De Vlaamse Opera pakt deze dagen uit met een ambitieus project. In één voorstelling worden De Burcht van Hertog Blauwbaard van Bartók en de Winterreise van Schubert opgevoerd. Uiteraard worden de twee niet "gemengd", maar krijgen ze elk hun moment de gloire. Voor de pauze zien we Blauwbaard, na de pauze Winterreise.
 |
| (c) Annemie Augustijns
Voor mij was Blauwbaard nieuw, maar ik ben blij dat ik het nu eindelijk eens integraal gehoord en gezien heb! Het verhaal van de mysterieuze Hertog Blauwbaard, die met veel moeite toelaat dat de bevallige jongedame Judith het licht binnenlaat in zijn burcht, door de zeven deuren die angstvallig gesloten blijven, zet aan tot nadenken. Dit sprookje kent zo een gruwelijk einde dat het niemand onberoerd laat. Martyn Brabbins is chef van dienst en heeft het geheel perfect onder controle. Hij vindt het juiste tempo, de juiste gelatenheid, en bij momenten de juiste kracht om het geheel vorm te geven. En dat helpt Stefan Kocan en Asmik Grigorian, die een uitmuntende Blauwbaard en Judith op de planken zetten. Deze rollen zijn "arbeidsintensief", en niet eenvoudig. Ook voor de technische ploeg is deze productie geen makkelijke klus. De zeer smaakvolle regie van (film)regisseur Kornél Mundruczó vraagt om een massa decorwissels en vraagt erg veel van zowel de zangers als van de figuranten en bijrollen. Zo zijn er de zeven knapen die een soort levend decor vormen, en later in de Winterreise een prominente rol toebedeeld krijgen. Enkele pakkende scènes zoals deze waarin de zeven jongens binnenkomen met een doodskist vol bloemen. De voorbode van heel wat onheil. Aan omgekeerde metaforen geen gebrek in deze voorstelling.
De Winterreise, na de pauze, speelt zich af aan een soort grenspost. Het thema van de (im)migratie is prominent aanwezig in de geprojecteerde videobeelden. Ik geef wel toe dat ik niet altijd de link doorhad met de Winterreise op zich, noch met Blauwbaard.
Toby Girling (een man om te volgen in de toekomst!) en Jef Smits zijn een voortreffelijk liedduo. Op forte-piano klinkt de Winterreise net dat ietsje steviger. De zeven jongens doen hun werk uitstekend. Het is ergens ook wel fijn om de Winterreise eens "in scène" te zien.
Voor mij was deze voorstelling de bevestiging van het feit dat Bartók best hip kan zijn en dat heel wat mensen verkeerde ideeën koesteren over zijn muziek. De stemmen en de regie vielen mij op. En dat is natuurlijk de bedoeling!
|
Reacties
Een reactie posten