Desondanks treinstakingen in Duitsland is het me toch gelukt aanwezig te zijn op een concert waar ik al maanden naar uitkeek. Jan Lisiecki, ondertussen uitgegroeid tot een heuse ster aan het klassieke muziekfirmament, speelt Mozarts 21ste pianoconcerto, in de Philharmonie in Köln (en deze zaal is een première voor mij!), samen met een orkest bij uitstek, de Camerata Salzburg, onder leiding van wereldberoemd dirigent Louis Langrée. En dat het de moeite was om tot in Duitsland te gaan voor dit concert, staat buiten discussie.
 |
| (c) Jan Lisiecki
Het concert wordt geopend met "Le tombeau de Couperin" van Ravel, in de versie voor orkest uit 1919. Het is een bijzondere opener voor een concert dat voor de rest rond Mozart draait. Langrée toont zich direct van zijn beste kant. De Camerata Salzburg, ooit in het leven geroepen op de Salzburger Festspiele, is een prima orkest, gespecialiseerd in voornamelijk Mozart, Haydn, Beethoven en Schubert. Idealiter is het orkest zoals Mozart het voorzag: eerder klein. Teveel worden pianoconcerto's van Mozart opgevoerd met een te groot concert. Niet vandaag dus. Vandaag gebeurt alles zoals het hoort. En dat belooft vuurwerk!
Jan Lisiecki treedt aan, zet zich achter de vleugel en Langrée zet het eerste deel, de Allegro Maestoso in met gemoedelijke tred. De muzikanten genieten duidelijk van het uitvoeren van deze muziek en dat is ook voor het publiek een plezier om te zien en horen. Wanneer Jan Lisiecki zijn eerste lijnen inzet verschijnt er een immense glimlach op het gezicht van Louis Langrée. "Dat zit heel erg goed", hoor je hem denken tot in de zaal! En dat het goed is, is ontegensprekelijk. De finesse en de toucher waarmee Lisiecki speelt is van wereldkwaliteit. Dat we te maken hebben met een uitzonderlijk pianist behoeft geen betoog.
De tweede beweging is nog indrukwekkender dan de eerste. De Andante is met een
gevoeligheid gespeeld die overslaat op het publiek. Het zenuwachtige gehoest
van sommige mensen in de zaal (waarover zelfs bordjes hangen in de hal met de
vraag om alstublieft een bonbon te eten in plaats van lawaai te zitten maken)
valt stil. "Hier gebeurt iets", heb ik bij mezelf gedacht. En wàt er
dan juist gebeurt, laat ik over aan de kracht van de muziek.
De derde
beweging, Allegro vivace assai is het sprankelde einde van deze mooie concerto. Laten we ook de twee cadenzen die het stuk rijk is niet vergeten. Lisiecki tovert iets wonderbaarlijk uit zijn mouw. Hij speelt als toegift nog een Chopin. Het publiek weet er wel weg
mee!
Na de pauze
begint harpiste Ulrike Mattanovich als soliste aan twee dansen van Debussy,
samen met het orkest. Daarna speelt de Camerata nog de korte Pariser
Sinfonie van Mozart.
Een heel
geslaagd concert met als hoogtepunt één van mijn meest geliefde muzikanten!
Mijn zondag kan ik elk geval al niet meer stuk!
|
Reacties
Een reactie posten