Yves goes classic

Het is al lang een traditie dat de dansers van Ballet Vlaanderen de kans krijgen om zich, in het kader van het project  Choreolab , te bewijzen, niet alleen als danser, maar ook als choreograaf. Voor deze editie van  Choreolab  gingen vier dansers de uitdaging aan om een eigen choreografie te maken en die op te voeren op het podium van de Antwerpse Opera. Na deze vier werken kregen we ook het stuk  What You Are About to See  te zien, gechoreografeerd door Ana Maria Lucaciu in samenwerking met de dansers van Ballet Vlaanderen. (c) Nicha Rodboon Allison Mc Guire beet de spits af met  Hadal Zone , een donker werk waarin een vreemd wezen op zoek lijkt naar een uitweg, letterlijk zelfs. Mc Guire danst solo onder een strak gespannen doek dat vlak boven de scène hangt. Het effect is dat het lijkt alsof het wezen wil ontsnappen, maar niet kan. Het podium blijft de hele voorstelling lang gehuld in duisternis, en dikke rookwolken die ook boven het publiek blijven han...

Parsifal , van Wagner, is voor veel operaliefhebbers de opera der opera’s. Dit werk, dat, zoals het bij Wagner betaamt, erg lang is, heeft na al die jaren waarin het op het toneel steeds opnieuw werd “heruitgevonden”, niets aan kracht en mystiek ingeboet. De hele opera is opgebouwd rond het fenomeen van de Graal en blijft menig operaliefhebber diep raken. In de regie van Susanne Kennedy krijgt het verhaal een kleurrijke en eclectische invulling, zonder afbreuk te doen aan de mystiek en de fantasie rond de Graalridders. (c) Annemie Augustijns De voorstelling die ik bijwoonde was de laatste in een lange reeks, en tevens het afscheidsoptreden van dirigent Alejo Pérez als muziekdirecteur van Opera Ballet Vlaanderen. Het moet gezegd: het orkest levert samen met de dirigent een ware  tour de force  in deze bijzonder veeleisende partituur. De Opera van Antwerpen heeft een lange traditie met  Parsifal : de opera werd jarenlang in de paasperiode opgevoerd en trok telkens een trouw...

De Koningin Elisabethwedstrijd winnen, het is uiteraard niet iedereen gegeven. Voor het eerst in de geschiedenis van deze W edstrijd der wedstrijden  ging een Nederlander aan de haal met de Prijs Koningin Mathilde. Nikola Meeuwsen mocht dan ook zijn debuut maken in een recital op het podium van de Grote Zaal in het Concertgebouw Amsterdam. Een thuismatch, in een tot de nok gevulde zaal. Op het podium werden zelfs extra stoelen bijgezet om aan de massale vraag naar tickets te kunnen voldoen! (c) Simon van Boxtel Nikola Meeuwsen heeft een bijzonder uitdagend en ambitieus programma samengesteld. Als opener van de avond krijgen we meteen een  hoeksteen uit de pianoliteratuur  te horen: de Variations sérieuses   op.54 van Mendelssohn. Zoals eerder vermeld in een vorige blogpost, is dit werk een van de grote meesterwerken uit de romantische pianoliteratuur. Nikola Meeuwsen scheerde hoge toppen met dit werk tijdens zijn uitvoering ervan in de halve finale van de Koningin El...

Het Rotterdams Philharmonisch Orkest behoort al jarenlang tot de top van de klassieke muziekwereld. Het is dan ook een groot genoegen om het aan het werk te horen in zijn thuisbasis, De Doelen in Rotterdam. En als het dan ook nog samenwerkt met twee jonge sterren,  Alexandre Kantorow  (piano) en  Kazuki Yamada  (dirigent) – is het feest helemaal compleet! (c) Elbphilharmonie (c) Sophie Wolter Zoals wel vaker de gewoonte is bij klassieke concerten, wordt er geopend met een hedendaagse compositie. We krijgen een werk te horen van  Tōru Takemitsu  (1930–1996), getiteld  How Slow the Wind  (uit 1991). Het stuk is een evocatie van windvlagen en het geluid van de zee. Het werd gebaseerd op een gedicht van de Amerikaanse  Emily Dickinso n . Elke instrumentengroep krijgt de kans zich te ontplooien in dit rustgevende werk, een ideale voorbereiding van de oren op de pianistieke virtuositeit die nog zal volgen! Ongeveer twintig jaar na zijn vierde piano...

Toen  Operetta Land  in 2022 in wereldpremière ging in Amsterdam, hoopte ik al dat deze productie ooit opnieuw opgevoerd zou worden. Knotsgekke toestanden in het creatiefste decor dat een mens zich kan bedenken, aangevuld met hartverwarmende vocale prestaties, wat wil een mens nog meer? (c) Bart Grietens Operetta Land  is een verzonnen land dat alleen bestaat in de fantasie van de Verzinner. De rol van de Verzinner wordt gespeeld en gezongen door Steef de Jong, tevens het creatieve brein en de regisseur achter deze productie. de Jong is een creatieve duizendpoot: we kennen hem als beeldend kunstenaar, maar ook als performer die met kartonnen decors de meest waanzinnige dingen doet. Ook in  Operetta Land  staat het karton centraal, en worden de meest ingenieuze trucjes uit de kast gehaald om het publiek aan het lachen te brengen. Fantastisch wat Steef de Jong doet met zoiets eenvoudigs als een stuk bordkarton! Zelfs de attributen van de zangers bestaan voor een b...

Op 8 oktober vond in de Sint-Coletakerk in Gent de wereldpremière plaats van  Printemps , een nieuwe compositie van Jef Neve, die we natuurlijk vooral kennen als jazzmuzikant. Het is dan ook interessant om hem eens aan het werk te zien binnen een klassiek repertoire, samen met niemand minder dan violist Leon Blekh, die aan een indrukwekkend palmares timmert. Niet alleen de sonate van Jef Neve staat op het programma, maar ook de prachtige  Sonate voor viool en piano op.18 , van Strauss. (c) Leon Blekh (c) Jef Neve Het concert wordt geopend met de sonate van Jef Neve. Deze sonate werd, zo legt Neve uit, geschreven in de lente, de betekenis van de titel  Printemps  is dus uiteraard niet ver te zoeken. Interessant om te horen is dat Neve met deze compositie eerder aanleunt bij het klassieke genre dan bij de jazz waarmee we hem doorgaans associëren. Vooral het derde deel van de sonate vormt een uitdaging voor Leon Blekh, die blijk geeft van een intelligent en evenwichtig ...

Stile Antico, een van de meest vooraanstaande vocale ensembles ter wereld, viert zijn 20-jarig bestaan. Reden genoeg voor een bijzondere concertreeks! De zangers hielden halt bij AMUZ, waar ze inmiddels kind aan huis zijn. Voor de gelegenheid kozen ze een reeks hoogtepunten: een selectie van hun meest geliefde werken uit de voorbije twintig jaar. Het resultaat was een adembenemend concert dat nog lang blijft nazinderen. (c) Stile Antico Het prachtige programma van de middag was opgebouwd rond de rijke geschiedenis die het koor intussen heeft geschreven. Twintig jaar ervaring in oude muziek, twintig jaar concerten, dat is niet niets. Stile Antico mag met recht en reden gerekend worden tot de belangrijkste ensembles in de wereld van de oude muziek. Dat ze daarbij steeds opnieuw naar Antwerpen terugkeren, bij Amuz, is een zegen voor ons, het publiek. Op het programma stonden uiteenlopende componisten en werken, aangevuld met enkele publieksfavorieten. Zo klonk het beroemde  Miserere ...