Als één van zijn laatste opera's, heeft Händel Alcina op papier gezet. Deze opera ging in première in London in 1735. Honderden jaren later zou Pierre Audi deze opera, alsook Tamerlano in scène zetten voor het Drottningholms Slottsteater in Stockholm, een van de weinige baroktheaters in de wereld waar de oude mecaniek van het theater bewaard is gebleven én gebruikt wordt. En weer enkele jaren later zouden deze producties hernomen worden in De Munt. Ik was getuige van Alcina.
 |
| (c) operaballet.nl
Pierre Audi kiest er dus voor om Alcina te regisseren met de middelen van een baroktheater. We komen terecht in een wereld van wat men soms "bordkartonnen" decors noemt. De belichting van Matthew Richardson en de kostuums en decors van Patrick Kinmoth zorgen voor een magische sfeer doorheen het stuk. De kostuums die niet bij één bepaald tijdvak thuishoren zijn van een uitmuntende afwerking, alsook de pruiken en de maquillage. We kunnen ons beter inleven in hoe een opera er in de tijd van Händel zou uitgezien hebben. En dat is erg fijn, en ook vrij nieuw voor mij.
Alcina, het verhaal van een koningin wiens toverwoud is opgebouwd uit bomen en dieren die vroeger haar aanbidders waren (Alcina heeft ze namelijk omgetoverd), is een complex verhaal van intriges en verkleedpartijen, zoals dat bij meer barokopera's het geval is. Pierre Audi kiest voor een bijzonder gedetailleerde personenregie, en dat doet wel eens deugd! Sommige operaregisseurs vergeten dat er ook nog geacteerd moet worden. Audi niet, hij toont ons dat één stoel genoeg is als rekwisiet om een vier uur durende voorstelling boeiend te houden. Elke beweging, elke handeling is perfect bestudeerd, en minutieus belicht. Dit is theater van topniveau.
Dirigent van dienst is Christophe Rousset, specialist in het genre, met zijn ensemble "Les Talens lyriques". Zij worden bijgestaan door studenten van Choeur de Chambre de l'IMEP, die zich trouwens op een fantastische wijze kwijten van hun taak! Dit jonge publiek op het podium maakt me goed gezind. Ik vind het echt belangrijk jonge mensen te zien op het klassieke podium, maar dat was al langer geweten. Toekomst verzekeren in moeilijke tijden, dat is de boodschap.
Muzikaal gezien is dit een productie van topniveau. Christophe Rousset dirigeert vanachter zijn klavecimbel (indrukwekkend!), Sandrine Piau, die de titelrol verzekert is specialiste in het genre, en laat een diepe indruk na. De andere solisten zijn minstens van een even hoog niveau. Om van te smullen!
Deze productie, die hernomen zal worden in Amsterdam, is beklijvend, en visueel supersterk. Het is betreurenswaardig dat vanaf volgend jaar in De Munt geen barokopera's meer zullen opgevoerd worden.
Een aanrader voor iedereen die kennis wil maken met échte barokopera op topniveau!
|
Reacties
Een reactie posten