Winnaarsrecital Nikola Meeuwsen - zondag 19 oktober 2025 - Grote Zaal Concertgebouw Amsterdam

De Koningin Elisabethwedstrijd winnen, het is uiteraard niet iedereen gegeven. Voor het eerst in de geschiedenis van deze Wedstrijd der wedstrijden ging een Nederlander aan de haal met de Prijs Koningin Mathilde. Nikola Meeuwsen mocht dan ook zijn debuut maken in een recital op het podium van de Grote Zaal in het Concertgebouw Amsterdam. Een thuismatch, in een tot de nok gevulde zaal. Op het podium werden zelfs extra stoelen bijgezet om aan de massale vraag naar tickets te kunnen voldoen!

(c) Simon van Boxtel

Nikola Meeuwsen heeft een bijzonder uitdagend en ambitieus programma samengesteld. Als opener van de avond krijgen we meteen een hoeksteen uit de pianoliteratuur te horen: deVariations sérieuses op.54 van Mendelssohn. Zoals eerder vermeld in een vorige blogpost, is dit werk een van de grote meesterwerken uit de romantische pianoliteratuur. Nikola Meeuwsen scheerde hoge toppen met dit werk tijdens zijn uitvoering ervan in de halve finale van de Koningin Elisabethwedstrijd. Wat hij toen presteerde, herhaalt hij met verve op het podium van de Grote Zaal. Zijn typische rustige uitstraling, gecontroleerde techniek en ragfijne articulatie maken van hem een pianist van hoog niveau. Elke noot vloeit uit de piano met een klaarblijkelijk gemak, maar niets is minder waar. Meeuwsen heeft over elke noot nagedacht, en dat is hoorbaar in zijn bijzonder verfijnde interpretatie.

Daarna volgt Poème n°1 op. 32 van Scriabine. De componist schreef dit werk in 1903, en onder de deskundige handen van Nikola Meeuwsen klinkt het vederlicht. Het meditatieve karakter van dit werk en van deze uitvoering zorgt ervoor dat je in de zaal een speld kan horen vallen.

Vervolgens is het tijd voor een kanjer van een sonate. De Sonate n°2 op. 61 van Sjostakovitsj staat op het programma, en het moet gezegd: dit is geen eenvoudig werk noch voor de pianist, noch voor het publiek. Toch slaagt Nikola Meeuwsen erin het publiek te boeien met deze sonate, die door Sjostakovitsj werd geschreven in 1943 en opgedragen werd aan zijn pianoleraar. Het Allegretto is redelijk abstract, met gepunte ritmes, en geeft blijk van een voortdurende ongerustheid. Het thema en de begeleiding wisselen constant van hand en geven telkens een bijzondere dynamiek en intensiteit aan het werk. In het Largo sleept Nikola Meeuwsen het publiek mee in een traag, erg analytisch gecomponeerd walsritme, dat zo sober wordt uitgevoerd dat het haast hypnotiserend wordt. Hier is een groot pianist aan het werk. Het werk eindigt zacht, in enkele basakkoorden, en wekt een staande ovatie op bij het aanwezige publiek. Ondanks dit niet evidente werk ervaart het publiek dat muziek alles te maken heeft met de wijze waarop de muzikant zijn boodschap wil overbrengen en die is bewonderenswaardig. Dat zo’n jonge pianist in staat is tot zo’n doorleefd pianospel verdient applaus!

Na de pauze horen we de Sonate in Es gr.t. (KV 282) van Mozart. Deze sonate is speciaal in haar soort, omdat ze begint met een Adagio waarvan de motieven erg melodisch, lyrisch en zelfs wat getourmenteerd zijn. We weten al van op de Koningin Elisabethwedstrijd waartoe Nikola Meeuwsen in staat is als het op Mozart aankomt, en het is fijn hem nu ook eens in een sonate aan het werk te horen. Om Mozart goed te spelen heb je een zekere finesse nodig in je pianospel, de zogenaamde "jeu perlé", en Nikola Meeuwsen scoort ook hier een driepunter.

Daarna krijgen we de Fantasie in C op. 17 van Schumann te horen. Hier horen we eens te meer een hoeksteen van de pianoliteratuur, die door Nikola Meeuwsen was voorbereid als mogelijk programma voor de halve finale. Hij heeft toen zijn andere recitalprogramma moeten spelen, waardoor ik erg uitkeek naar zijn live interpretatie van de Fantasie. En wat is dat een feest! Deze Schumann, in zo’n tot in de details afgewerkte interpretatie, verdient een daverend applaus, het Concertgebouw davert op haar vesten.

We krijgen twee toemaatjes van formaat: het Eerste Intermezzo op. 117 van Brahms en het Allegro uit de Sonate n°6  op. 10/2 van Beethoven. Fantastisch!

Nikola Meeuwsen heeft de plek gekregen die hij verdient, en waarvoor hij zijn hele jeugd lang keihard gewerkt heeft. Dat hij aan het begin staat van een mooie carrière, staat in de sterren geschreven. Wordt vervolgd, zonder twijfel!