DeFilharmonie onder leiding van Jaap van Zweden. We weten ondertussen dat dit het recept is voor een geslaagde concertavond. Zo ook vanavond. DeFilharmonie presenteert ons niet alleen een onbekend stuk van Mendelssohn, maar brengt ook samen met onze Belgische trots Lorenzo Gatto het alompresente tweede Vioolconcerto van Mendelssohn. Na de pauze trakteert DeFilharmonie ons op een overtuigend gebrachte vierde symfonie van Johannes Brahms.
"Ruy Blas" is niet alleen een toneelstuk van Victor Hugo. Het is ook de titel van de ouverture die Mendelssohn geschreven heeft voor dit stuk. Drama ten top gedreven, kort en krachtig. Jaap van Zweden weet er (uiteraard) wel weg mee.
En dan komt wat voor mij het hoogtepunt van de avond is: de 2de vioolconcerto van Mendelssohn met Lorenzo Gatto. Dit concerto intrigeert me. De uitvoering die ik het beste ken, die van Anne-Sophie Mutter, betovert al jaren mijn cd-speler. En toch vind ik dat Lorenzo Gatto er iets extra aan toevoegt. Een zekere kracht, een zekere schwung die mij volledig aanstaat. Zoals Gatto het zegt in een interview met Tom Eelen: "Op het vlak van virtuositeit is dit werk zeker niet onoverkomelijk. Het biedt vooral veel mogelijkheden wat dialoog en verfijning betreft. Het kamermuziekgehalte van dit werk is dus nogal hoog". En ik denk dat daar de kracht in schuilt van dit hele werk. "Dit werk moet je niet al te dramatisch of te romantisch spelen", dixit maestro Gatto.
Gatto speelt met de verfijnde kracht die we van hem gewoon zijn. Weinig violisten produceren zulk een zuiver en mooi geluid. Het einde van de eerste beweging geeft hij zo een extra elan, dat ik dingen heb gehoord, die ik vroeger nooit heb opgemerkt. En dat blijft de eigenheid van Gatto: hij denkt na over de muziek, interpreteert ze, zonder te kopiëren. Het is zijn interpretatie. En die is prachtig. We zijn dit van hem gewend, maar ik blijf toch telkens verbaasd hoe precies zijn vioolspel is. Adembenemend!
 |
| (c) www.lorenzogatto.com |
En dan komt wat voor mij het hoogtepunt van de avond is: de 2de vioolconcerto van Mendelssohn met Lorenzo Gatto. Dit concerto intrigeert me. De uitvoering die ik het beste ken, die van Anne-Sophie Mutter, betovert al jaren mijn cd-speler. En toch vind ik dat Lorenzo Gatto er iets extra aan toevoegt. Een zekere kracht, een zekere schwung die mij volledig aanstaat. Zoals Gatto het zegt in een interview met Tom Eelen: "Op het vlak van virtuositeit is dit werk zeker niet onoverkomelijk. Het biedt vooral veel mogelijkheden wat dialoog en verfijning betreft. Het kamermuziekgehalte van dit werk is dus nogal hoog". En ik denk dat daar de kracht in schuilt van dit hele werk. "Dit werk moet je niet al te dramatisch of te romantisch spelen", dixit maestro Gatto.
Gatto speelt met de verfijnde kracht die we van hem gewoon zijn. Weinig violisten produceren zulk een zuiver en mooi geluid. Het einde van de eerste beweging geeft hij zo een extra elan, dat ik dingen heb gehoord, die ik vroeger nooit heb opgemerkt. En dat blijft de eigenheid van Gatto: hij denkt na over de muziek, interpreteert ze, zonder te kopiëren. Het is zijn interpretatie. En die is prachtig. We zijn dit van hem gewend, maar ik blijf toch telkens verbaasd hoe precies zijn vioolspel is. Adembenemend!
Reacties
Een reactie posten