Jan Lisiecki. Zij die mij goed kennen
weten dat hij een van mijn grote idolen is. Toen ik deze pianist leerde kennen
enkele jaren geleden wist ik meteen dat hij iets in zijn mars had wat weinigen
hem nadoen. Een grote bescheidenheid en een bovenmenselijk talent, dat is wat
deze pianist aan zijn publiek te bieden heeft. Jan stelt een indrukwekkend
Chopinrecital voor aan zijn publiek. Om nog dagen en weken stil van te worden!
 |
| (c) Jan Lisiecki |
Dat dit een concert is waar ik maanden
naar heb uitgekeken, is een understatement. Jan Lisiecki is één van mijn
grootste idolen. Als ik zijn één van zijn cd's opleg, stel ik vast dat weinig
pianisten mij ontroeren zoals hij doet. Zijn interpretatie van muziek is
hemels. Combineer dat dan nog eens met het schitterende kader van de Kleine
Zaal van het Concertgebouw Amsterdam, en je krijgt de hemel op aarde
voorgeschoteld!
Op het programma zien we het volgende
verschijnen.
Chopin - Wals in Es, op. 18 'Grande
valse brillante'
Chopin - 24 Préludes, op. 28
Chopin - Drie nocturnes, op. 9
Chopin - Drie walsen, op. 64
Chopin - Andante spianato in G en
Grande polonaise in Es, op. 22
Lisiecki zet de toon met de
"Grande valse brillante", meteen een werk om van te snoepen! Het is
de voorbode voor een reeks prachtige préludes... Na de 16de prélude kan het
publiek zich niet meer inhouden en barst applaus los, Jan Lisiecki kan er wel
mee lachen en zegt het publiek dat het nog niet gedaan is en dat er nog wat volgt. En dat lust het publiek uiteraard wel!
Van de drie nocturnes die Lisiecki
speelt valt de tweede het meeste op. De zeer delicate wijze waarop hij de nocturnes ten gehore brengt
zijn een zeldzaam moment in mijn concertervaringen. Zelden hoorde ik met zoveel
finesse een uitvoering van deze nocturnes, en de sfeer, de zaal, maar vooral de
uitstraling en de fijnheid van deze jonge pianist doen me volledig stil worden,
en dat is een kunst.
Daarna volgen er drie walsen, die met
evenveel gevoel worden gespeeld. Het publiek wordt enthousiaster met de minuut,
en de spanning stijgt naar de mooie finale van het concert, de Andante spianato
in G en de Grande polonaise in Es, op.22. Wat een mooi einde van het concert!
Maar uiteraard vraagt het publiek om meer en dan volgt de kers op de
taart: de nocturne 20 opus posthumus. Zo
een stil publiek heb ik zelden gehoord. De spanning die Lisiecki creëert is erg
ontroerend, en de jongeman krijgt uiteraard een welverdiend afscheid.
Jan Lisiecki is een wereldster. Maar
niet zo eentje met veel toeters en bellen. Zoals het hoort, en zoals het mij
ontroert! Bravo!
Reacties
Een reactie posten