Don Giovanni van Mozart behoort zonder twijfel tot de meest aanstekelijke en geliefde opera’s uit zijn oeuvre. Hoewel het verhaal op het eerste gezicht weinig om het lijf lijkt te hebben, blijft het lot van de onverbeterlijke Don Giovanni, wiens leven onontkoombaar eindigt in de hel, avond na avond het publiek betoveren. Mozart tilt dit eenvoudige gegeven naar een hoger plan door zijn opera te vullen met een onafgebroken stroom van muzikale hoogtepunten. Voeg daarbij een regie die scherp, geestig en onverbloemd tot de kern doordringt, en het resultaat is een avond van uitzonderlijke kwaliteit, die zowel vermaakt als raakt.
 |
| (c) Annemie Augustijns |
Opera Vlaanderen vertrouwde de regie van Don Giovanni toe aan de jonge Tom Goossens, die intussen al lang geen onbekende meer is in het Vlaamse operalandschap en ver daarbuiten. Het is geen geringe opdracht: Don Giovanni is een klassieker die al zo vaak werd verteld en herverteld, en waarvan het verhaal zich soms zodanig uitstrekt dat het gevaar op herhaling loert. Maar Goossens zou zichzelf niet zijn als hij die valkuil niet met flair wist te omzeilen.
Zijn enscenering is spitsvondig, speels en doordacht. In een haast kaal decor, met één krachtige eyecatcher, een ladder die naar de hel leidt en de hele opera lang als dreigend symbool centraal blijft staan, plaatst hij de zangers letterlijk in de spotlights, op een soort catwalk. Het blijkt een doeltreffer van formaat. Mozarts muziek vult de zaal ruimschoots: een bombastisch decor is overbodig om haar tot haar volle recht te laten komen. Met een schare topzangers, een verfijnd lichtplan dat prachtige schaduwen en effecten op de wanden tovert, en een orkest in absolute topvorm is niet meer nodig om van deze opera-avond een overtuigend succes te maken.
Al vanaf de ouverture is duidelijk dat dirigent Francesco Corti uit het juiste hout gesneden is voor deze Don Giovanni. Samen met het Symfonisch Orkest van Opera Vlaanderen zet hij van meet af aan de juiste sfeer neer: scherp, dramatisch en vol spanning. Ook het koor bevestigt opnieuw zijn uitstekende vorm en draagt krachtig bij aan het geheel.
Bij de solisten valt er niets dan lof te rapen. Leporello, gezongen door Michael Mofidian, springt meteen in het oog of beter: in het oor. Zijn kleurrijke, warme stem sleept het publiek moeiteloos mee het verhaal in. Michael Arivony geeft mooi gestalte aan Don Giovanni, terwijl ook de vrouwenstemmen blijk geven van grote klasse. Marie Lys is een indrukwekkende Donna Anna, en Arianna Vendittelli ontroert als Donna Elvira. En laten we zeker Zerlina niet vergeten, met veel charme en finesse vertolkt door Katharina Ruckgaber.
Don Ottavio wordt gezongen door onze Vlaamse trots Reinoud Van Mechelen, die deze rol met verve en elegantie invult. Wat een stem, wat een muzikaliteit. Justin Hopkins ten slotte is een bijzonder expressieve, kleurrijke Masetto! Echt heerlijk!
Deze productie van Don Giovanni is er een van degelijkheid en helderheid, en legt de nadruk waar die hoort te liggen in opera: bij de muziek. Ondersteund door sterk gekozen beelden, een uitgepuurde belichting en sobere decors krijgt de toeschouwer opnieuw grip op wat Don Giovanni ons vandaag nog te vertellen heeft. Applaus, meer dan terecht.
Reacties
Een reactie posten