Yves goes classic

Aan de vooravond van één van de meest historische Nationale Feestdagen die ons land ooit gekend heeft, brengt het Nationaal Orkest naar goede gewoonte hulde aan de   Koninklijke Familie, die steeds voltallig aanwezig is op dit concert waarvan de tickets elk jaar gratis verdeeld worden onder de Belgische bevolking. De organisatie ligt in handen van de Koningin Elisabethwedstrijd, met steun van de Kanselarij van de Eerste Minister. Dit jaar is het aan Yury Favorin, de 4de laureaat van de pianowedstrijd 2010 om te zorgen voor de ambiance. Nadat bij de intrede van de Koninklijke Familie de Brabançonne is ingezet, zorgt het Nationaal Orkest voor enkele uittreksels uit Spyashchaya krasavitsa (De Schone Slaapster) van Tchaikovsky. Mooi gespeeld, indrukwekkende muziek die deze bijzonder feestelijke avond een speciaal cachet geeft! Op de avond waarop Koning Albert II zijn laatste publieke optreden als Koning maakt, is het publiek uitgelaten en enthousiast. Yuri Favorin treedt aa...

Jonas Kaufmann en Elīna Garanča staan voor het eerst samen op het podium. Dat is waar de Festspielhaus Baden-Baden mee uitpakte voor haar gala op het einde van het seizoen. De tweede grootste concertzaal van Europa was snel uitverkocht, natuurlijk omdat Jonas Kaufmann zou optreden. Hij is, algemeen wordt dat toch verondersteld, de grootste tenor van dit moment, wereldwijd. En uiteraard is hij ook mijn idool, vandaar mijn reisje naar Baden-Baden. Verder moet gezegd dat Elīna Garanča, mezzosopraan, de perfecte vrouw is om samen met Jonas op te treden. Het is dan ook vreemd dat dit niet eerder gebeurde! (c) www.jonaskaufmann.com Het orkest van de avond, de Deutsche Radio Philharmonie Saarbrücken Kaiserslautern staat onder leiding van Karal Mark Chichon. Uiteraard is het een grote eer voor zo een orkest om te mogen samenwerken met twee wereldsterren uit operaland, en het valt te merken dat het hen goed valt! Het concert wordt ingezet met de Prelude tot de eerste act van de opera ...

Het Maarschalkerweerdorgel centraal, dat is de titel van het concert dat ik zag op 6 juli in het Concertgebouw te Amsterdam. Het gebeurt niet zo dikwijls dat het orgel in deze tot ver in het buitenland geprezen prestigieuze concertzaal bespeeld wordt voor het publiek. Het was dan ook een unieke kans om te zien waartoe dit instrument, en vooral de titularis van dit orgel, Leo van Doeselaar in staat is. Hij begeleidt bariton Henk Neven in enkele zorgvuldig gekozen liederen. Een prachtige, maar gewaagde combinatie, die ik tot nu toe nog maar alleen meemaakte in een kerkelijke context: de stem en het orgel op mekaar afstemmen lijkt me niet eenvoudig, maar het is meer dan geslaagd! (c) www.henkneven.com Centraal in dit concert staan enkele liederen van Wolf, gearrangeerd door van Doeselaar. Henk Neven, die we al een aantal keren in de Munt mochten begroeten en die al enkele -door het publiek laaiend enthousiast onthaalde-cd's op zijn palmares heeft staan, heeft een bijzonder groot...

