Yves goes classic

COFENA organiseert tussen pakweg oktober en maart iedere maand een concert in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. Sinds lang is de organisatie dan ook een vaste waarde in het Belgische concertlandschap. Wat opvalt is dat COFENA een heel trouw publiek aantrekt, dat zich telkens weer laat verrassen door de ontdekking van jonge musici, afgewisseld met gevestigde waarden. Voor dit concert koos COFENA voor de  in België vrij onbekende Omer Meir Wellber, een Israëlisch dirigent, die vanavond samenwerkt met het Radio Filharmonisch Orkest uit Nederland, een gevestigde waarde. Bariton Christoph Pohl laat zich vervangen door aanstormend talent Rafael Fingerlos. Een zeer geslaagde combinatie, als je het mij vraagt! (c) Omer Meir Wellber Het programma van deze concertavond staat in het teken van de zoektocht naar het Leven en de Dood. Althans, zo bekijk ik het zelf. Als opener is er de wereldberoemde Prelude gevolgd door de Liebestod, van Wagner. Deze twee stukken, die uit de opera...

Jonas Kaufmann blijft aan de top staan. Voor zijn "Mein Wien"-programma werkt hij samen met het Prague Philharmonia orkest onder leiding van Jochen Rieder en sopraan Rachel Willis-Sørensen. Zowel orkest als tenor als dirigent als sopraan brengen een concert van topniveau, waar weinig op aan te merken valt.  (c) Jonas Kaufmann  Jonas Kaufmann wil met dit recital een ode brengen aan de bekende Weense operettes en muziek. Zonder te vervallen in platitudes brengt hij een ariaconcert van topniveau. Rachel Willis-Sørensen is voor de gelegenheid opgetrommeld voor enkele duetten, en solo-aria's, en ze stelt niet teleur. Op het programma staan werken van Johann Strauss, Robert Stolz, en Kálmán. De vier bisnummers komen van vier andere Weense componisten. Jonas Kaufmann weet als geen ander hoe zijn publiek te charmeren, en leuk om weten: hij zingt echt veel. Dit format van concerten heeft me in het verleden vaak gefrustreerd, omdat de solist in kwestie vaak zelf heel wein...

In het programmaboek van Ballet Vlaanderen lezen we dat we voor het RASA- programma niet de nadruk mogen leggen het feit dat deze voorstelling inspiratie zou gezocht hebben bij La Bayadère, maar dat we wél de nadruk moeten leggen op het feit dat het over RASA gaat, als nieuwe voorstelling. Dat is jammer, gezien men al maanden reclame was aan het maken met het feit dat RASA een herwerking van La Bayadère zou zijn. Dat deze bewerking wel heel vrijpostig is ingevuld, is duidelijk niet alleen een probleem voor het publiek, waarvan een heel deel beslist om huiswaarts te keren tijdens één van de twee pauzes, maar ook voor de dansers, die op bepaalde momenten meer moeten stilstaan en zingen dan dat ze moeten dansen. (c) Filip Van Roe Rasa is een productie die in wil gaan tegen gevestigde (politieke) waarden, tegen uitsluiting, tegen geweld. Altijd een goed idee zou ik zo denken. Jammer is wel dat deze productie verkocht wordt als een dansproductie. Laat die dans nu juist zijn wat ...

Goede wijn behoeft geen krans. Dat Jan Lisiecki ondertussen aan de absolute top van het klassieke muziekmilieu staat, kan niemand meer ontkennen. Deze jonge pianist stelde een voor zichzelf bijzonder veeleisend en voor het publiek adembenemend recitalprogramma samen, waar ik nog altijd van moet bekomen. Zo veel schoonheid op een avond tijd, het is haast niet te vatten. (c) Jan Lisiecki Jan Lisiecki start zijn recital met Bach. De "Capriccio über die Abreise des geliebten Bruders" is een pareltje uit het Bachrepertoire. Lisiecki is uit het perfecte hout gesneden om deze delicate muziek met de juiste gevoeligheid te brengen. Vanaf de eerste noot kan je een speld horen vallen in het publiek. Lisiecki dwingt tot luisteren. Daarna komen de Lieder ohne Worte op. 67 van Mendelssohn Barholdy aan de beurt. Deze pagina's uit de pianoliteratuur behoren nog steeds tot mijn favoriete muziek. Jan Lisiecki weet als geen ander hoe je Mendelssohn moet interpreteren. Getuige daarvan ...

Choreolab was dit jaar aan de veertiende editie toe. Het is een concept uitgewerkt door Ballet Vlaanderen, waarbij de dansers van de compagnie zélf aan het choreograferen gaan. Ze werken choreografieën uit voor mededansers, voor zichzelf,  en/of voor gastdansers. Dit jaar werden er zelfs jongeren uit de Koninklijke Balletschool en het Junior Ballet Antwerpen geselecteerd om mee te werken aan één van de choreografieën. Het thema dat de verschillende choreografieën verbond, was "feest", in het kader van het 50-jarig bestaan van Ballet Vlaanderen. (c) Nicha Rodboon   De choreografieën worden verdeeld over twee avonden. Dat wil zeggen dat er heel wat dansers van Ballet Vlaanderen meewerken aan deze productie, en dat is uiteraard een goede zaak. Toch mis ik enkele solisten en andere dansers die ik zo graag aan het werk zie.  De dansers laten hun creativiteit de vrije loop en dat zorgt soms voor verrassend mooie creaties. Vroeger heette Choreolab “Coupe Maison”. Er...

Rusalka is de ideale opera om tijdens de kerstperiode op te voeren. Het bekende verhaal van de zeemeermin die haar stem moet afgeven aan de boze zeeheks, in ruil voor haar staart tegen een paar menselijke benen, om zo bij haar prins te kunnen zijn, is in ons collectief geheugen gegrift, zij het niet in een aangepaste, zachtgemaakte versie van Walt Disney. Alan Lucien Øyen, een Noorse regisseur en choreograaf maakt voor de gelegenheid een Rusalka die een streling is voor oog en oor. Een abstract en sober decor, aangevuld met een mooie choreografie van dansers van Ballet Vlaanderen die de hoofdpersonages verdubbelen en volgen, zorgt voor een sprookjesachtige opera-avond. (c) Filip Van Roe De Litouwse dirigente Giedré Šlekytė dirigeert met vaste hand en geeft blijk van een grote kennis van deze opera. Ze weet de juiste accenten te leggen in de muziek van Dvořák, en ondersteunt zo de solisten op de goede manier. Pumeza Matshikiza zingt Rusalka met verve. Ik kende deze za...

Als er één instrument is waar ik veel over weet dan is het de mandoline. Toen ik vroeger als kind mijn muziekacademie startte koos ik zonder verpinken voor dit vaak vergeten instrument. Tot mijn 18 jaar volgende ik dan ook steevast mijn wekelijkse lessen, en verdiepte ik mezelf in de wondere wereld der mandoline. Dat het een instrument is dat niet vaak als solo-instrument op de bühne verschijnt, is logisch. Weinig componisten hebben solistisch werk voor de mandoline geschreven. Veel mensen kennen het instrument ook alleen maar uit die éne aria in Da Giovanni van Mozart. En door Vivaldi is de mandoline gelukkig niet helemaal in de vergetelheid geraakt. De laatste jaren zorgt Avi Avital voor heel wat ophef op de internationale scène. Deze Israëlische mandolinist wordt met veel élan aangekondigd als artist in residence in Bozar. Jammer is alleen dat hij de verwachtingen niet inlost, bijzonder veel fouten maakt, technisch slechts matig onderlegd is, en muzikaal geen hoge toppen scheert....