De Klassieke Duif is een reeks klassieke concerten die plaatsvinden in De Duif in Amsterdam, een kerk die door Stadsherstel een hele nieuwe functie gekregen heeft. De bezielers van De Klassieke Duif zijn celliste Ella van Poucke en violist Stephen Waarts. Met het Oliebollenconcert, dat perfect in hun reeks van concerten past, zetten zij een rijke traditie voort! Sinds vorig jaar doen zij dat in samenwerking met enkele sterdansers van Het Nationale Ballet, en dit jaar wordt daar ook een danseres van het Bayerisches Staatsballet aan toegevoegd. Wat deze avond extra bijzonder maakt, is dat Ella van Poucke voor het eerst samen op het podium staat met haar twee broers, pianist Nicolas van Poucke en Timothy van Poucke, eerste solist bij Het Nationale Ballet. Een trio dat indruk maakt en waar ik naar heb uitgekeken!
 |
| (c) yvesgoesclassic |
De avond opent met een choreografie van de recent overleden Hans van Manen, aan wie dit Oliebollenconcert wordt opgedragen. Van Manen was steevast aanwezig bij deze concerten, en het is voor zowel musici als dansers een emotioneel moment om zo kort na zijn overlijden zijn werk te mogen uitvoeren. Elisabeth Tonev en Conor Walmsley dansen de Trois Gnossiennes, begeleid door Nicolas van Poucke aan de piano. Deze choreografie is intussen uitgegroeid tot een ware klassieker en stelt hoge eisen aan de dansers. Hoge lifts, uiterste precisie en een feilloos gevoel voor detail zijn onmisbaar in het werk van Hans van Manen. Tonev en Walmsley zijn hier duidelijk op hun plaats. Elke lift, elke pas en elke beweging wordt met zorg voorbereid en met grote verfijning uitgevoerd. Het is een genot om te zien. Nicolas van Poucke vertolkt de Trois Gnossiennes van Satie met een grote gevoeligheid en vormt een hechte eenheid met de dansers.
Daarna volgt Penumbra, een choreografie van Remi Wortmeyer op muziek van Rachmaninov. Ella en Nicolas van Poucke brengen samen het Andante uit de Sonate voor cello en piano in g-klein, opus 19. Hun spel sluit naadloos aan bij de dans van Erica Horwood en Timothy van Poucke. Deze choreografie, die voor mij nieuw was, wordt met grote intensiteit uitgevoerd. De bijzondere energie van beide dansers werkt aanstekelijk en houdt het publiek in haar greep. Elk detail is tot in de finesse uitgewerkt. Lijnen en spanningsbogen worden zorgvuldig opgebouwd en gedragen. Horwood en van Poucke tonen zich hier op het hoogste niveau, en als toeschouwer kan je alleen maar dankbaar zijn dat je hiervan getuige mag zijn.
Vervolgens is er een muzikaal intermezzo van Stephen Waarts en Ella van Poucke. Dat deze twee musici een uitzonderlijk duo vormen, wordt opnieuw bevestigd in hun uitvoering van een selectie duo’s voor viool en cello van Reinhold Glière. Voor mij was dit repertoire een echte ontdekking. De combinatie van enthousiasme, speelsheid en een vanzelfsprekende muzikaliteit zorgt ervoor dat je als luisteraar onmiddellijk wordt meegezogen in deze muziek. Een verrassende vondst, gebracht door twee musici van formaat.
Daarna keren we terug naar Hans van Manen met Sarcasmen, uitgevoerd door Elisabeth Tonev en Timothy van Poucke, opnieuw met Nicolas van Poucke aan de piano. De choreografie is gezet op de gelijknamige muziek van Prokofjev, Sarcasmen, opus 17. Nicolas van Poucke speelt met een indrukwekkende scherpte en detailrijkdom. Zijn pianospel is meeslepend en levendig. Tegelijk geven Tonev en Timothy van Poucke zich volledig in deze choreografie, die zowel humoristisch als ontroerend is. Het resultaat is een intense en ontroerende scène die echt bijblijft. Het inlevingsvermogen van de twee dansers is fenomenaal.
Het slot van de avond is ronduit indrukwekkend. Het Pianokwartet nr. 1, opus 15 van Fauré wordt uitgevoerd door Ella van Poucke, Stephen Waarts, Nicolas van Poucke en altviolist Séamus Hickey. Fauré schreef dit werk in 1876, maar pas na een grondige herschrijving van het stuk, twee jaar later, was hij tevreden genoeg om het te laten uitvoeren. De vier musici vormen een hecht en uitgebalanceerd ensemble. Elk deel van het kwartet heeft zijn eigen karakter, en in elk ervan blijkt opnieuw het hoge niveau van dit gezelschap. Nicolas van Poucke heeft een veeleisende pianopartij te dragen, maar schittert zonder ooit het geheel te overheersen. Zijn spel is voortdurend in dialoog met de andere musici, die elk op hun beurt een schitterende bijdrage leveren.
Een prachtig einde van een avond die nog lang zal nazinderen. Hopelijk slaagt het team erin om deze traditie ook volgend jaar verder te zetten, liefst opnieuw met oliebollen. Ik zal er alvast weer bij zijn!
Reacties
Een reactie posten