Yves goes classic

De Dialogues des Carmélites, naar het gelijknamige theaterstuk van Bernanos, is en blijft met stip mijn lievelingsopera. Het verhaal van de zusters uit een klooster in Compiègne, die door de woede van de Franse Revolutie allen op het schavot gezet worden, is zo beklijvend dat ik er telkens opnieuw kippenvel van krijg. Olivier Py heeft een adembenemende productie op poten gezet, met twee topcasts die het onmogelijke evenaren. (c) ResMusica Stylistisch gezien is deze productie van Py een van de mooiste die ik al gezien heb. Belichting, decor, kostumering... alles is tot in de puntjes uitgewerkt, en verfijnd op een manier waartoe alleen Olivier Py in staat is.  Alain Altinoglu staat aan het roer met een orkest in topvorm, net zoals de gehele ploeg van zangers, in beide casts. Mijn twee favorieten zijn Hendrickje Van Kerckhove, die voor mij de beste Soeur Constance blijft, niemand doet het haar na. En Stanislas de Barbeyrac is een Chevalier om van te snoepen. Wat een stemkwalit...

Bach schreef graag, en veel. En als hij tevreden was van wat hij schreef ging hij aan het recycleren. Dat is wat hij deed bij het componeren van de Hohe Messe. Hij nam enkele succesnummers uit vorige composities, en verwerkte ze in een nieuw meesterwerk, dat gerust kan gerekend worden tot een van de hoekstenen van de barokliteratuur. De Hohe Messe is een staaltje vakmanschap, waarin Bach het evenwicht tussen katholicisme en protestantisme aan het wankelen breng. Het is een van de weinige werken van Bach die zo uitgesproken katholiek zijn, maar het protestantisme blijft op de loer liggen. Zo zijn er in de Latijnse canonieke teksten enkele details veranderd, die bijvoorbeeld verwijzen naar Luther.... (c) www.alegria-online.be Zoals we het gewend zijn, kiest Mannu Wuyts, bezieler en dirigent van Alegría, niet voor de gemakkelijkste weg. De Hohe Messe vraagt veel van zangers en muzikanten, en is vooral ook een lang werk. Het is duidelijk dat het koor enorm hard gewerkt heeft aan d...

Gustavo Gimeno was te gast in Antwerpen met zijn orkest, het Orchestre Philharmonique du Luxembourg voor een fenomenale voorstelling van de Auferstehung van Mahler. Voor deze tweede symfonie, haalde de de componist alles uit de kast: een groot koor, twee solisten en een voltallig, groot orkest. (c) Marco Borggreve Het moet gezegd, de organisatoren van Cofena slagen er telkens in om heel interessante namen, stukken en componisten op de Bühne te brengen. Dit keer was het de beurt aan Mahler met de Auferstehung, zo wordt zijn tweede symfonie genoemd. Het werk is er een van vertwijfeling, van angst, vreugde, ingetogenheid, en vooral hoop. Mahler neemt ons mee in zijn zoektocht naar de vraag die centraal stond in zijn leven: wat gebeurt er na onze dood? Gustavo Gimeno heeft het geheel goed onder controle. Het Groot Nederlands Omroepkoor presteert enorm mooi, zeker bij hét hoogtepunt van de avond, de inzet van het koor, die eerste maten waar je gewoon kippenvel van moét krijgen. Soli...

De dubbelconcerten van Bach...prachtige muziek die je zelden opgevoerd ziet. Het was dan ook uitkijken naar de uitvoering van de twee dubbelconcerten (BWV 1060 en 1061) door Arthur en Lucas Jussen in het Concertgebouw Amsterdam. Voor de gelegenheid werken ze samen met Amsterdam Sinfonietta onder leiding van Candida Thompson, een artieste waar ik ook veel bewondering voor heb! (c) Lucas en Arthur Jussen De twee dubbelconcerten van Bach die opgevoerd worden zijn staaltjes van muzikale perfectie. Het is dan ook zo: elke fout die gemaakt wordt, op welk gebied dan ook, is hoorbaar... Maar van imperfectie is bij de broers Jussen absoluut geen sprake. Ze spelen deze concerti met de ingetogenheid en/of bravoure die nodig is om Bach te interpreteren. Hun samenwerking met het orkest is van hoog niveau, en de muzikaliteit om van te snoepen. De moeilijkheidsgraad van deze concerti is hoog, maar dat is geen probleem voor de twee broers. Prachtige uitvoering! Als intermezzo speelt Amsterdam ...

