Op nieuwjaarsdag in 1846 ging het enige vervolledigde pianoconcerto van Schumann in première te Leipzig. Niemand minder dan zijn eigen vrouw, Clara Wieck zat achter het klavier. 166 jaar later is het de beurt aan de Pools-Canadese pianist Jan Lisiecki, 17 jaar oud, om zijn interpretatie van Schumann op het podium neer te zetten. En zo geschiedde...
Een jongeman stapt op het podium, groet zelfzeker het volgestroomde Paleis voor Schone Kunsten en het publiek houdt haar adem in... Pappano slaat de eerste stel, en weg is de trein! Pure romantiek wordt afgevuurd op het publiek en vanaf de eerste noot voel je het... Deze kerel verkoopt geen show, deze jongeman verkoopt geen zever in pakjes... Hij maakt pure muziek, met een finesse gelijk aan weinig anderen. Je voelt gewoon dat het goed zit ... Lisiecki verzorgt zijn noten, zonder te hervallen in een al te technisch spel. Zijn gevoel blijft, 35 minuten lang... stond er maar een 'rewind'-knopje op die Steinway. De opvallende rustige houding van deze uitzonderlijke pianist doet de mensen op hun gemak voelen. En als toemaatje krijgen we Wals opus 64 nummer 2 van Chopin geserveerd. Op een zilveren dienblad, weliswaar, en met de juiste "terughoudende" walsbeweging. Daar waar veel pianisten het verknoeien, heeft Jan Lisiecki het goed begrepen. Dit ontroert tot tranen toe en is gewoon een meesterwerk. Deze bescheiden jongen is begonnen aan een gigantische carrière... getuige daarvan zijn helse concertkalender voor de komende jaren. In elk geval: Lisiecki is er op tijd bij om het te maken. Hem willen we terugzien, en het liefst zo snel mogelijk!
En alsof het nog niet genoeg is trakteert Pappano ons na de pauze op een verpletterend mooie Symfonie nummer 2, nog steeds van dezelfde Schumann. De kers op de taart zijn de drie toegiften, waaronder de Nimrod uit de Enigma-variaties van Elgar. Pappano is groots. En hij haalt alles uit de kast om zijn Brussels publiek te verbluffen...wat uiteraard gelukt is.
Schumann mag fier zijn, vanuit de muziekhemel. Als er één concert is dat mensen op wolkjes doet lopen was het dit wel... We want more! En wel nu direct.
 |
| Jan Lisiecki |
Een jongeman stapt op het podium, groet zelfzeker het volgestroomde Paleis voor Schone Kunsten en het publiek houdt haar adem in... Pappano slaat de eerste stel, en weg is de trein! Pure romantiek wordt afgevuurd op het publiek en vanaf de eerste noot voel je het... Deze kerel verkoopt geen show, deze jongeman verkoopt geen zever in pakjes... Hij maakt pure muziek, met een finesse gelijk aan weinig anderen. Je voelt gewoon dat het goed zit ... Lisiecki verzorgt zijn noten, zonder te hervallen in een al te technisch spel. Zijn gevoel blijft, 35 minuten lang... stond er maar een 'rewind'-knopje op die Steinway. De opvallende rustige houding van deze uitzonderlijke pianist doet de mensen op hun gemak voelen. En als toemaatje krijgen we Wals opus 64 nummer 2 van Chopin geserveerd. Op een zilveren dienblad, weliswaar, en met de juiste "terughoudende" walsbeweging. Daar waar veel pianisten het verknoeien, heeft Jan Lisiecki het goed begrepen. Dit ontroert tot tranen toe en is gewoon een meesterwerk. Deze bescheiden jongen is begonnen aan een gigantische carrière... getuige daarvan zijn helse concertkalender voor de komende jaren. In elk geval: Lisiecki is er op tijd bij om het te maken. Hem willen we terugzien, en het liefst zo snel mogelijk!
En alsof het nog niet genoeg is trakteert Pappano ons na de pauze op een verpletterend mooie Symfonie nummer 2, nog steeds van dezelfde Schumann. De kers op de taart zijn de drie toegiften, waaronder de Nimrod uit de Enigma-variaties van Elgar. Pappano is groots. En hij haalt alles uit de kast om zijn Brussels publiek te verbluffen...wat uiteraard gelukt is.
Schumann mag fier zijn, vanuit de muziekhemel. Als er één concert is dat mensen op wolkjes doet lopen was het dit wel... We want more! En wel nu direct.
Reacties
Een reactie posten