Met "Vanbinnen Bang Vanbuiten" bouwt Dimitri Leue verder aan zijn trilogie rond de mysteries van de psyche. Na het "Lortcher-syndroom" en "De diepte van het Dal", stukken die gingen over dementie en depressie, gaat Leue verder met het thema van de smetvrees. Een regisseur wil een welbepaalde operazangeres in zijn productie om de rol van Aïda te verzekeren.... Dat is het begin van een meeslepende vertelling.
 |
| (c) www.cobra.be
Het moet gezegd: de thema's waarrond Dimitri Leue werkt in zijn vertellingen zijn op zijn minst vrolijk of gemakkelijk te noemen. Maar daar hoort bij dat hij erin slaagt een zeker taboe te doorbreken, en een zeker gemak te geven aan deze thema's, waardoor ze misschien iets meer bespreekbaar worden. Het is dan ook niet voor niets dat Leue voor deze voorstellingen de steun krijgt van "Te Gek!?"
In het geval van "Vanbinnen Bang Vanbuiten" gaat het over smetvrees. De tekst, van de hand van Leue zelf, is poëtisch, maar altijd to the point: zweverig kan je het niet noemen, het is eerder "raak". Aan een razend tempo, gedurende bijna twee uur, geeft Leue zijn gedachtengang weer. Hij is de regisseur, maar hij vertolkt ook de gedachten van de operazangeres. Die sopraan, vertolkt door Iris Luypaers, geen onbekende in het klassieke muziekmilieu in Vlaanderen en daarbuiten (onlangs was ze nog te horen in een productie van de Dreigroschenoper in Rijsel), vertoeft samen met haar twee muzikanten in een hermetisch afgesloten en smetteloze kubus in het midden van het podium. Door middel van de belichting kunnen we soms in de kubus kijken en zien en horen we de sopraan haar rol oefenen. We horen verscheidene aria's, die trouwens verrukkelijk worden vertolkt. Iris Luypaers heeft het in zich, dat wisten we al, maar het wordt nu nog eens benadrukt! Muzikanten Antoon Offeciers aan de piano, die tevens instaat voor de compositie van de muziek in de voorstelling, en Tim Vandenbergh (contrabas) zijn de perfecte aanvulling! Ze doen dit prima!
De enige momenten waarop de twee personages met mekaar in contact komen, is in enkele zeer mooie filmbeelden, gemaakt door Anke Blondé. We zien de gevolgen van de smetvrees, en de makers gaan op die manier de confrontatie aan met het publiek. Veel mensen zullen bepaalde aspecten namelijk herkennen, of zichzelf kunnen identificeren met één van de twee personages. Heel raak allemaal, en bij momenten echt ontroerend.
Deze voorstelling toert rond in Vlaanderen de komende maanden. Een must-see voor iedereen die van kwaliteits(muziek)theater houdt! |
Reacties
Een reactie posten