Als Jan Lisiecki nog eens in België is, ben ik natuurlijk van de partij. Zijn palmares blijft uitbreiden, alsook zijn repertoire. Sinds jaren speelt hij het Griegconcerto. Ik ben blij dat ik het hem nu eens live kan horen spelen! Aan de leiding staat Christian Arming met het Orchestre Philharmonique Royal de Liège.  (c) Orchestre Philharmonique Royal de Liège De Salle Philharmonique de Liège zit afgeladen vol voor dit concert. Het Orchestre Philharmonique Royal de Liège speelt dan ook een thuismatch. Voor de gelegenheid is Jan Lisiecki uitgenodigd, en dat is uiteraard een uitmuntende keuze. Lisiecki speelt het Griegconcerto met een ongelooflijke gelaagdheid. Daar bedoel ik mee dat de articulatie, de nuances, de klankschakeringen buitengewoon goed tot hun recht komen. Overgangen van forte naar piano en pianissimo zijn magisch te noemen. Lisiecki brengt wereldkwaliteit. Van die overtuiging zal ik niet snel afraken. Dit concert is zo eentje om te onthouden, en bewijst d...

Philippe Herreweghe was nog eens te gast bij het Antwerp Symphony Orchestra en dat is natuurlijk altijd een feest. Op het programma staan drie grote componisten: Wagner, Richard Strauss en Schumann. Sopraan van dienst is de Noorse Marita Solberg. (c) Marita Solberg Na een inleiding van de immer charmante en ravissante Katelijne Boon, is het tijd voor het orkest om ons weer eens in vervoering te brengen. De voorstelling wordt geopend met de Siegfried-Idyll van Wagner. Wagner schreef dit werk als cadeautje voor zijn vrouw Cosima, een paar maanden nadat hij met haar getrouwd was. Zo een cadeau zou ik ook wel willen krijgen: een staaltje Wagneriaanse muziek dat zijn naam niet gestolen heeft. Het orkest, onder leiding van Herreweghe uiteraard, legt de gelaagdheid van deze muziek bloot, en dat is wat dit stuk net zo intens maakt. Daarna komen de Vier letzte Lieder van Richard Strauss. Deze liederen schreef Strauss, zoals de titel al doet vermoeden, op het einde van zijn leven. Deze ...

Zoals wel vaker gezegd beschouw ik mezelf als een "newbie" in de wereld van het ballet. Ik kijk dan ook telkens met nieuwe verwachtingen uit naar een voorstelling. Het eerste drieluik van dit seizoen bij Ballet Vlaanderen heeft als thema "redding". We krijgen te maken met drie choreografen die hun eigen blik werpen op dit thema. (c) Filip Van Roe Starten doen de dansers met L'oiseau de feu, een ballet van Igor Stravinsky in een choreografie van Sidi Larbi Cherkaoui. Wat meteen opvalt is de enscenering, en de ongelooflijk mooie kostuums, van Tim Van Steenbergen. We krijgen een krachtige voorstelling voorgeschoteld, waar het er om draait dat het duidelijk is, zo lees ik in het programmaboek, dat de feniks, de vuurvogel, uit zijn as herrijst. De expressie van de dansers vind ik ongelooflijk. Gezegd moet ook dat het orkest onder leiding van Philipp Pointner een topprestatie levert. Na een korte pauze is het de beurt aan de dansers van deel twee van het driel...