Edo de Waart en deFilharmonie, het blijft een mooie combinatie. Voor dit concert opteerde men voor drie verschillende componisten: Tsjajkovski, Stravinsky en Sjostakovitch. Ambitieus concert!
deFilharmonie start met "De bout" van Sjostakovitsj, een kleine maar fijne balletsuite waar direct de solo's van de verschillende instrumenten(groepen) opvallen. Heerlijke muziek om bij weg te zakken in je zetel, of om stiekem te dromen van een dansje. Edo de Waart heeft alles perfect onder controle.
En dan volgt de 'plat de résistance': het pianoconcerto van Tsjajkovski. Moeilijke partituur, en een vaak gespeeld werk op pianoconcours. Niet eenvoudig dus om het verschil te maken. Igor Levit, pianist van dienst scoorde hoge ogen met zijn recente Beethovenopname. De verwachtingen lagen dus hoog.
Als Levit zijn concerto aanvangt overvalt mij het gevoel dat het wat sloom gaat. Het orkest volgt niet altijd even goed, en het vrij trage tempo van de pianist maakt het geheel soms weinig glansrijk. Niet dat men een concerto als deze per se moet "afjakkeren" zoals er zoveel doen, maar het té afgeborsteld en schools spelen is misschien toch wel de verkeerde optie. Een gulden middenweg is hier waarschijnlijk nodig, en naar mijn gevoel heeft Levit die niet helemaal gevonden.
Het concert eindigt met Petroesjka van Stravinsky, waar het orkest laat blijken een tweede adem te hebben gevonden. Schitterend werk, uiteraard een zege voor de slagwerkers, die weer topwerk hebben geleverd.
Een leuke concertavond met enkele nieuwe ontdekkingen, zo blijft het boeiend!
 |
| (c) Felix Broede
|
En dan volgt de 'plat de résistance': het pianoconcerto van Tsjajkovski. Moeilijke partituur, en een vaak gespeeld werk op pianoconcours. Niet eenvoudig dus om het verschil te maken. Igor Levit, pianist van dienst scoorde hoge ogen met zijn recente Beethovenopname. De verwachtingen lagen dus hoog.
Als Levit zijn concerto aanvangt overvalt mij het gevoel dat het wat sloom gaat. Het orkest volgt niet altijd even goed, en het vrij trage tempo van de pianist maakt het geheel soms weinig glansrijk. Niet dat men een concerto als deze per se moet "afjakkeren" zoals er zoveel doen, maar het té afgeborsteld en schools spelen is misschien toch wel de verkeerde optie. Een gulden middenweg is hier waarschijnlijk nodig, en naar mijn gevoel heeft Levit die niet helemaal gevonden.
Het concert eindigt met Petroesjka van Stravinsky, waar het orkest laat blijken een tweede adem te hebben gevonden. Schitterend werk, uiteraard een zege voor de slagwerkers, die weer topwerk hebben geleverd.
Een leuke concertavond met enkele nieuwe ontdekkingen, zo blijft het boeiend!
Reacties
Een reactie posten