Stravinsky is een omstreden componist. Iedereen kent zijn naam, of heeft er op zijn minst toch al eens over gehoord, maar weinigen kennen echt veel van zijn muziek. Op enkele wereldberoemde zaken na, waaronder Le Sacre du Printemps, is er niet veel blijven hangen in de collectieve muziekgeschiedenis. Philippe Herreweghe durft het aan om met deFiharmonie en het Collegium Vocale een volledig programma op te bouwen rond deze 20ste-eeuwse componist.
Het eerste deel van de avond wordt gewijd aan "The Dove descending breaks the air", een lofzang, gevolgd door Threni: Id est lamentationes Jeremiae prophetae. Het moet gezegd: deze muziek is niet alleen aartsmoeilijk voor de muzikanten maar ook voor het publiek. Hier en daar is een zucht hoorbaar. Mensen willen of kunnen zich blijkbaar niet echt openstellen voor dit soort van klankvermenging. De doorgedreven atonaliteit van Stravinsky's muziek is hevig. Maar het orkest en de solisten leveren een prachtige prestatie. De moeilijkheid van de muziek wordt nog extra benadrukt door het feit dat de solisten bij momenten een stemvork bovenhalen om op hun juiste toon te kunnen inzetten. Deze solisten zijn Christina Landshamer (sopraan), Ewa Wolak (mezzo), Maximilian Schmitt (bas), Florian Boesch (bas), David Soar (bas) en een van mijn favoriete tenoren, Magnus Staveland. Alle solisten verdienen groot applaus voor de grote dosis concentratie die bij dit soort muziek te pas komt.
Na de pauze staan nog drie stukken geprogrammeerd, die iets toegankelijker zijn voor het publiek. Het gaat om de "Choral-variationen ûber das Weihnachtslied 'Von Himmel hoch komm' ich her'", variaties van Stravinsky op een Choral van Bach. Deze muziek is dan wel toegankelijker, toch heb ik een wrang gevoel bij de Stravinskyversie van deze Bach. Zolang Stravinsky zijn eigen ding doet, vind ik dat heel erg interessant. Maar ik vrees dat hij met zijn bewerking van Bach de mist ingaat, net zoals de bewerking van de Monumentum pro Gesualdo die daarna opgevoerd wordt.
Het wordt dus terug interessanter op het einde van het concert bij de Requiem Canticles. Deze negen korte interventies vormen samen het Requiem dat ook op de begrafenis van Stravinsky werd gespeeld. Het positieve van dit Requiem is dat de luisteraar minder verloren loopt in de muziek. De structuur van het Requiem is over het algemeen gekend en dat geeft uiteraard een goede houvast. Een prachtig moment in dit concert is het moment waarop de xylofoon en de klokken ingezet worden, voor een uitbeelding van de doodsklokken.
Een heel interessant concert, met een misschien toch wel wat overladen programma...al is het luisteren naar deze muziek, een kwestie van gewenning.
Het eerste deel van de avond wordt gewijd aan "The Dove descending breaks the air", een lofzang, gevolgd door Threni: Id est lamentationes Jeremiae prophetae. Het moet gezegd: deze muziek is niet alleen aartsmoeilijk voor de muzikanten maar ook voor het publiek. Hier en daar is een zucht hoorbaar. Mensen willen of kunnen zich blijkbaar niet echt openstellen voor dit soort van klankvermenging. De doorgedreven atonaliteit van Stravinsky's muziek is hevig. Maar het orkest en de solisten leveren een prachtige prestatie. De moeilijkheid van de muziek wordt nog extra benadrukt door het feit dat de solisten bij momenten een stemvork bovenhalen om op hun juiste toon te kunnen inzetten. Deze solisten zijn Christina Landshamer (sopraan), Ewa Wolak (mezzo), Maximilian Schmitt (bas), Florian Boesch (bas), David Soar (bas) en een van mijn favoriete tenoren, Magnus Staveland. Alle solisten verdienen groot applaus voor de grote dosis concentratie die bij dit soort muziek te pas komt.
 |
| (c) Magnus Staveland |
Het wordt dus terug interessanter op het einde van het concert bij de Requiem Canticles. Deze negen korte interventies vormen samen het Requiem dat ook op de begrafenis van Stravinsky werd gespeeld. Het positieve van dit Requiem is dat de luisteraar minder verloren loopt in de muziek. De structuur van het Requiem is over het algemeen gekend en dat geeft uiteraard een goede houvast. Een prachtig moment in dit concert is het moment waarop de xylofoon en de klokken ingezet worden, voor een uitbeelding van de doodsklokken.
Een heel interessant concert, met een misschien toch wel wat overladen programma...al is het luisteren naar deze muziek, een kwestie van gewenning.
Reacties
Een reactie posten