Yves goes classic

Zij die mijn blog af en toe lezen, weten dat ik een boon heb voor pianist Alexandre Kantorow. Ik probeer dan ook telkens hij "in de buurt" optreedt, te gaan luisteren. Op 23 juli streek hij neer in het Concertgebouw Amsterdam met het Belgisch Nationaal Orkest. Hij speelde er het tweede pianoconcerto van Liszt. Het is een "atypisch" concerto in die zin dat het werk bestaat uit zes deeltjes die als één geheel worden opgevoerd, zonder pauzes tussenin. (c) The Times Het concert begint erg sfeervol met een orkestraal werk, onder leiding van Antony Hermus. Het Nationaal Orkest van België begint met de fantasie-Ouverture van Romeo en Julia, gecomponeerd door Tsjaikovski. Het valt me op dat het NOB beter en beter is geworden de afgelopen jaren. Als het goed is mag het ook eens gezegd worden! Daarna is het de beurt aan Kantorow met Liszt. We weten van zijn opnames en andere concerten dat dit een kolfje is naar zijn hand. In samenwerking met Antony Hermus wordt dit concerto e...

Goethes verhaal over Faust is misschien wel een van de meest overgeleverde verhalen in de recente geschiedenis. Talloze regisseurs hebben zich gewaagd aan en enscenering van het verhaal. Wat weinig mensen weten (en ik zelf ook niet wist, vooraleer Opera Vlaanderen er mee op de proppen kwam), is dat Robert Schumann het werk van Goethe samen heeft gevat in zeven scènes die het midden houden tussen wat we opera zouden noemen, en wat we zouden bestempelen als oratorium. Dirigent Philippe Herreweghe vond dat het gepast was hier een enscenering voor te voorzien, en daarvoor werden filmregisseur Julian Rosefeldt en choreograaf Femke Gyselinck aangesproken. (c) Annemie Augustijns Het moet gezegd: een werk als dit "in scène zetten" is volgens mij bijna een onbegonnen zaak. In deze productie wordt er dan ook gewerkt met hedendaagse technieken die toestaan een bepaalde sfeer op te roepen. De videoprojecties die gebruikt worden, hebben op het eerste zicht weinig te maken met de inhoud va...

Dat de Amerikaanse pianist Ben Kim geen onbekende meer is in het klassieke muziekmilieu is een understatement. Deze intelligente en bescheiden muzikant, die al geruime tijd in Berlijn woont, treedt op op de grootste internationale podia, met de meest befaamde dirigenten en orkesten. Een lijst maken van onderscheidingen en prijzen die hij gewonnen heeft is bijna onbegonnen werk. Ik ben heel vereerd dat ik de kans heb gekregen hem te mogen interviewen! (c) Juan Carlos Villarroel Ben, op dit moment ben je bezig met het opnemen van al de concerti voor piano en orkest van Mozart. Dat zijn er heel wat. Waarom die keuze voor Mozart?  Ik denk dat ik altijd al een zwak heb gehad voor Mozart, als kind werd ik instinctief tot Mozart aangetrokken. Er zijn zo van die componisten die mij als kind ook al erg intrigeerden: Chopin, Mozart, Debussy, Schumann ook tot op een zeker punt. Wanneer je meer professioneel bezig bent met piano, word je geacht dat je het hele scala van de pianoliteratuur ontd...

Alexandre Kantorow toert rond met het Budapest festival Orchestra onder leiding van hun chef Iván Fischer. Kantorow staat telkens in voor het eerste deel van het concert, waarbij hij afwisselend het vierde pianoconcerto van Beethoven speelt, en het tweede pianoconcerto van Liszt. Het gezelschap komt twee avonden op rij naar het Concertgebouw van Brugge en dat is uiteraard uniek. Op vrijdag speelt Kantorow het Beethovenconcerto, op zaterdag is Liszt aan de beurt.  (c) Sasha Gusov Het vierde pianoconcerto van Beethoven Het vierde pianoconcerto van Beethoven is uiteraard bekend bij alle melomanen, en het is al uitvoerig besproken en/of bekritiseerd door menig recensent. Er zijn echter weinig interpretaties van het werk die zo beklijvend zijn als deze die ik vanavond hoorde in Brugge. Alexandre Kantorow straalt een unieke gevoeligheid uit wanneer hij aan de piano plaatsneemt. Zoals hij mij vertelde in het interview, dat je hier terugvindt, is het pianospel voor hem niet alleen iet...

Voor mij blijven de symfonieën van  Bruckner  vrij onbekend terrein, alvast als het gaat over "live" opvoeringen. Desondanks hun grote bekendheid, en hun onnoemelijk belang in de klassieke muziekgeschiedenis, vind ik dat ze in onze contreien te weinig worden opgevoerd. Een verklaring daarvoor zou kunnen zijn dat het doorgaans lange werken zijn die veel concentratie vergen van het publiek, en dat ze door hun lengte moeilijk toelaten om nog andere dingen te programmeren binnen hetzelfde concert. Het lijkt wel heiligschennis om Brucker te "combineren" met andere werken binnen een avondprogramma. Het is voor mij nog maar de vierde keer om een volledige Brucknersymfonie live te beluisteren. Gelukkig is er het orkest van Opera Vlaanderen onder leiding van Alexander Joel om de uitvoering van Bruckners 7de symfonie voor het publiek waar te maken.  (c) Alexander Joel Alexander Joel klikt met het orkest, dat is duidelijk van in het begin. De zevende symfonie van  Bruckner ...

In het kader van zijn tournee met het programma "Poèmes de la nuit", strijkt Jan Lisiecki ook neer in het Théâtre des Champs-Elysées, in het hartje van Parijs. Deze concertzaal mag op zijn minst legendarisch genoemd worden. Alle grote namen uit de klassieke muziekwereld hebben er opgetreden of zullen er nog optreden, getuigen daarvan de vele portretten die in de majestueuze inkomhal aan de muren prijken. Ook de vele affiches aan de gevel van het gebouw die reclame maken voor komende concerten tonen ons hoe legendarisch deze zaal wel moet zijn. Voor mij was het een unieke kans om deze concertzaal eens langs de binnenkant te bekijken en te merken hoe deze zaal "ademt". Elke beweging die je er maakt is hoorbaar, mensen doen zoveel moeite om stil te zijn, en soms hoor je de metro onder de zaal stuiven. Jan Lisiecki laat zich hierdoor in elk geval niet uit zijn lood slaan en geeft een recital dat haast te mooi is om op papier neer te schrijven. (c) Christoph Koestlin In ...

Wat was het lang geleden dat ik Lucas en Arthur  Jussen  nog eens live aan het werk gezien had! Na een ganse reeks lockdowns, uitgestelde concerten en gesloten cultuurhuizen was het op 11 mei eindelijk zover: de twee pianobroers kwamen naar Antwerpen voor een langverwacht Piano Percussion Project samen met slagwerkers Alexei Gerassimez en Emil Kuyumcuyan. Net na het verschijnen van de broers' nieuwe cd, waarop ze hulde brengen aan uitsluitend Nederlandse componisten, is het een feest om ze aan het werk te zien in De Singel, met een heel bijzonder programma. (c) Lucas en Arthur Jussen Het hoofdbestanddeel van het concert, waar ik echt enorm naar uitkeek, was de sonate voor twee piano's en slagwerk van Bartók. Het is een enigmatisch werk met een kracht die zijn gelijke niet kent. Het is volgens mij ook een aartsmoeilijk werk om te spelen als muzikant. Je kan het moeilijk een streling voor het oor noemen, maar het is een bijzonder werk met een energie die niemand onberoerd laat. ...