Het Music Chapel Festival, dat dit jaar voor de 16de keer georganiseerd wordt door de Muziekkapel Koningin Elisabeth, heeft als thema de “Vier Elementen”. Doorheen het volledige programma kan het publiek sporen terugvinden naar de aarde, het water, de lucht en het vuur. Er staan heel wat concerten op het programma, die de gelegenheid geven om de uitmuntende artiesten, de “MuCH Soloists” te ontmoeten! Op vrijdag 5 december opent het festival met een concert van het ensemble Les Métamorphoses en pianist Jonathan Fournel, de winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd 2021, Mirabelle Kajenjeri, Alexander Warenberg en Rino Yoshimoto. Op zaterdag 6 december biedt het festival een programma voor alle leeftijden. Compagnie Artichoke presenteert een sprankelende voorstelling, gevolgd door een groots slotconcert met het Brussels Philharmonic onder leiding van Kazushi Ōno. Het uitgebreide OFF-programma vervolledigt de ervaring tot een waar totaalconcept. Er zijn ook enkele kamermuziekrecitals te beluisteren, waaronder een recital van Abel Hox, resident in de Muziekkapel, en zijn mentor, de Meester in residentie Frank Braley. Ik was in de gelegenheid om Abel Hox te interviewen, in het prachtige bureau van Koningin Elisabeth in de Muziekkapel, over zijn recital en zijn leven als resident op deze mooie plek!
Dag Abel! Vooraleer we gaan spreken over je concert op 5 december, zou ik het even willen hebben met jou over je leven hier in de Muziekkapel. Ik las in je biografie dat je op 8-jarige leeftijd bent beginnen pianospelen samen met je vader, en nu ben je dus resident in de Muziekkapel. Dat is een ongelooflijk traject natuurlijk, en mijn vraag daarbij is dan: wanneer is de Muziekkapel Koningin Elisabeth op jouw weg gekomen?
Wel, ik wist wel al vrij snel van het bestaan van de Muziekkapel. Ik kende deze plek van de Koningin Elisabethwedstrijd, omdat de finalisten hier elk jaar een week in afzondering hun finale komen voorbereiden. Voor mij was het dan ook een soort mystieke plek. Wat ik niet wist, is dat het mogelijk is om hier in residentie te komen. Ik had er dus geen idee van dat het mogelijk is om hier te komen wonen en lessen te volgen. Het is eigenlijk via Nikola Meeuwsen dat ik vernam dat je hier een residentie kan aanvragen. Via hem leerde ik de werking van de Muziekkapel beter kennen. Ik sprak met hem over zijn wens om zich in de Muziekkapel kandidaat te stellen, en toen hij me vertelde dat Avedis Kouyoumdjian, een van de twee Meesters in residentie hier in de Muziekkapel, een masterclass zou geven in Praag, heb ik me daarvoor ingeschreven. Ik voelde direct wel een klik met Avedis, de masterclass is toen heel positief verlopen. Daarna heb ik mijn kandidatuur ingediend hier bij de Muziekkapel, en ik ben heel blij dat men die geaccepteerd heeft! De selectieprocedure was behoorlijk intens: na het opsturen van een video, waarin je je werk voorspeelt in één take, moet je ook een repertoirelijst aanleggen, en je cv opsturen. Als je dan naar een volgende ronde mag, word je verwacht in de Muziekkapel om te komen voorspelen. En toen is er beslist dat ik mocht blijven! Samen met mij zijn er twee andere pianisten toegelaten: Arthur Hinnewinkel en Mirabelle Kajenjeri.
Voor hoe lang word je in principe ingeschreven in de Muziekkapel?
In principe zijn de meeste mensen hier voor drie jaar ingeschreven, en daarna kunnen ze nog uitgenodigd worden voor een aanvullend “Artist Diploma” jaar.
Nu jij hier dus echt woont en verblijft, vraag ik me natuurlijk af hoe een typische dag in de Muziekkapel eruitziet! Heb jij bijvoorbeeld elke dag les van de Meesters in residentie?
