Yannick Nézet-Séguin dirigeert het Rotterdams Philharmonisch Orkest en het Collegium Vocale - zaterdag 13 december 2014 - deSingel
Als het Rotterdams Philharmonisch Orkest aantreedt met haar chef-dirigent, Yannick Nézet-Séguin, en dan nog in combinatie met het Collegium Vocale, dan is het feest. Een feest waarop je niet mag ontbreken. Vanavond was het zover in deSingel. Een concert waar ik maanden naar heb uitgekeken, vooral voor het tweede deel, waarin de Stabat Mater van Poulenc (mijn lievelingscomponist) ten gehore werd gebracht.
Dat het een hele eer is dat Yannick Nézet-Séguin naar deSingel komt, is geen geheim. Deze jonge Canadees één van de meeste gevraagde dirigenten van het moment. Enkele weken geleden zagen we hem nog aan het werk in Brussel. Nu dus in Antwerpen. Wat een geluk, mijn lievelingsdirigent twee keer zien op enkele weken tijd!
Voor de pauze krijgen we de 8ste symfonie van Schubert te horen. Ze wordt ook "Die Unvollendete" genoemd omdat, het woord zegt het zelf, ze nooit is afgemaakt. Dirigent en orkest weten perfect waar ze aan beginnen, en de sound van dit orkest is vergelijkbaar met die van het Concertgebouworkest. Wat een evenwicht, wat een body. Een plezier om naar te luisteren.
Vervolgen doen ze met de voor mij onbekende Nocturnes van Debussy. Wat een openbaring! De klankkleuren die hier opgevoerd worden kunnen alleen de beste orkesten voortbrengen. Het dameskoor van het Collegium Vocale zorgt voor de ijle, wat men in de popmuziek "backing vocals" zou noemen. Perfect op toon, perfect qua volume. Dit is hemels!
Na de pauze volgt één van mijn stokpaardjes, het Stabat Mater van Poulenc. Dit Stabat Mater is heel wat minder bekend dan dat van pakweg Pergolesi, maar het is echt prachtige muziek! Het voltallige koor rukt aan en levert de kwaliteit die we gewend zijn. Dat het Collegium Vocale nog steeds aan de absolute top staat van de Europese koren, staat buiten discussie.
Dit concert was a once in a lifetime experience!
 |
| (c) Yannick Nézet-Séguin |
Voor de pauze krijgen we de 8ste symfonie van Schubert te horen. Ze wordt ook "Die Unvollendete" genoemd omdat, het woord zegt het zelf, ze nooit is afgemaakt. Dirigent en orkest weten perfect waar ze aan beginnen, en de sound van dit orkest is vergelijkbaar met die van het Concertgebouworkest. Wat een evenwicht, wat een body. Een plezier om naar te luisteren.
Vervolgen doen ze met de voor mij onbekende Nocturnes van Debussy. Wat een openbaring! De klankkleuren die hier opgevoerd worden kunnen alleen de beste orkesten voortbrengen. Het dameskoor van het Collegium Vocale zorgt voor de ijle, wat men in de popmuziek "backing vocals" zou noemen. Perfect op toon, perfect qua volume. Dit is hemels!
Na de pauze volgt één van mijn stokpaardjes, het Stabat Mater van Poulenc. Dit Stabat Mater is heel wat minder bekend dan dat van pakweg Pergolesi, maar het is echt prachtige muziek! Het voltallige koor rukt aan en levert de kwaliteit die we gewend zijn. Dat het Collegium Vocale nog steeds aan de absolute top staat van de Europese koren, staat buiten discussie.
Dit concert was a once in a lifetime experience!
Reacties
Een reactie posten