Wat heb je nodig voor een perfecte zondagnamiddag? Juist ja, leuk gezelschap, een piano en de broers Jussen. Dat alles in een mooi concertkader gegoten, en je bent zeker van een unieke belevenis!
Twee weken geleden hoorde ik Arthur Jussen nog in het Concertgebouw Amsterdam voor zijn uitvoering van Saint-Saëns 2. Geweldige ervaring, waarbij ik al uitkeek naar het dubbelconcert met zijn broer Lucas. Ik zag hen voor het eerste enkele jaren geleden in Antwerpen, samen met deFilharmonie, en dan recenter in het Concertgebouw Amsterdam bij de cd-voorstelling van "Jeux".
De twee jongens openen quatre-mains het concert, met een Sonate van Mozart (KV 381). Prachtig samenspel. Hierover kan je alleen spreken in superlatieven! Om dan nog maar te zwijgen van de geweldige Waldsteinsonate van Beethoven, uitgevoerd door Lucas. Aartsmoeilijke materie, waar balans en harmonie zo belangrijk zijn. Dit is duidelijk een kolfje naar de handen van Lucas, die een adembenemende prestatie neerzet.
Na de pauze horen we drie stukken van Poulenc, eerst een quatre-mains: "Sonate pour piano à quatre mains", gevolgd door Arthur met de "Mouvements Perpétuels" en de "Mélancolie". Poulenc, mijn lieveling, gespeeld door een van mijn lievelingsmuzikanten: mijn dag kon niet meer stuk! Arthur speelt daarna ook nog de "Jeux d'eau" van Ravel: impressionant! Beide broers sluiten af met "Ma mère l'oye", al dan niet een van mijn lievelingswerken!
Een concert om in mijn geheugen te griffen. Jammer dat er relatief weinig volk was. Langs de andere kant gaf dat een heel intiem karakter aan het concert en werd het kamermuziekgehalte omhoog getild. Twaalf op tien voor de broers Jussen!
 |
| (c) www.arthurjussen.nl |
De twee jongens openen quatre-mains het concert, met een Sonate van Mozart (KV 381). Prachtig samenspel. Hierover kan je alleen spreken in superlatieven! Om dan nog maar te zwijgen van de geweldige Waldsteinsonate van Beethoven, uitgevoerd door Lucas. Aartsmoeilijke materie, waar balans en harmonie zo belangrijk zijn. Dit is duidelijk een kolfje naar de handen van Lucas, die een adembenemende prestatie neerzet.
Na de pauze horen we drie stukken van Poulenc, eerst een quatre-mains: "Sonate pour piano à quatre mains", gevolgd door Arthur met de "Mouvements Perpétuels" en de "Mélancolie". Poulenc, mijn lieveling, gespeeld door een van mijn lievelingsmuzikanten: mijn dag kon niet meer stuk! Arthur speelt daarna ook nog de "Jeux d'eau" van Ravel: impressionant! Beide broers sluiten af met "Ma mère l'oye", al dan niet een van mijn lievelingswerken!
Een concert om in mijn geheugen te griffen. Jammer dat er relatief weinig volk was. Langs de andere kant gaf dat een heel intiem karakter aan het concert en werd het kamermuziekgehalte omhoog getild. Twaalf op tien voor de broers Jussen!
Reacties
Een reactie posten