Candide - de opera die bestempeld wordt als musical, of de musical die bestempeld wordt als opera- is aan zijn tweede termijn toe in de Vlaamse Opera. De productie van Nigel Lowery, die enkele jaren geleden de hoge verwachtingen van het publiek al had ingelost is de seizoensafsluiter van de Vlaamse Opera. Goede keuze, na de Tragedy of a friendship die menig Vlaming zure oprispingen heeft bezorgd. Candide gaat in tegen dit verval in leegheid en cultureel snobisme. Het lijkt wel of Candide, ooit in het leven geroepen door Voltaire, bestand is tegen alle kwaad. Nochtans is het verhaal van zijn leven geen opeenstapeling van platte grappen en grollen. De sérieux gelinkt aan het lot van Candide wordt keer op keer in stijl en op een heel grappige manier genuanceerd. Niet alleen door de (eclectische) muziek, maar ook door de erg originele mise-en-scène die heel aanstekelijk werkt. (c) Vlaamse Opera   De stemmen van deze avond zijn heel erg goed. Michael Spyres (Candide), die...

Michael Haneke, bij het grote publiek bekend als filmregisseur (zijn "Amour" viel meermaals in de wereldbekende prijzen), is met Così fan tutte toe aan zijn tweede operaregie, na Don Giovanni. Hij slaagt erin een interpretatie door te geven die mensen aanzet om zélf hun verhaal te maken. Esthetisch gezien is het plaatje perfect. Zo een productie zou vaker moeten plaatsvinden: stijl, originaliteit, humor... alles zit er in vervat. (c) De Munt / La Monnaie Così fan tutte (le donne) vertelt het verhaal van een stel zussen, wiens geliefden veinzen op militaire missie te vertrekken om zo te zien of hun vrouwen hen trouw kunnen blijven. Don Alfonso, rijkeluis, die samen met Despina, de meid, doorheeft dat hier wel wat lol te trappen valt, zetten alle partijen aan om het niet al te nauw te nemen met de huwelijkstrouw. Verkleedpartijen, intriges en hilarische toestanden vloeien hieruit voort. Op het einde wordt duidelijk dat alle personages eigenlijk echte mensen van vlees en...

Iedereen kent wel de dodenmis van Mozart, maar het Requiem van Verdi is heel wat minder bekend. In het kader van het Verdi-jaar programmeert de Vlaamse opera dan ook dit meeslepende stuk muziek, dat niemand onberoerd uit de zaal laat vertrekken. (c) Vlaamse Opera   Verdi schreef zijn Requiem ter ere van Alessandro Manzoni, die op 88-jarige leeftijd stierf in 1873. Verdi vond de eerste verjaardag van Manzoni's dood een gelegenheid om zijn dodenmis te schrijven. Manzoni bekeerde zich pas in 1810 tot het katholicisme. Hij staat vooral bekend om zijn roman 'I promessi sposi', niet weg te slaan uit de boekenkast van alle liefhebbers van de Italiaanse literatuur. Hij is een groot voorvechter van de Italiaanse taal, zo blijkt uit zijn manifest "Dell'unità della lingua e dei mezzi per diffonderla" (Over de eenheid van de taal en de middelen om ze te verspreiden). De bewondering van Verdi voor Manzoni is nooit ver zoek geweest. De Messa da Requiem is haast sc...

"Een hommage aan Richard Wagner" in het kader van het Wagnerjaar. Dat is wat ik las als ondertitel van de wereldcreatie van Jan Fabre: "Tragedy of a friendship". Blijkbaar vergis ik mij al jaren in de betekenis van het woord "hommage". Dat de vriendschap tussen Richard W. en Nietschze problematisch, al dan niet destructief te noemen valt, wisten we al. Dat om die vriendschap in beeld te brengen, een urinerende vrouw en een uiterst brutale verkrachtingsscène nodig is, dat wisten we niet.  (c) Wonge Bergmann Jan Fabre doet zijn reputatie alle eer aan. Al van op de première is het duidelijk dat wat de toeschouwer te zien krijgt van een wansmakelijke aard is. Mensen lopen de zaal uit, al wenend of brakend, boegeroep overstemt de muziek. De scène waarin de dansers gedurende 15 minuten staan te doen alsof ze tot een seksueel hoogtepunt komen wordt bestempeld als "boring". Applaus stijgt op, niet voor Jan Fabre, wel om de tijd te doden. Laat he...