Yves goes classic

Het kan bijna niet symbolischer. Op het moment dat de vreselijke oorlog in Oekraïne uitgevochten wordt, toert het Nationaal Symfonisch Orkest van Oekraïne door Europa om een stukje Oekraïense cultuur uit te dragen naar de rest van de wereld. Het Nationaal Symfonisch Orkest van Oekraïne wordt beschouwd als een van de beste orkesten in Oost-Europa en COFENA is er in geslaagd om dit orkest in deze woelige tijden naar Antwerpen te halen. Het orkest staat onder leiding van Volodymyr Sirenko en werkt samen met twee topsolisten: Liza Ferschtman en Ivan Karizna, die we kennen van de Koningin Elisabethwedstrijd in 2017.  (c) Liza Ferschtman Dat het publiek niet onberoerd blijft bij het opkomen van het Nationaal Orkest van Oekraïne, is een understatement. Het idee alleen al dat de mensen op het podium uit oorlogsgebied komen, misschien al iemand verloren hebben in de oorlog, hun huis hebben moeten achterlaten... het zijn gedachten die door ieders hoofd spoken. Gelukkig is de boodschap die he...

Dat Mozart opera's schreef en symfonieën, dat weet haast iedereen. Maar dat hij ook vele concertaria's heeft geschreven als op zichzelf staande werken, is minder bekend. Een heel deel van die aria's werd onder het stof gehaald om te gebruiken in de voorstelling Mozart/Concert arias, waarin dans en Mozarts werken samensmelten tot één geheel. De choreografie is van de hand van Anne Teresa De Keersmaeker en ging in première in 1992 in Avignon. Desondanks de grote tijdspanne tussen de wereldpremière en de opvoeringen in 2022, heb je als toeschouwer verre van het gevoel dat het hier over een "oubollige" productie zou kunnen gaan. (c) Anne Van Aerschot De meer dan twee uur durende voorstelling van Mozart/Concert arias vliegt als een trein voorbij. Emma Posman, Annelies van Gramberen en Raphaële Green zijn de drie zangeressen van dienst, zij werken samen met het orkest van Opera Vlaanderen en met Pedro Beriso aan de pianoforte. Francesco Corti leidt het geheel in goede b...

  Het balletseizoen in Antwerpen werd dit jaar geopend met een tweeluik. Enerzijds was er "Tempus Fugit" van Johan Inger, anderzijds de bejubelde voorstelling "Futur Proche" van de Belgische Jan Martens. Beide stukken hebben hun eigen dynamiek en dat maakt deze balletavond net zo interessant! (c) Pippa Samaya De avond begint met Tempus Fugit. Wat opvalt aan deze voorstelling is de eenvoud van de choreografie. Het is een choreografie die gaat over loslaten en vastpakken. Over de dood en het leven. Deze productie is op het eerste zicht niets "speciaals", maar dat hoeft uiteindelijk ook helemaal niet. De esthetiek, de prachtige belichting en de subtiele uitvoering van de dansers maken van deze voorstelling een echt juweeltje! Na de pauze volgt Futur Proche, een voorstelling die op het eerste gezicht haaks staat op de Tempus Fugit, maar evenzeer gaat het in die voorstelling over "grijpen" en loslaten. Deze choreografie van Jan Martens is best boeiend...

Meermaals heb ik gelezen in de pers dat Ivo van Hove als droom had om ooit eens Mahagonny te gaan ensceneren. En dat dat met verve gelukt is, staat vast na zijn passage bij Opera Vlaanderen. Hij zorgt voor een ongelooflijk intrigerende mise-en-scène van het verhaal over de ideale stad waar alles kan en alles mag, het paradijs, dus, maar waar het grote verval zorgt voor een ineenstorting van het systeem. (c) Annemie Augustijns Zo een tien jaar geleden  werd Mahagonny ook al eens geprogrammeerd in Antwerpen, toen in een regie van Calixto Bieito. Het was een regie die alle excessen van het uit de hand gelopen "Mahagonny-idee" extra in de verf zette. Ik heb het idee dat Ivo van Hove een andere weg inslaat door meer aandacht te besteden aan de personages an sich. En die personages zetten zichzelf goed in de verf. Een van mijn lievelingszangers, Thomas Oliemans, zingt de rol van Bill. Heel tof om hem nog eens live aan het werk te zien! De regie verdient alle lof. Ik vind het bijzon...

"Carmen" van Bizet zal voor mij altijd een van de opera's der opera's blijven. Het is de eerste volwaardige opera die ik "in levende lijve" zag, destijds, toen ik ongeveer 16 jaar oud was, in de toenmalige nog Vlaamse Opera. Het is dan ook erg leuk deze opera nog eens semi-geënsceneerd terug te zien, in Spanje dan nog wel. Een hele leuke belevenis, in de prachtige omgeving van het Palau de la Música Catalana! (c) Palau de la Música Catalana Het Palau in Barcelona is niet alleen een prachtige concertzaal, helemaal in de stijl die we gewend zijn in deze stad, maar is eveneens een zaal met een bijzondere akoestiek. Het is echt leuk om hier eens een opera te horen, het is eens wat anders dan een pianorecital. De zaal lijkt voor beiden even geschikt! Adolf Gassol is dirigent van dienst en beschikt over de nodige leiderscapaciteiten om het geheel in goede banen te leiden. Dit is niet evident omdat het orkest vanachter op het podium, vooraan doen de zangers hun din...

Zij die mijn blog af en toe lezen, weten dat ik een boon heb voor pianist Alexandre Kantorow. Ik probeer dan ook telkens hij "in de buurt" optreedt, te gaan luisteren. Op 23 juli streek hij neer in het Concertgebouw Amsterdam met het Belgisch Nationaal Orkest. Hij speelde er het tweede pianoconcerto van Liszt. Het is een "atypisch" concerto in die zin dat het werk bestaat uit zes deeltjes die als één geheel worden opgevoerd, zonder pauzes tussenin. (c) The Times Het concert begint erg sfeervol met een orkestraal werk, onder leiding van Antony Hermus. Het Nationaal Orkest van België begint met de fantasie-Ouverture van Romeo en Julia, gecomponeerd door Tsjaikovski. Het valt me op dat het NOB beter en beter is geworden de afgelopen jaren. Als het goed is mag het ook eens gezegd worden! Daarna is het de beurt aan Kantorow met Liszt. We weten van zijn opnames en andere concerten dat dit een kolfje is naar zijn hand. In samenwerking met Antony Hermus wordt dit concerto e...

Goethes verhaal over Faust is misschien wel een van de meest overgeleverde verhalen in de recente geschiedenis. Talloze regisseurs hebben zich gewaagd aan en enscenering van het verhaal. Wat weinig mensen weten (en ik zelf ook niet wist, vooraleer Opera Vlaanderen er mee op de proppen kwam), is dat Robert Schumann het werk van Goethe samen heeft gevat in zeven scènes die het midden houden tussen wat we opera zouden noemen, en wat we zouden bestempelen als oratorium. Dirigent Philippe Herreweghe vond dat het gepast was hier een enscenering voor te voorzien, en daarvoor werden filmregisseur Julian Rosefeldt en choreograaf Femke Gyselinck aangesproken. (c) Annemie Augustijns Het moet gezegd: een werk als dit "in scène zetten" is volgens mij bijna een onbegonnen zaak. In deze productie wordt er dan ook gewerkt met hedendaagse technieken die toestaan een bepaalde sfeer op te roepen. De videoprojecties die gebruikt worden, hebben op het eerste zicht weinig te maken met de inhoud va...