Rigoletto. Ik zag deze opera voor het eerst in Wenen, in de Volksoper. De opera werd toen in het Duits gezongen (een bevreemdende ervaring, want sommige grote aria's werden wél in het Italiaans gezongen). Vandaag zag ik na jaren terug een Rigoletto, dit keer in "originele" versie, in de Munt. Aan het roer van het schip: maestro Rizzi.
De invulling van de cast van deze Rigoletto heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Heel wat zieke zangers en de nodige vervangingen zorgen ervoor dat het voor de cast extra moeilijk en spannend is om in deze productie te zingen. Van dit alles is echter niets te merken tijdens de voorstelling: alles loopt gesmeerd en de zangers leveren uitmuntend werk.
Robert Carsen, operaregisseur bij uitstek, levert een bijzondere productie. Hij verplaatst de wereld van Rigoletto naar die van een circus. Een letterlijk circus dan. Want natuurlijk zit er hier ook wel ergens een dubbele bodem in verstopt, genre "Het leven is een circus". Als publiek zit je als het ware in de circustent, en ben je getuige van alle gebeurtenissen, vanop de eerste rij.
Dimitris Tiliakos zet een adembenemende Rigoletto neer. Hij is letterlijk een "clown", de incarnatie van het verdriet achter het masker. Een bijzonder personage in deze regie.
Anne-Catherine Gillet zingt de rol van Gilda. In het begin overtuigt ze mij niet zo, maar na de pauze lijkt het wel of er een andere zangeres op het podium staat. Het is haar ook volledig vergeven: de afgelopen dagen heeft ze zeer veel op het podium gestaan om haar zieke collega op te vangen! Haar onzekere indruk van de eerste acte smelt als sneeuw voor de zon en ze zet een geweldige prestatie neer, net als de Duca di Mantova, gezongen door Arturo Chacón-Cruz, een prachtige tenor! Verschillende kleinere rollen worden verzorgd door onder andere Roberto Cavotta en de immer fantastische Carole Wilson (Giovanna).
Ik was enorm verbaasd om een Rigoletto te zien in deze context, maar het werkt. Zoals het vaak "werkt" bij Carsen. De circuswereld is ideaal om het verval van de Rigoletto in uit te beelden, soms heel plastisch. Zo is er de finale scène, waarin Rigoletto het lijk van zijn dochter beweent en beseft dat "de val" niet groter kan zijn, en waar een acrobate een val maakt van bovenaan de scène, gewikkeld in een doek. Een enorm sterk beeld, dat nog lang op mijn netvlies gebrand zal zijn. Dat de vloek Rigoletto klein krijgt is duidelijk. Bijgevolg is het moeilijk om zonder krop in de keel buiten te komen uit deze voorstelling.
 |
| (c) Bernd Uhlig |
De invulling van de cast van deze Rigoletto heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Heel wat zieke zangers en de nodige vervangingen zorgen ervoor dat het voor de cast extra moeilijk en spannend is om in deze productie te zingen. Van dit alles is echter niets te merken tijdens de voorstelling: alles loopt gesmeerd en de zangers leveren uitmuntend werk.
Robert Carsen, operaregisseur bij uitstek, levert een bijzondere productie. Hij verplaatst de wereld van Rigoletto naar die van een circus. Een letterlijk circus dan. Want natuurlijk zit er hier ook wel ergens een dubbele bodem in verstopt, genre "Het leven is een circus". Als publiek zit je als het ware in de circustent, en ben je getuige van alle gebeurtenissen, vanop de eerste rij.
Dimitris Tiliakos zet een adembenemende Rigoletto neer. Hij is letterlijk een "clown", de incarnatie van het verdriet achter het masker. Een bijzonder personage in deze regie.
Anne-Catherine Gillet zingt de rol van Gilda. In het begin overtuigt ze mij niet zo, maar na de pauze lijkt het wel of er een andere zangeres op het podium staat. Het is haar ook volledig vergeven: de afgelopen dagen heeft ze zeer veel op het podium gestaan om haar zieke collega op te vangen! Haar onzekere indruk van de eerste acte smelt als sneeuw voor de zon en ze zet een geweldige prestatie neer, net als de Duca di Mantova, gezongen door Arturo Chacón-Cruz, een prachtige tenor! Verschillende kleinere rollen worden verzorgd door onder andere Roberto Cavotta en de immer fantastische Carole Wilson (Giovanna).
Ik was enorm verbaasd om een Rigoletto te zien in deze context, maar het werkt. Zoals het vaak "werkt" bij Carsen. De circuswereld is ideaal om het verval van de Rigoletto in uit te beelden, soms heel plastisch. Zo is er de finale scène, waarin Rigoletto het lijk van zijn dochter beweent en beseft dat "de val" niet groter kan zijn, en waar een acrobate een val maakt van bovenaan de scène, gewikkeld in een doek. Een enorm sterk beeld, dat nog lang op mijn netvlies gebrand zal zijn. Dat de vloek Rigoletto klein krijgt is duidelijk. Bijgevolg is het moeilijk om zonder krop in de keel buiten te komen uit deze voorstelling.
Reacties
Een reactie posten