Mark Wigglesworth is een dirigent die van vele markten thuis is. Zijn palmares is lang, en het is dan ook een eer voor deFilharmonie om met deze werelddirigent te kunnen samenwerken. Op het programma: La Valse van Ravel, de wereldberoemde Boléro, van diezelfde componist en dan de vijfde symfonie van Sjostakovitsj. Een aardig programma dus, en een kolfje naar de hand van deze dirigent.
De Valse van Ravel is een merkwaardige compositie. In het begin zijn de cello's amper hoorbaar, waarna andere instrumenten zich beginnen moeien. Het lijkt wel een muziekdoosje dat af en toe in panne valt en niet op gang geraakt, tot het echte walsritme vat krijgt op de muzikanten. Vanaf dan is iedereen vertrokken voor een prachtige melodie. Wigglesworth haalt het beste uit zichzelf en de muzikanten. Een plezier om zien en horen.
Daarna volgt de Boléro, misschien wel een van de meest platgespeelde klassieke werken ooit. Ik moet eerlijk zeggen dat het voor mij de eerste keer was dat ik dit werk live hoorde. En wat er ook van zij, het is een indrukwekkend stuk muziek. De drum heeft een zenuwslopend werkje te doen: het steeds terugkerende motiefje dat de basis vormt voor de hele Boléro, het hele stuk door. Een pluim voor de slagwerkploeg die de rode draad vormt doorheen het hele concert. Prachtig gedaan!
Na de pauze volgt de vijfde symfonie van Sjostakovitch. Dat de keuze weinig "origineel" is, kan jammer genoemd worden, maar het blijft wel een van mijn favoriete symfonieën. Wigglesworth dirigeert deze symfonie anders dan de dirigenten (Bernstein, bv) in opnames die ik ken, maar dat maakt het des te interessanter. Vooral het trage deel van des symfonie is indrukwekkend.
Een zeer geslaagd concert, en aan het applaus te horen was ik niet de enige die dat vond! Proficiat, deFilharmonie!
 |
| (c) Mark Wigglesworth |
Daarna volgt de Boléro, misschien wel een van de meest platgespeelde klassieke werken ooit. Ik moet eerlijk zeggen dat het voor mij de eerste keer was dat ik dit werk live hoorde. En wat er ook van zij, het is een indrukwekkend stuk muziek. De drum heeft een zenuwslopend werkje te doen: het steeds terugkerende motiefje dat de basis vormt voor de hele Boléro, het hele stuk door. Een pluim voor de slagwerkploeg die de rode draad vormt doorheen het hele concert. Prachtig gedaan!
Na de pauze volgt de vijfde symfonie van Sjostakovitch. Dat de keuze weinig "origineel" is, kan jammer genoemd worden, maar het blijft wel een van mijn favoriete symfonieën. Wigglesworth dirigeert deze symfonie anders dan de dirigenten (Bernstein, bv) in opnames die ik ken, maar dat maakt het des te interessanter. Vooral het trage deel van des symfonie is indrukwekkend.
Een zeer geslaagd concert, en aan het applaus te horen was ik niet de enige die dat vond! Proficiat, deFilharmonie!
Reacties
Een reactie posten