Yves goes classic

Voor de opening van het nieuwe seizoen haalt het Antwerp Symphony Orchestra sinds een aantal jaren alles uit de kast. Angela Gheorghiu was bereid om het openingsgala te komen opluisteren en dat is natuurlijk fantastisch. De Elisabethzaal trekt terug grote artiesten sinds de vernieuwing, en voor het Antwerps culturele landschap is dat een zegen. (c) Angela Gheorghiu La Gheorghiu aan het werk zien is een heel avontuur. Deze wereldberoemde sopraan verovert sinds vele jaren de harten van operaliefhebbers, niet in het minst door haar hoge divagehalte. Ze weet hoe ze op een podium moet staan, en wat haar publiek wil, zover is duidelijk. Haar typische kleur blijft betoveren! We krijgen een sopraan te horen die de "traditie" verderzet. Een mooi opgekuist programma, dat hier en daar blinkt, maar waarin geen risico's genomen worden. Langs de andere kant is het wel jammer dat Angela Gheorghiu al jaren op hetzelfde programma teert voor haar concerten met orkest.  Het programm...

Sinds vele jaren organiseert het Ballet Vlaanderen regelmatig een editie van "Choreolab". De dansers van de compagnie, die bezig zijn met eigen choreografieën, krijgen dan de kans om (een deel van) hun werk aan het grote publiek te tonen. Het is telkens een interessant optreden omdat we eigenlijk binnentreden in de denkwereld en de fantasie van de dansers zelf. De erg persoonlijke projecten maken van Choreolab telkens een heel geslaagd experiment, en dat was dit jaar niet anders! (c) Filip Van Roe - Supreme (Drew Jacoby) In totaal krijgen we zeven werken te zien, allen gechoreografeerd door een andere danser. De avond start met "Supreme"van Drew Jacoby. Het is, zoals we in het programma lezen "een groepswerk geïnspireerd door het suprematische, de kunstbeweging gegrond door Kazimir Malevitsj rond 1913." Na wat opzoekwerk op het internet, kom ik inderdaad dezelfde stijlfiguren tegen als diegenen die ik op het podium gezien heb. De vormen en kleure...

Jan Lisiecki die Mendelssohns twee pianoconcerto's speelt op één avond. Daar kan ik uiteraard niet bij ontbreken. Op naar de opera in Polen dus voor een concert dat achteraf gezien een pareltje bleek. Jan Lisiecki toont zich nogmaals van zijn beste kant. Wat een belevenis! (c) Jan Lisiecki Het Orpheus Chamber Orchestra, een Amerikaans ensemble, start het concert met drie korte stukken van Górecki. Muziek waar je aan moet wennen, maar die op topniveau gebracht wordt, net zoals de vierde symfonie van Mendelssohn die het orkest na de pauze brengt.  Waar ik voor gekomen ben is uiteraard de opvoering van de twee pianoconcerto's van Mendelssohn. Het is een unieke kans om deze twee stukken live te horen op één avond. Het is ook zo dat één van deze twee werken raar tot zelden wordt uitgevoerd. Gelukkig hebben we dan Jan Lisiecki om deze vergetelheid in de klassieke muziekwereld recht te zetten. Wat we hadden verwacht, komt ook uit. Jan Lisiecki doorloopt een vlekkeloos parcou...

Zoals de lezers van mijn blog alvast weten, is de wereld van het ballet voor mij relatief nieuw. Ik vond het daarom een leuk idee om eens een interview te doen met iemand die er alles over weet. Mijn bedoeling met dit interview was niet om alle details uit de balletwereld uit te spitten, maar wel om enkele vragen die bij mij als beginnend balletliefhebber opkomen, te kunnen stellen. Ik ben heel erg vereerd dat  Philipe Lens, solist bij Ballet Vlaanderen, bereid was om tijd te maken om op enkele van mijn vragen te antwoorden. Het was voor mij erg bijzonder om deze jonge danser zo gepassioneerd over zijn vak te horen spreken! (c) Filip Van Roe voor Ballet Vlaanderen Wanneer kwam je voor het eerst in contact met ballet?  Ik was 12 jaar toen mijn moeder me meenam om te gaan kijken naar de balletles van mijn jongere zus. Ikzelf was in die periode veel bezig met turnen en verdedigingssporten en ik was sowieso een kind dat erg veel beweging nodig had. Mijn ...

De Speler is een (voor mij) weinig besproken opera van Sergei Prokofjev. Het verhaal van een gokverslaafde die volledig ten onder gaat, onder meer onder druk van zijn omgeving, én de liefd e, spreekt tot de verbeelding. De heftige muziek van deze korte opera (2 uren), sleept ons mee in de hoofden van de personages. Die worden overigens vertolkt door enkele topsolisten. Deze opera zou je niet beter horen in de Met of de Scala. Daar komt nog eens bij dat de enscenering van topkwaliteit is: de regie van Karin Henkel is van wereldniveau. We verplaatsen ons in een wereld van twijfel, angst en levensdrang. Karin Henkel slaagt erin om deze zaken op verbluffende doch eenvoudige wijze op het toneel te brengen. (c) Opera Vlaanderen Dmitri Jurowski, die nog altijd last heeft van zijn lachspieren, en ze bijgevolg niet kan gebruiken bij het overdonderende applaus, heeft het geheel prima onder controle. Het geheel, dat is een groot orkest, met een zeer uitgebreide rol voor de percussieafdeli...

In het kader van het Festival Musique 3 was Pavel Kolesnikov nog eens in België. Enkele weken geleden trad hij nog op in Antwerpen samen met het Symfonieorkest Vlaanderen, waarmee hij het eerste pianoconcerto van Beethoven uitvoerde. Nu staat Kolesnikov alleen op het podium voor een recital, in het Flageygebouw in Brussel. (c) Pavel Kolesnikov Voor dit recital kiest Pavel Kolesnikov niet de gemakkelijkste weg. Hij stelt een ambitieus programma samen en dat is hem op het lijf geschreven! Het recital is getiteld "Children's Corner", naar de suite van Debussy die in het concert centraal staat. Pavel Kolesnikov wisselt deze suite af met stukken uit "Ein Kinderspiel" van H. Lachenmann. Dit hedendaagse werk uit 1935 is niet makkelijk om te volgen, het staat in schrik contrast met het werk van Debussy en dat contrast is op zijn minst interessant te noemen.  Andere werken die Kolesnikov op meesterlijke wijze beheerst komen van Chopin (Mazurka 4 op 30), J.S. ...

Als Lorenzo Gatto optreedt in Flagey is het feest. En daar wil ik uiteraard niet ontbreken. Samen met het Brussels Philharmonic brengt hij het vioolconcerto van Sibelius. De rest van het concert, in het teken van "Het Noorden", wordt verzorgd door het orkest samen met het Vlaams Radio Koor, en soliste Jolien De Gendt. Dit alles onder leiding van vaste waarde Stéphane Denève. (c) Lorenzo Gatto Lorenzo Gatto is een artiest van wereldformaat, dat weten we al langer dan vandaag. Ik ben blij hem Sibelius te horen spelen. Dit buitengewoon concerto, dat ik toch wel een warm hart toedraag, vraagt een grote portie technisch vernuft, vooral in de derde beweging. Lorenzo Gatto brengt het concerto met het juiste gevoel, en met bravoure. Ik vraag me eigenlijk af of Sibelius een gemeen man was, door zo een moeilijke derde beweging te schrijven. Lorenzo Gatto bewijst eens te meer dat hij heer en meester is op het vioolpodium! We horen daarna een werk van Erkki Sven Tüür, een evoc...