Yves goes classic

Nadat ik de avond voordien Alexandre Kantorow aan het werk had gehoord in Amsterdam samen met Daniel Lozakovich, was hij te gast in Antwerpen, samen met violiste Liya Petrova. Het was voor mij de eerste keer dat ik Petrova aan het werk zou horen. Ik kende haar alleen van enkele opnames, en ik wist dus dat de kwaliteit hoog zou zijn. Petrova en Kantorow overtuigen enorm met twee sonates, van Franck en R. Strauss. (c) Alexandre Kantorow et Liya Petrova De avond start met de sonate voor viool en piano van César Franck. Zoals in mijn vorige post gezegd: het is mijn lievelingssonate en ik ben blij dat ik ze twee avonden op rij kan horen uitgevoerd door twee verschillende violisten. Liya Petrova maakt indruk met haar feilloze techniek en haar doorleefd vioolspel. Haar mature vioolspel wordt feilloos de concertzaal in gekatapulteerd en Kantorows pianospel lijkt bij momenten wel van velours. Wat een heerlijke concertervaring. Na de pauze komt de veeleisende partituur van Richard Strauss aan bo...

In het kader van de serie "Persoonlijke noot", werden Alexandre Kantorow (piano) en Daniel Lozakovich (viool) uitgenodigd in de voortrefffelijke Kleine Zaal van het Concertgebouw in Amsterdam. Ze stelden voor de gelegenheid een prachtig programma samen, waar mijn favoriete vioolsonate deel van uitmaakte. Feest, dus. (c) Alexandre Kantorow en Daniel Lozakovich Het concert wordt geopend met een toevoeging in het programma, namelijk een deel uit Peer Gynt van Grieg. Het is de ideale opener voor de derde sonate voor viool en piano op. 45 van dezelfde componist. Deze sonate kan zonder blozen worden gerekend tot een van de mooiste, evenwichtigste werken uit de Scandinavische kamermuziek. Het werd na de première in 1887 al snel wereldwijd opgevoerd. Een soort van melancolie overheerst in dit werk, dat een hele strakke klassieke vorm aanneemt. Lozakovich en Kantorow hebben deze melancolie goed begrepen en voeren dit werk wat mij betreft perfect uit. Wat opvalt is de precisie waarmee ...

Dat we René Jacobs ooit Carmen (Bizet) zouden zien en horen dirigeren, had ik eigenlijk nooit gedacht. Maar toch is het werkelijkheid geworden. De dirigent maakt een uitstapje naar de late negentiende eeuw met een schare aan topsolisten en het ondertussen befaamde B'Rock Orchestra. Jacobs gaat een stapje verder dan wat we gewend zijn, en brengt de pré-Urfassung van het werk, die Bizet in 1874 heeft afgewerkt. Het is eigenlijk een versie die nooit op die manier is opgevoerd geweest, maar het is wél de versie zoals Bizet ze heeft gewild. Allerlei omstandigheden hebben ervoor gezorgd dat er na 1874 nog veel aan het werk veranderd is. Maar vanavond horen we dus wat Bizet zou bestempeld hebben als de enige échte Carmen. (c) B'Rock Orchestra We weten dat als we naar een opvoering van B'Rock Orchestra gaan luisteren, we te maken hebben met een toporkest. Als daar dan nog eens een topdirigent met zoveel ervaring bij komt kijken, is het feestje helemaal compleet. Het was lang uitkij...

Het was weeral een tijdje geleden dat Alexandre Kantorow nog in België optrad dus was ik enorm blij om hem weer aan het werk te kunnen zien, met niemand minder dan Jaap Van Zweden en zijn orkest, het Hong Kong Philharmonic Orchestra. Ter gelegenheid van de opening van het Klarafestival kwamen ze naar Bozar met een ongelooflijk mooi programma. (c) Alexandre Kantorow Het orkest en dirigent Van Zweden starten met een werk van de in 1986 geboren componist Daniel Ting-Cheung. Het is een werk dat deze laatste speciaal schreef voor het Hong Kong Philharmonic Orchestra, getiteld Asterismal Dances. Voor deze compositie zocht de componist inspiratie in de sterrenhemel bij nacht. We krijgen een interessant werk te horen dat vooral één ding duidelijk maakt: Jaap Van Zweden en zijn ploeg halen echt een volledig kleurenpalet aan klanken boven, waarbij niet in het minst de blazerssectie opvalt. Het orkest speelt met een zelden gehoorde precisie, een continuüm dat we de rest van de avond nog kunnen er...

De succesvolle roman "Brodeck", geschreven door Philippe Claudel, tart ieders verbeelding. Het was dan ook een fantastisch idee om van dit erg aangrijpende verhaal een opera te maken. Daan Janssens stond in voor deze moeilijke opdracht maar slaagt, wat mij betreft, met verve. Wat een adembenemend werk is dit geworden! Samen met een schare aan topsolisten en een orkest in bloedvorm maakt regisseur Fabrice Murgia van deze productie een werk dat in vele lagen bekeken en beluisterd kan worden. Het spelen met "de tijd", wat van deze roman een moeilijk werk maakt om op scène te zetten, lost Murgia spitsvondig op met camerawerk en projecties. (c) Annemie Augustijns De muzikale leiding van het project wordt verzorgd door Marit Strindlund. Deze voor mij onbekende dirigente kwijt zich voortreffelijk van haar taak, en loodst het orkest door de toch wel ingewikkelde partituur. Daan Janssens heeft het de muzikanten niet gemakkelijk gemaakt maar het resultaat is er eentje om u te...

Het was lang geleden dat ik ze nog eens aan het werk had gehoord, maar ik was oh-zo-blij om te zien dat de broers Jussen nog eens zouden optreden in België. Op 8 februari was het zover, in de Singel, voor een recital van formaat. De twee broers blijven groeien in maturiteit aan de piano, en dat is natuurlijk een feest voor het publiek, én voor hen, want ze blijven duidelijk genieten van alle optredens. (c) Marco Borggreve  De twee getalenteerde broers zetten het publiek direct naar hun hand en zorgen ervoor dat je een speld kan horen vallen, bij de sonate voor piano vierhandig in C van Mozart. De jeu perlé die nodig is voor dit soort werk staat volledig op punt bij beide broers, en het blijft gewoon fantastisch om zien hoe ze op mekaar zijn ingespeeld. Dat blijkt eens te meer bij het tweede werk van de avond , de Andante und Variationen (op. 46) van Robert Schumann. Wat daarna volgt is van wereldniveau. Het aartsmoeilijke werk "Bunte Blätter" van Jörg Widmann wordt in Belgisc...

Ballet Vlaanderen slaagt er altijd in om originele choreografieën op de planken te zettten en dat was voor de productie van Petroesjka / Die Sieben Todsünden niet minder het geval. We krijgen twee werken uit het twintigste eeuwse balletrepertoire voorgeschoteld en de balans maken is niet moeilijk: de combinatie van deze twee werken is gewoonweg top. (c) Filip van Roe De choreografie van het eerste deel van de avond (Petroesjka) is van de hand van Ella Rotschild. Ze creëert een desolaat decor, met hier en daar wat plantjes en wat heuvels, waarin de dansers, samen met een grote pop, die een ezel voorstelt (het oorspronkelijke personage Petroesjka), een choreografie opvoeren die het publiek doet nadenken over onze (on)sterfelijkheid. Het orkest onder leiding van Alejo Pérez brengt een voortreffelijke uitvoering van de toch niet evidente partituur van Igor Stravinsky. De verstilling en de vertraging die letterlijk door de dansers worden uitgebeeld gaat in tegen alles wat wij in onze maatsc...