Alexandre Kantorow speelt Saint-Saëns pianoconcerto 5 - zondag 19 oktober 2025 - De Doelen Rotterdam

Het Rotterdams Philharmonisch Orkest behoort al jarenlang tot de top van de klassieke muziekwereld. Het is dan ook een groot genoegen om het aan het werk te horen in zijn thuisbasis, De Doelen in Rotterdam. En als het dan ook nog samenwerkt met twee jonge sterren, Alexandre Kantorow (piano) en Kazuki Yamada (dirigent) – is het feest helemaal compleet!

(c) Elbphilharmonie (c) Sophie Wolter

Zoals wel vaker de gewoonte is bij klassieke concerten, wordt er geopend met een hedendaagse compositie. We krijgen een werk te horen van Tōru Takemitsu (1930–1996), getiteld How Slow the Wind (uit 1991). Het stuk is een evocatie van windvlagen en het geluid van de zee. Het werd gebaseerd op een gedicht van de Amerikaanse Emily Dickinson. Elke instrumentengroep krijgt de kans zich te ontplooien in dit rustgevende werk, een ideale voorbereiding van de oren op de pianistieke virtuositeit die nog zal volgen!

Ongeveer twintig jaar na zijn vierde pianoconcerto schreef Camille Saint-Saëns in 1895 zijn vijfde pianoconcerto. Het wordt ook wel het Egyptische concerto genoemd, omdat Saint-Saëns er grotendeels aan werkte tijdens een verblijf in Luxor. Het is een bijzonder werk, waarover Saint-Saëns zelf opmerkelijke dingen heeft gezegd. Zo verklaarde hij over het Andante (de tweede beweging van het werk) dat het “een reis is naar het Oosten, het Verre Oosten zelfs. Het is een Nubisch liefdesgezang dat ik heb horen zingen door de schippers op de Nijl.” Zonder te overdrijven met de “oosterse” karakteristieken die sommige musicologen in de loop der tijd aan het werk hebben toegeschreven, blijft het een fascinerend stuk muziek, een werk dat vooral vraagt om een uitmuntende pianist. En dat is Alexandre Kantorow zonder twijfel.

Samen met Kazuki Yamada en het orkest geeft hij een doorleefde interpretatie van het werk. Snelle tempi worden niet geschuwd, en de derde beweging, het Molto Allegro, wordt aan zo’n hoog tempo gespeeld dat het mij haast naar adem doet happen. Zowel orkest als solist drijven mee op de schwung van dirigent Yamada, die daarmee bewijst hoeveel vertrouwen hij heeft in de musici onder zijn leiding. Het is bewonderenswaardig hoe hij élk detail aangeeft aan solist en orkest en nog bewonderenswaardiger dat, ondanks de snelheid, élk detail en élke nuance hoorbaar blijven, bij zowel het orkest als bij Alexandre Kantorow. Wat een ongelooflijk feest! Kantorow verrast het publiek bovendien met een prachtige uitvoering van een bewerking voor piano van de Grand pas de deux uit de Notenkraker van Tsjaikovski. Applaus!

Na de pauze worden de festiviteiten voortgezet met de Symphonie fantastique van Berlioz. Deze schitterend gecomponeerde symfonie zag het levenslicht in 1830. De jonge Berlioz heeft het werk volgestopt met autobiografische elementen. Het is zo uniek in zijn structuur, er bestaat weinig dat eraan gelijk is in de orkestliteratuur. Telkens opnieuw zorgt dit werk voor enthousiaste reacties, en dat is nu niet anders. Het publiek beseft dat het hier te maken heeft met een toporkest en een dirigent die werkelijk niets aan het toeval overlaat. Een werk als deze Symphonie fantastique live meemaken, met zo’n kwaliteitsvol orkest en dirigent, is een ware zegening!