Neen, ik heb één keer per maand les van elk van de twee Meesters in residentie hier. Een keer dus bij Avedis Kouyoumdjian, en een keer bij Frank Braley, met wie ik samen optreed op 5 december. Voor de rest besteed ik het grootste deel van mijn tijd aan mijn studeerwerk achter de piano, en deze prachtige omgeving leent zich daar enorm toe. We liggen hier wat afgelegen van de bewoonde wereld, en het stimuleert me enorm om hier hard te werken. We kunnen dag en nacht studeren in geluidsdichte studio’s, en we hebben de beste instrumenten ter beschikking. Dat is echt een ongelooflijke zegen! Verder woon en leef je hier met gelijkgestemde mensen, en wordt er hier enorm goed voor ons gezorgd, we hebben hier weinig dagdagelijkse zorgen want er wordt elke dag lekker voor ons gekookt. Er is hier een heel bijzondere sfeer die me stimuleert om me elke dag te verbeteren, samen met de andere residenten beluisteren we mekaar, geven we mekaar tips, etc. We zitten hier allemaal met hetzelfde doel, en dat creëert een enorme samenhorigheid. Wonen in de Muziekkapel is echt een feest! Hiervoor heb ik zeven jaar in Den Haag gewoond, en heel soms mis ik het “stadsgevoel” wel, maar als ik dan rondom me heen kijk, naar deze prachtige omgeving denk ik echt: wat ben ik hier gelukkig!
Je studeert ook aan de Accademia pianistica in Imola (Italië). Is dat instituut te vergelijken met de Muziekkapel?
Nee het is helemaal anders, mensen komen daar enkel voor hun lessen. Het is ook wel erg internationaal, mensen komen van heel ver. Je krijgt daar een pakket met lesuren per jaar, en je deelt dat dan in samenspraak mee in. Het is geen centrum zoals de Muziekkapel waar je kan wonen, etc. Het systeem in Imola is veel “schoolser”.
Op 5 december is het zover, je speelt in het kader van het Music Chapel Festival een concert in Flagey. Je speelt Chopin, de Barcarolle op. 60, als solowerk uiteraard, en daarnaast speel je ook een arrangement voor vier handen van Le sacre du printemps van Stravinsky. Lopen de voorbereidingen goed? En hoe is het om samen op het podium te zitten met je mentor? Geeft het je geen extra stress?
Dat is een goede vraag! Ergens voelt het voor mij wel vertrouwd, want als je voor je mentor speelt in een les, ben je in een soort safe space. Zo voelt dat althans voor mij. Tijdens een les weet ik dat de mentor er is om mij te helpen en te adviseren. En dat voel ik op het podium ook zo aan. Er is de vertrouwensband die essentieel is om alles tot een goed einde te brengen. Ik ken Frank Braley ondertussen heel goed. En als ik erover nadenk, vind ik dit minder stresserend dan dat ik zou moeten optreden met bijvoorbeeld een pianist die ik vooraf eigenlijk nog niet goed kende.
Vanwaar de keuze voor Chopin en Stravinsky?
Omdat ik de Stravinsky ook al zou spelen in februari voor een concert in de Muziekkapel, leek het fijn om het in december ook al eens vanonder het stof te halen! Dit werk past ook perfect in het thema van de “Vier Elementen”.
Wat Chopin betreft: de Barcarolle heb ik tien jaar geleden ook gespeeld, ik heb er toen erg hard aan gewerkt, maar ik merk nu terug hoe dol ik eigenlijk ben op het werk. Toen de vraag kwam om een solowerk te kiezen in functie van de “Vier Elementen”, dacht ik direct terug aan dit stuk omdat het natuurlijk gaat over water, de gondels in Venetië, etc. Ik vond het een leuke kans om na de Debussy die Frank gaat spelen, deze Chopin op te voeren.
Nu we toch over componisten bezig zijn, las ik in je biografie dat je een voorliefde hebt voor Bach en Beethoven. Waarom?
Ik voel me heel erg thuis in dat repertoire, ik speel heel graag Beethoven, het iets klassiekere repertoire, en ik heb het gevoel dat die klassieke muziek mij echt heel hard ligt. Beethoven is echt mijn favoriete componist, ik voel altijd een speciale band met die muziek! Vooral de laatste drie sonates gaan zo diep, deze stukken zijn zo monumentaal. Denk ook maar aan de hele 32 sonates! En als je dan kijkt naar Bach met zijn Wohltemperierte klavier, of de Goldbergvariaties, wat is dat toch fantastisch!
Uiteraard hou ik ook heel erg veel van andere componisten, maar met Beethoven en Bach heb ik echt een erg speciale band!
Bedankt, Abel voor dit leuke interview, en tot op 5 december!
Reacties
Een reactie posten