond was, staat vast. Groot applaus aan de hele ploeg van mensen die bij deze productie betrokken zijn: het was namelijk ongelooflijk warm in de zaal, en ongetwijfeld nog warmer op het podium. Bravi!
Reacties
Een reactie posten