Het is weer zover! Het Festival van Verbier is ondertussen al een tijdje losgebarsten, en ik ben een geluksvogel, want ook dit jaar mag ik er opnieuw bij zijn. Er staan weer heel wat ongelooflijke concerten op het programma, waarvan ik met veel plezier verslag uitbreng op mijn blog.
 |
| (c) Verbier festival |
De eerste dag van mijn verblijf op het festival was ik getuige van een prachtig concert met Leonidas Kavakos (viool), Clara-Jumi Kang (viool), Timothy Ridout (altviool), Bryan Cheng (cello) en niemand minder dan Alexandre Kantorow aan de piano. Samen brachten zij een schitterend programma met onder meer mijn favoriete vioolsonate van César Franck en twee kamermuziekwerken van Antonín Dvořák.
Kavakos, Kang en Ridout openen de avond met het Terzetto voor twee violen en altviool in C groot, op. 74 van Dvořák. Nadat de componist de kamermuziek enkele jaren had laten rusten, schreef hij met dit werk een waar juweel, dat de drie musici op het lijf lijkt geschreven. Vanaf de eerste maten weet hun samenspel te betoveren door zijn verfijning en schijnbaar natuurlijke muzikaliteit. De uitvoering ontvouwt zich met een onweerstaanbare vanzelfsprekendheid en mondt uit in een briljante, virtuoze finale die de zaal meteen doet rechtveren. Voor mij vormde dit zonder twijfel de ideale ouverture van mijn festival.
Vervolgens brengen Kavakos en Kantorow de Vioolsonate in A groot van César Franck. Dit meesterwerk heb ik al in talloze uitvoeringen mogen horen, maar het blijft me telkens opnieuw diep raken. Alexandre Kantorow is zonder twijfel een van mijn favoriete pianisten, en hem dit werk te horen spelen aan de zijde van Leonidas Kavakos is dan ook een waar voorrecht. De innige dialoog tussen viool en piano, de weelderige harmonieën en de voortdurende spanningsopbouw komen in hun handen volledig tot leven. Beide musici ademen als het ware samen, waardoor elke frase een vanzelfsprekende intensiteit krijgt. Wat een adembenemend stuk muziek, en wat een voorrecht om deze uitzonderlijke interpretatie van zo dichtbij te mogen beleven.
Tot slot brengen Kantorow, Kavakos, Ridout en Cheng het Pianokwartet nr. 2 in mi bemol groot, op. 87 van Dvořák. Het blijft fascinerend dat de componist de schetsen voor dit werk in amper drie dagen op papier zette en het volledige kwartet nauwelijks een maand later voltooide. Het resultaat is niets minder dan een meesterwerk. De vier topmusici laten de rijke kleuren van de partituur schitteren en vinden voortdurend het perfecte evenwicht tussen lyriek, elegantie en uitbundigheid. Met een aanstekelijke energie en een zichtbaar speelplezier voeren zij het recital naar een prachtig hoogtepunt. Mooier had mijn eerste concert in Verbier nauwelijks kunnen zijn!
A refaire!
Reacties
Een reactie posten