Adriana Lecouvreur - zondag 21 februari 2016 - De Munt/LaMonnaie

Adriana Lecouvreur, de opera van Cilea die nog niet erg lang geleden werd uitgevoerd in Covent Garden met Jonas Kaufmann en Angela Gheorghiu, is een werk met een bijzonder flauw verhaal, gebaseerd op waargebeurde feiten: Lecouvreur was een actrice die in de armen van Voltaire zou zijn gestorven, die laatste heeft er trouwens over en voor geschreven. In tegenstelling tot het povere scenario is de muziek van Cilea wél dik in orde, en het is raar dat deze opera eigenlijk weinig geprogrammeerd wordt. Evelino Pidò is een dirigent met een haarfijne slagtechniek, hij staat aan de leiding van het Muntorkest dat op zijn best speelt. Ster van de voorstelling is ongetwijfeld Adriana, gezongen door Lianna Haroutounian.

(c) Lianna Haroutounian

Adriana Lecouvreur, die vergiftigd wordt door de prinses van Bouillon, omdat ze allebei verliefd zijn op dezelfde man. Dat is de samenvatting van het verhaal dat weinig om het lijf heeft. We moeten de schoonheid van de voorstelling dan maar gaan zoeken in de muziek. En die schoonheid vinden we. Evelino Pidò is een zeer goede dirigent, het Muntorkest- en koor presteren op topniveau, evenals een schare aan excellente zangers. Twee namen springen eruit voor mij, de twee vrouwelijke hoofdrollen. Lianna Haroutounian zingt een adembenemende partij. Ze is sterk in haar piano en haar forte en geen enkele noot is onzuiver. Ze heeft de gevoeligheid die nodig is om deze rol neer te zetten. Haroutounian zingt grote rollen in grote operahuizen, ik ben blij ze in de Munt te hebben ontdekt! Haar rivale in het verhaal, de Prinses van Bouillon, gezongen door Daniela Barcellona, is eveneens een ijzersterke zangeres. 

Dat Adriana Lecouvreur concertant wordt opgevoerd is een groot voordeel: men moet geen  achterdeurtjes verzinnen om het verhaal uit te beelden. De muziek zegt genoeg.