Yves goes classic

Wanneer we aan Bach denken, denken we niet direct aan balletmuziek. Wat ons wel meestal te binnenschiet, is zijn religieuze muziek. Het is juist op dit religieuze aspect dat vaak de nadruk wordt gelegd als we luisteren naar de muziek van de grootmeester. Toch is Benjamin Millepied, die voor het eerst een avondvullend programma op poten heeft gezet, op vraag van Sidi Larbi Cherkaoui, erin geslaagd om de relatie tussen "beweging" en de vaak mathematisch erg "correcte" muziek van Bach te benadrukken. We ontdekken doorheen zijn choreografie hoe bevrijdend het kan zijn om te bewegen op muziek die in eerste instantie niet bedoeld is om op te dansen. (c) Filip Van Roe De rode draad in deze voorstelling is, zoals de titel het doet vermoeden, muziek van Bach. Het openingskoor van de Mattheüspassie opent de voorstelling. Imposante muziek die door de dansers uitgebeeld wordt met statige bewegingen. Soms staat de choreografie volledig stil en lijken we in die stilstand ...

Arthur en Lucas Jussen treden tegenwoordig veelvuldig op in het buitenland. Van Frankrijk tot Zuid-Korea, geen podium is hen onbekend. Het wordt daardoor moeilijker om hen heel vaak aan het werk te zien in onze regio, maar dat maakt het weerzien des te mooier!  Zoals de traditie het ondertussen wil, nodigen ze op paasmaandag enkele muzikale vrienden uit voor een twee uur durend concert, met een wel heel persoonlijke touch! De twee broers weten telkens weer een erg boeiend programma samen te stellen. (c) Lucas en Arthur Jussen Lucas en Arthur Jussen hebben voor deze editie van hun paasmaandagconcert gekozen voor vier vrienden, zeg gerust rising stars met heel uiteenlopende disciplines: Dominique Vleeshouwers is gespecialiseerd in slagwerk, Cameron Shahbazi is contratenor, Mohammed Hiber speelt viool, en dan is er Laura Szabó, een uiterst begaafde celliste. De Jussens openen het concert met de Sonate in D voor twee piano's (KV 448) van Mozart. Hun fijngevoeligheid zorgt voor ...

Een zonnige dag in Parijs. Simon Ghraichy, gentleman en raspianist van het eerste uur, zendt me een berichtje dat hij vijf minuten later op onze afspraak zal zijn. Hij heeft een tafel geboekt in een fancy Japans-Frans restaurant vlakbij de Gare de l’Est. “Het is fusion hier”, en “ik heb extra vroeg gereserveerd, zo is er minder lawaai rondom ons”, verzekert deze getalenteerde spring-in-t-veld me enthousiast bij zijn aankomst. Het etentje is een tussenstop naar een volgend interview, voor een Franse krant, en enkele uren repetitie in zijn pianostudio. Thuis heeft hij geen piano staan. Hij wil het gevoel hebben dat hij, zoals iedereen, elke morgen “naar zijn werk” kan vertrekken. (c) Simon Ghraichy Simon Ghraichy, je nieuwe cd heet 33, de leeftijd die je had op het moment van het verschijnen ervan.  We weten allemaal dat dit een symbolisch getal is. Voor katholieken is het de leeftijd waarop Christus gestorven is. Iemand die 33 wordt, wordt er dan ook steeds (al lache...

