Yves goes classic

Wanneer artiesten spreken over mijlpalen in hun carrière, bedoelen ze daarmee: gebeurtenissen in hun parcours die veelbepalend zijn, en belangrijk. Dat voor de broers Jussen zo een mijlpaal heeft plaatsgevonden, was duidelijk in het Concertgebouw Amsterdam. Dit gebouw, dat beide pianisten al goed kennen door hun recitals in de Kleine Zaal, of optredens met orkest in de Grote Zaal, werd het decor van een zeer druk bijgewoond solo- en duorecital van beide pianisten, niet in de Kleine maar voor de eerste keer in de Grote Zaal. En dat betekent uiteraard wel iets! Meer dan 200 extra stoelen werden aangerukt om aan de vraag naar tickets te kunnen voldoen. Ik heb het Concertgebouw nog nooit zo druk geweten, en de sfeer die er rondhing, was ronduit feestelijk en zomers! (c) Peter van der Heyden Het programma dat de twee broers hebben samengesteld is er een van grote virtuositeit en kwaliteit. De twee pianisten beginnen met de Sonate in D op. 6 van Beethoven. Desondanks de overvolle zaal,...

Iets meer dan een jaar geleden speelden de broers Jussen een recital in het kader van hun CD Jeux in Vlissingen. Ze keerden terug naar het prachtige Zeeland, dit keer naar Veere, voor een heel gevarieerd nieuw duorecital. Op het programma staan Beethoven, Mozart, Schubert, Chopin en Ravel. Een zeer gevuld programma dus, goed voor twee uur groot feest! (c) Peter van der Heyden Lucas en Arthur wisselen elkaar af in het mooie programma dat ze hebben samengesteld, maar het zou uiteraard geen duorecital zijn zonder enkele mooie quatre-mains. De broers openen het concert met de vierhandige pianosonate in D majeur (opus 6) van Beethoven, een mooie opener van de matinée. Daarna treedt Arthur aan met de 9 variaties op een menuet van Duport, geschreven door Mozart. Zoals we gewend zijn speelt hij dit met de enorme finesse die hiervoor nodig is. Als daar dan Lucas op volgt, met de pianosonate in A majeur (D664) van Schubert, gaat het publiek uit zijn dak. Deze sonate wordt vertolkt op een man...

Enkele dagen na zijn debuut in de Berliner Philharmonie treedt Jan Lisiecki op met hetzelfde programma, hetzelfde orkest (Deutsches Symphonie-Orchester Berlin) en dezelfde dirigent, Tugan Sokhiev, in Wiesbaden. Dat is een treinritje waard naar dit voormalige kuuroord. De plaats van het gebeuren is het oude Kurhaus, dat thans gebruikt wordt als casino en concertzaal. (c) Ansgar Klostermann Er staat de artiesten een bijzonder moeilijke taak te wachten. Met buitentemperaturen tot 37°C is het geen evidentie om geconcentreerd te blijven. De concertzaal is weliswaar gekoeld, maar zelfs dan nog blijft het plakkerig warm en al zeker onder de spots op het podium. Desondanks dat alles treedt het orkest aan in volledig maatpak, net als solist Jan Lisiecki, mét vlinderdas zoals altijd. Jan Lisiecki speelt een adembenemend eerste concerto van Chopin. Nu ik het hem een tweede keer live hoor spelen besef ik eens te meer dat dit geniale werk totaal voor hem is weggelegd. De sfeerschepping waa...

