Toen vrienden mij voorstelden om mee te gaan naar het Requiem van Verdi in De Doelen was ik dadelijk enthousiast. Toen ik vernam dat Yannick Nézet-Séguin zijn eigen orkest, het Rotterdams Philharmonisch zou dirigeren, én dat het Collegium Vocale ook van de partij zou zijn, veranderde dat concertticketje in eens staafje goud. Dit is namelijk één van die concerten die ik voor geen geld ter wereld zou willen missen.
 |
| (c) Yannick Nézet-Séguin
Het Requiem van Verdi wordt door sommige mensen zonder blikken of blozen een opera genoemd. Het is wel waar dat er een zeker operatief element zit in dit werk. Verdi heeft de Latijnse dodenmis, waarin het superbombastische "Dies Irae" tot op het einde herhaald wordt, herwerkt tot een soort miniatuuropera, waarbij je soms vergeet dat het om een mis gaat. Zo theatraal en uitbundig, maar ook heel ingetogen en fijn, op andere momenten.
Zoals we van Nézet-Séguin gewend zijn, verloopt alles op wieltjes. Deze dirigent is een plezier om naar te kijken, zijn energieke en duidelijke directie wordt door iedereen op prijs gesteld, niet in het minst door de mensen van zijn orkest, de Rotterdam Philharmonic, die bijzonder mooi gespeeld hebben.
Een pluim voor de vier solisten! Camilla Nylund is een sopraan met een bijzonder grote stem, die heel wat ervaring heeft als Wagnerzangeres. Ze laat zien wat ze in haar mars heeft en blaast bij momenten het publiek gewoonweg omver! Karen Cargill, de naar mijn mening een wel héél diepe mezzostem bezit, wekt de indruk. En bij de mannen luisteren we naar tenor Bryan Hymel en Mikhail Petrenko. Een mooie aanvulling van het rijtje prachtige solisten.
En dat stukje chauvinisme in ieder van ons wordt opgewakkerd bij het aantreden van het Collegium Vocale. Ze blijven het doen! Wat een koor! Wat een finesse. De stille passages zijn het meest indrukwekkend!
Bravo aan iedereen voor een concert van wereldformaat. Wat kan ik mezelf blij stemmen dat ik er bij mocht zijn!
|
Reacties
Een reactie posten