Het Zwanenmeer, vaak het ballet daar balletten genoemd, werd voor het eerst opgevoerd in 1877 in het Bolsjoi Theater in Moskou. In feite was deze opvoering een catastrofe. De choreograaf van dienst wist geen blijf met de muziek van Tsjaikovski, die erg gevoelig is, en nog geen plek veroverd had in het robuuste Russische repertoire, dat vaak terugging op heldhaftige composities en minder plaats liet voor zachtere thematieken. De choreograaf liet verschillende coupures uitvoeren, en de dirigent voegde zelfgekozen stukken muziek van andere componisten toe om het geheel naar zijn hand te zetten. We kunnen wel zeggen dat Tsjaikovski pas jaren later werd gewaardeerd om zijn balletmuziek, niet in het minst door zijn samenwerking met Marius Petipa en diens assistent Lev Ivanov voor De Notenkraker en zijn samenwerking met Petipa voor The Sleeping Beauty. Deze choreografen leverden het levende bewijs van de kwaliteit van de muziek van Tsjaikovski om op te dansen. Na veel omzwervingen tekenden ...

Ballet Vlaanderen zoekt Scandinavische sferen op. Dat is het minst wat je kan zeggen bij de beslissing om twee Zweedse choreografen centraal te stellen in hun programma dat deze dagen wordt gedanst in Antwerpen en daarna Gent. De eerste choreografie, "Joy", van Alexander Ekman drukt pure vreugde uit. Of althans stelt men zich kritisch de vraag hoe je echte vreugde kan uitdrukken en/of we kunnen "spelen" dat we vreugdevol zijn. De vraag wordt ook openlijk aan het publiek gesteld. Het stellen van die vraag is existentieel, en geeft grond aan het stuk, dat staat als een paal boven water. De tweede choreografie van de avond, B.R.I.S.A. van Johan Inger toont ons, met de nodige humor, en een doorgedreven stijl, de ontwikkeling van een zuchtje, tot een gigantische storm. De dansers snakken naar lucht, naar bevrijding, maar trotseren ook de tegenwind, met opgeheven hoofd, en soms moedeloos. (c) repetitiefoto door Nicha Rodboon "Joy" is vreugde. Zo letterl...

Het Malandain ballet was terug te gast in Antwerpen na een succesvolle productie van Beauty and the Beast, die ik destijds niet gezien heb. Ik was benieuwd om het sinds twintig jaar bekende ensemble uit Biarritz aan het werk te zien. Zo gezegd, zo gedaan. In de Stadsschouwburg te Antwerpen bracht het ensemble een choreografie van Malandain op muziek van Haydn, met als thema het leven van dé mythe der Franse royals, Marie-Antoinette. (c) Malandain Ballet Het ensemble van het Malandain Ballet bestaat uit goeie dansers, zoveel is duidelijk. De openingscène, waarin het corps de ballet zorgt voor spektakel met een grote kader (waar overigens de rest van het podium mee uitgerust is (zie foto), zorgt voor een stemmige inzet. De solisten én de corps de ballet presteren op hoog niveau. En dat doet uiteraard plezier! Enkele mooie scènes wisselen mekaar af, en danstechnisch krijgen we erg mooie dingen te zien.  Wat ik minder ok vond, is het orkest, La Passione, onder leiding van Paul...

De Zweedse mezzosopraan Anne Sofie Von Otter was in Brussel. Voor mij was het een ideale gelegenheid om haar eens aan het werk te zien. En dat is iets waar ik eigenlijk al lang naar uitkeek. In elk geval: ze heeft me niet teleurgesteld! Integendeel! Wat een begaafde zangeres, wat een wereldkwaliteit en ook vooral: wat een charme. (c) Anne Sofie Von Otter Von Otter kiest voor een programma opgebouwd rond de figuur van Shakespeare. Ze wisselt liederen op tekst van Shakespeare af met korte stukken gesproken tekst uit zijn oeuvre. Ze brengt liederen van zeer uiteenlopende componisten. Zo passeren Schubert, Haydn, Tippett maar ook Korngold en Sibelius de revue.  Anne Sofie Von Otter brengt een recital waarvan ik op voorhand nooit gedacht had dat het zo mooi zou zijn. Samen met violist Pekka Kuusisto en pianist Bengt Forsberg doorkruist ze het land der Shakespeareliederen. Een origineel en interessant parcours! Bij de bisnummers gaat Von Otter voluit. Ze herneemt "Orpheus wi...