Met man en macht, met alle hens aan dek, met veel tromgeroffel en massa's reclame werd Joyce DiDonato's komst naar Brussel voorbereid. Radio en tv konden maar niet zwijgen over de komst van dé Amerikaanse Diva, dé Drama Queen, die de harten van de Belgische operaliefhebbers zou veroveren, tot in de eeuwigheid.
Wie zegt "Drama Queen", denkt niet meteen aan een operazangeres. Nochtans is DiDonato, die op het einde van haar concert uitlegt aan het publiek waarom haar programma zo heet, zich bewust van de ietwat negatieve draagkracht van het woord. Drama Queens zijn geen relnichten, in het geval van Joyce DiDonato zijn het koninginnen en prinsessen die de grote lyrische werken in de 17de en de 18de eeuw gekenmerkt hebben. Hasse, Giacomelli, maar ook Händel en Vivaldi komen aan bod. De diva maakt een overwogen en evenwichtige keuze.
Wie DiDonata zegt, moet natuurlijk direct denken aan haar collega Cecilia Bartoli. Mensen vergelijken dan ook zo graag. Al denk ik dat we moeten proberen de twee los van mekaar te zien. Ze zijn zo verschillend. DiDonato heeft een rondere, meer heldere klank dan Bartoli, en ik vind ze in zekere zin ook soepeler, zonder afbreuk te willen doen aan de ontegensprekelijke kwaliteiten van Bartoli. De ellelange crescendo's van DiDonato in de langere, tragere stukken zijn op zijn minst adembenemend te noemen. Zulke zuiverheid hoor je erg weinig. Maar voor de ster van de avond lijkt het wel peanuts.
Het begeleidende barokorkest (Il Complesso Barocco, van Alan Curtis) is er een van de betere soort. Na de miskleumen die we gehoord hebben bij Villazón en Bartoli, was het nu tijd voor kwaliteit. Dankuwel Joyce, voor deze verademing. Konzertmeister Dmitry Sinkovsky, die net als DiDonato al een hele reeks prijzen heeft in de wacht gesleept, toont zich als solist van zijn allerbeste kant, en hij is tevens de dirigent van het geheel. Geslaagd voor 100%
En oh ja, daar waar de concertgangers dachten dat ze het gingen moeten stellen met een lang rood kleed, in het deel voor de pauze, kwamen de oh's en de ah's met veel gegiechel uit de monden van het publiek, als la DiDonato in het deel na de pauze opkomt in dé jurk waar iedereen op zat te wachten. De deur van de scène is niet breed genoeg. Mevrouw DiDonato wordt voor de gelegenheid gekleed in een 'ensembletje' van Vivienne Westwood... en zij, én wij, zijn er niet rouwig om, dat spreekt voor zich...
 |
| (c) www.joycedidonato.com |
Wie DiDonata zegt, moet natuurlijk direct denken aan haar collega Cecilia Bartoli. Mensen vergelijken dan ook zo graag. Al denk ik dat we moeten proberen de twee los van mekaar te zien. Ze zijn zo verschillend. DiDonato heeft een rondere, meer heldere klank dan Bartoli, en ik vind ze in zekere zin ook soepeler, zonder afbreuk te willen doen aan de ontegensprekelijke kwaliteiten van Bartoli. De ellelange crescendo's van DiDonato in de langere, tragere stukken zijn op zijn minst adembenemend te noemen. Zulke zuiverheid hoor je erg weinig. Maar voor de ster van de avond lijkt het wel peanuts.
Het begeleidende barokorkest (Il Complesso Barocco, van Alan Curtis) is er een van de betere soort. Na de miskleumen die we gehoord hebben bij Villazón en Bartoli, was het nu tijd voor kwaliteit. Dankuwel Joyce, voor deze verademing. Konzertmeister Dmitry Sinkovsky, die net als DiDonato al een hele reeks prijzen heeft in de wacht gesleept, toont zich als solist van zijn allerbeste kant, en hij is tevens de dirigent van het geheel. Geslaagd voor 100%
En oh ja, daar waar de concertgangers dachten dat ze het gingen moeten stellen met een lang rood kleed, in het deel voor de pauze, kwamen de oh's en de ah's met veel gegiechel uit de monden van het publiek, als la DiDonato in het deel na de pauze opkomt in dé jurk waar iedereen op zat te wachten. De deur van de scène is niet breed genoeg. Mevrouw DiDonato wordt voor de gelegenheid gekleed in een 'ensembletje' van Vivienne Westwood... en zij, én wij, zijn er niet rouwig om, dat spreekt voor zich...
Reacties
Een reactie posten