In 2009 bracht Jan Lisiecki zijn eerste cd uit. De toenmalige 15-jarige pianist speelde het eerste en tweede pianoconcerto van Chopin op het Chopinfestival in Warschau.  Zijn cd, een opname van die twee optredens, die nu nog zeer moeilijk te verkrijgen is, maakte furore, en was de voorbode van de ontpopping van een meesterpianist. Zes jaar later haalt Jan Lisiecki het eerste pianoconcerto, dat alleen voor virtuozen is weggelegd, vanonder het stof en meer zelfs, hij knoopt er zijn debuut aan de Berliner Philharmonie aan vast, samen met het Deutsches Symphonie-Orchester Berlin (DSO) en dirigent Tugan Sokhiev. Daar kon ik uiteraard niet ontbreken. (c) Jan Lisiecki De Berliner Philharmonie is even beroemd en berucht als Carnegie Hall in New York, of Wigmore Hall in Londen. In deze zaal traden de grootste dirigenten en orkesten op, en elk wereldbefaamd solist, in welke discipline dan ooit, droomt ervan om ooit in deze zaal te spelen. Het is dan ook een concertzaal van uitzonderlijk...

Zij die mijn blog volgen en/of mij wat beter kennen weten dat als de combinatie Jan Lisiecki - Yannick Nézet-Séguin op de affiche staat, ik met grote urgentie een ticket bestel. Ik had dit keer geluk dat een concert van mijn favoriete dirigent met een van mijn favoriete solisten in een weekend viel, en dat ik naar Duitsland kon gaan voor het meemaken van dit unieke concert. Op het programma: de Mahlerversie (voor orkest) van het strijkkwartet 11 van Beethoven, ook wel het Quartetto serioso genoemd. Daarna het virtuoze 22ste pianoconcerto van Mozart, en als afsluiter en stuk "popmuziek": de vijfde symfonie van Beethoven. Orkest van dienst is eentje met wereldfaam: het Chamber Orchestra of Europe. (c) Jan Lisiecki (c) Yannick Nézet-Séguin (foto's genomen door Petra Coddington) Vanaf de eerste noten is duidelijk dat het orkest écht een wereldorkest is. De sound die ze voortbrengen in de overigens prachtige zaal in Dortmund is indrukwekkend. Bij de Mahler die als open...

Naar goede gewoonte vinden in de weken na de spannende Koningin Elisabethwedstrijd een hele reeks concerten plaats.  Ik was heel blij dat ik getuige kon zijn van het laureatenconcert van de 4de, 5de en 6de  laureaat van de Wedstrijd, in Bozar. De solisten worden deze keer gelukkig niet begeleid door het NOB, maar wel door Brussels Philharmonic onder leiding van Michel Tabachnik. Dit alles onder het goedkeurend oog van Koningin Mathilde. (c) IMKEB (vlnr. Fumika Mohri, Stephen Waarts, Tobias Feldmann) Voor dit concert kiezen de drie solisten elk één concerto. Fumika Mohri mag beginnen met haar geliefkoosde Sibelius. Dit is natuurlijk een prachtig werk. Mohri lijkt in de eerste twee delen een nogal schoolse toer op te gaan, maar in het derde deel overtuigt ze me volledig. Ze kruipt in haar vioolspel en ze maakt er een sprankelend concerto van! Mohri durft buiten de lijntjes kleuren en het wedstrijdgevoel verdwijnt. Dan komt mijn favoriet van de avond, Stephen Waarts, aa...

deFilharmonie deed beroep op Karin Strobos, een jonge Nederlandse sopraan die serieus haar weg aan het banen is binnen het klassieke circuit, om het vierde deel van vierde symfonie van Mahler te komen zingen. Deze symfonie werd dit seizoen door verschillende orkesten in DeSingel opgevoerd. In dat opzicht is het een beetje jammer dat men geen andere Mahlersymfonie programmeert. Edo de Waart is dirigent van de avond. (c) Karin Strobos Als voorprogramma is er het werk "At the edge of the world" van Wim Henderickx, de artist in residence van deFilharmonie. Henderickx wordt voor het concert op het podium geroepen om duiding te geven bij zijn werk. Het is gebaseerd op enkele kunstwerken van de kunstenaar Anish Kapoor. Dit is hedendaagse muziek dus ik zal het werk meermaals moeten horen vooraleer het te begrijpen. Er zitten alvast interessante stukken in, maar op andere momenten hoor ik een chaos van noten. Dat Henderickx zijn eigen stijl heeft is duidelijk, in elk geval verdien...